"Coś mojego" - Marci Lyn Curtis

Historia wyjątkowej przyjaźni...

   W literaturę młodzieżową coraz rzadziej się zagłębiam, ale wciąż mam na nią oko. Bo chociaż historie te mogą wydawać się zbyt proste, schematyczne, przewidywalne, nic niewnoszące w umysł czytelnika, to czasem pomiędzy tym wszystkim udaje mi się odnaleźć prawdziwą perełkę, która nieźle zapada w pamięć. I taką właśnie książkę udało mi się ostatnio spotkać. „Coś mojego” to krótka, acz wyjątkowa powieść. Klasyczny schemat – młoda dziewczyna, która dostaje cios od losu i musi pogodzić się z rzeczywistością. I nagle przechodzi wewnętrzną przemianę, bez której powieść nie miałaby sensu. A jednak ma w sobie to „coś”, co sprawia, że inaczej spojrzymy na świat. Bo chociaż historia prosta i raczej przewidywalna, to nie sposób się od niej oderwać. A przy tym jeszcze nieźle się wzruszyć.

   Siedemnastoletnia Maggie traci wzrok i odtąd musi uczyć się życia na nowo. Sytuacja nie jest prosta, co nastolatka próbuje odreagować na wiele sposobów. Pewnego dnia znana z ciętej riposty i ostrego języka dziewczyna poznaje małego chłopca. I dzieje się coś dziwnego – zaczyna widzieć, ale tylko chłopca i niewielką przestrzeń wokół niego. Maggie zaprzyjaźnia się z nim, a dzięki tej znajomości dostaje prawdziwą lekcję życia. Zdaje sobie sprawę, że nic nie jest proste, ale nie aż tak trudne, żeby sobie z tym nie poradzić. Bo żeby dostrzec to, co ważne, musi spojrzeć na świat z zupełnie innej strony…

   Kiedy zaczynałam lekturę tej książki, w ogóle nie spodziewałam się, że spotkam tak wyjątkową i wciągającą historię. Chociaż na początku były lekkie obawy, kiedy dopiero co poznawałam bohaterkę – nic w tym dziwnego, to typowa buntowniczka, jaką spotykałam w innych młodzieżowych lekturach i  nie zapowiadała się kolorowo. Jednak z czasem treść książki zamieniała się w coś głębszego; przemyślenia Maggie, głównej bohaterki, stawały się mądrzejsze, sensowne, dające czytelnikowi do myślenia. Zachodziła tutaj klasyczna wewnętrzna przemiana bohaterki, jednak w tym przypadku można mówić o wartościowej przemianie. Bo w wielu przypadkach śledzimy zmianę jedynie głównego bohatera, który jest tylko kolejnym elementem książki, o którym później łatwo zapomnieć. Tutaj bohaterka stanowi przykład dla innych, to ona dochodzi do wielu wniosków, ale w praktyce mogą one dotyczyć każdego. I to właśnie mnie urzekło w tej historii – jest prosta, ale inteligentna, dająca nam sporo do przemyślenia. Przykład lektury młodzieżowej, w której poprzez lekką opowieść autorka przekazała sporo życiowej mądrości. Brawo!

„Niektórzy ludzie składają się z tylu warstw, że nie wiadomo, kim są.” [str. 71]

   Często trafimy na mądre wnioski i przemyślenia bohaterki. Jest też trochę dramatyzmu, zwłaszcza w relacji niewidomej dziewczyny i chorego chłopca, czy też w spotkaniu niewidomej nastolatki ze światem zewnętrznym. Jednak nie oznacza to, że książka jest trudna. Wręcz przeciwnie. „Coś mojego” to historia, dzięki której, owszem, wiele mądrego wyniesiemy, ale również dzięki której świetnie się ubawimy i mocno wzruszymy. Napisana prostym językiem powieść w wielu elementach staje się źródłem naszych radości i smutków, wywołuje w nas wiele skrajnych emocji. Dzieje się to nie tylko poprzez wydarzenia, ale także dzięki bohaterom, którzy swoim charakterem uzupełniają całość. Bo jeśli chodzi o bohaterów, to autorce również należą się brawa. Cała trójka naszych postaci – czyli Maggie, Ben i jego starszy brat – to kolaż różnych osobowości, do których nietrudno zapałać sympatią. Skrajnie różni, a jednak idealnie wpasowani w fabułę. Każdy z nich wnosi „coś swojego”, jakąś indywidualną cząstkę, dzięki czemu historia jest jeszcze lepsza. Czasem jedynie sprawiają wrażenie typowych bohaterów młodzieżówek, jednak z czasem ono zanika. Ale co się dziwić – w tak wciągającej historii trudno nie zapomnieć o małych mankamentach.

   Dopiero przed momentem wyczytałam, że jest to powieściowy debiut autorki. Mogę więc śmiało powiedzieć, że jest to jak najbardziej udany start Marci Lyn Curtis. „Coś mojego” to wyjątkowa i mądra powieść, która urzeknie niejednego czytelnika. Niesamowicie wciąga, ale jednocześnie bawi i wzrusza. Chociaż została napisana z przeznaczeniem dla młodych czytelników i w większości taki właśnie ma charakter – m.in. ten typowy młodzieńczy romans, który w tym przypadku został jednak fajnie stonowany – to zdecydowanie nadaje się na lekturę dla każdego. Jest krótka, ale jednocześnie treściwa, prosta i nieco schematyczna, ale przy tak sympatycznej fabule nic nie jest w stanie nam zaszkodzić.

    Mnie urzekła i to bardzo. I z całego serca ją polecam.

Autor: Marci Lyn Curtis

Tytuł: Coś mojego

Wydawnictwo: Amber

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 304

"Ostatnie dni Królika" - Anna McPartlin

"Spokojnej drogi, Króliku."

   Często słyszę pytanie, dlaczego lubię literaturę obyczajową? Odpowiedź jest prosta: to właśnie dzięki niej mogę poznać zwyczajną historię, która pobudza najmocniej ukryte ludzkie uczucia. Nie ważne, że wiem, jak się historia zakończy, bo tak przeważnie się dzieje, ale najbardziej cenię to, że prosta opowieść wywiera tak ogromny wpływ na moją osobę. Niestety nie wszystkie powieści tego gatunku zaliczam do udanych, spotkałam wiele takich, które w żaden sposób nie przypominały emocji i subtelności, prostoty i bezpośredniości, do jakiej przywykłam. Jednak warto poszukiwać – historii jest wiele, z przewagą tych dobrych, na nasze szczęście. I z pewnością do cennych lektur mogę zaliczyć książkę Anny McPartlin. „Ostatnie dni Królika” to bez wątpienia rewelacyjna opowieść. Porusza, rozczula i rozbawia. Różnorodność emocji jest tak mocna, iż nie sposób poczuć ich na własnej skórze. A historia, chociaż smutna, napawa tak ogromnym optymizmem, że z pewnością uśmiechu wystarczy nam na całe lata…

   Czterdziestoletnia Mia Hayes, zwana przez bliskich Królikiem, mieszka w Dublinie. Jednak nie może mówić o przyszłości. Chora na raka Królik trafia właśnie do hospicjum – niestety gra o jej życie się kończy. Chociaż atmosfera w rodzinie Hayes’ów nie należy do radosnych, nikt nie zamierza rozważać o najgorszym. Jedni nie chcą myśleć o utracie Mii, inni nie dopuszczają tej ponurej myśli do siebie. Wspólnie czuwają przy łóżku Królika, gdzie w kłótniach i zwyczajnych rozmowach przeplatają się ich wspomnienia. Pozostało niewiele czasu, jednak razem starają sie nadrobić wiele straconych okazji i niespełnionych marzeń.

„-Zdrowiej, Króliku – poprosił, choć wiedział, że to niemożliwe.
- Wyzdrowieję – skłamała dla niego i dla siebie.” [str. 148]

   Jeśli szukacie niebanalnej i pięknej emocjonalnie historii, to zatrzymajcie się na moment i spójrzcie na ten tytuł. Gdziekolwiek go znajdziecie, poświęćcie mu chwilę. Taką samą, w jakiej autorka umieściła swoich bohaterów –  gdzie wspólnie maja dosłownie jedną chwilę, aby dokonać wielu decyzji i niemożliwych rzeczy. Podejmijcie decyzję i przeczytajcie. Bo zdecydowanie jest warta najszerszej uwagi… Przyznam szczerze, że dawno nie czułam się tak autentycznie wzruszona przy lekturze książki. Były historie różne, ale nigdy tak autentyczne. „Ostatnie dni Królika” to zdecydowanie smutna opowieść, jednak okraszona tak bogatym poczuciem humoru, że ten mroczny odcień smutku zanika. Czytając książkę mamy świadomość nieuchronnego końca, nie tylko naszej lektury, ale dzięki temu, że autorka nie skupiła się jedynie na chorobie Królika, powieść wygląda zupełnie inaczej. Wzbudza więcej pozytywnych myśli, a poprzez wspomnienia bohaterów i dzięki sporej dawce żartobliwych momentów rozmywa się gdzieś ta „grobowa” atmosfera. Bo w końcu to nie tylko opowieść o przegranej walce z rakiem, to również wspaniała historia o całym bagażu doświadczeń głównej bohaterki, na które składają się dziecięce i młodzieńcze lata, pierwsze miłości i złamane serce, radosne rodzinne chwile, o którym nigdy nie zapomni. A pomiędzy tym wszystkim ogrom emocji tak różnych od siebie, że wzruszamy się i śmiejemy bez przerwy. Aż do ostatniej kartki.

   „Mogę być padnięta i totalnie przerażona, ale na pewno nie jestem sama.” [str. 210]

   Solidnym wsparciem zawsze jest i powinna być rodzina. Tak samo w powieści Anny McPartlin to rodzina stanowi fundamentalne wsparcie dla głównej bohaterki. Każdy z nich radzi sobie z zaistniałą sytuacją po swojemu, w końcu każdy z nich ma swoją indywidualną historię, którą autorka w pewny sposób postarała się zamieścić. Powieść zatem staje się kompletna – wiemy, kim są członkowie rodziny Hayes’ów, jaką mają przeszłość, jakie plany. W połączeniu z resztą wątków historia wydaje się zatem mocno rozbudowana, ale to tylko wrażenie. Autorka spisała się naprawdę dobrze, bowiem stworzyła spójną książkę, gdzie treść jest bogata w wątki, a jednak nie jest przeładowana ani za bardzo rozpisana. Za to świetnie współgra z emocjami, które na każdym kroku chwytają za serce.

   „Ostatnie dni Królika” to z pewnością wyjątkowa opowieść. Ciepła, wzruszająca i przezabawna. To ten rodzaj historii, który porusza nawet najwytrwalszych czytelników, a obfita ilość emocji sprawia, że czujemy, jak mocno autentyczna jest to powieść. Dawno nie miałam okazji poznać tytułu, który od samego początku stanie się dla mnie niezwykłą przygodą, a sam koniec, chociaż z góry przewidziany, tak mocno wryje się w moją pamięć, że nie sposób nie wspomnieć o nim innym osobom. Naprawdę wspaniała i wartościowa, pełna emocji opowieść. Każdy powinien ją poznać. Polecam serdecznie!

Autor: Anna McPartlin

Tytuł: Ostatnie dni Królika

Wydawnictwo: HarperCollins

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 400

"Pandemia" - Jana Wagner

Ucieczka przed śmiercią...

   „Pandemia” - czytając sam tytuł przechodzą nas ciarki. I słusznie. Powieść Jany Wagner, utalentowanej rosyjskiej pisarki, to gatunek mieszany – nieco thrillera i postapokalipsy. W dodatku świetnie skonstruowanej. Historia tutaj zawarta to istny rarytas dla fanów gatunków – jest w niej wszystko, co najbardziej w nich kochamy: spora dawka mrożących krew w żyłach emocji, chaos, czarny scenariusz jutra, duża ilość niewiadomych… Żadnej przypadkowej sielanki, ciągła walka, niepewny koniec. I można by tak wymieniać bez końca, ale warto podsumować ją krótko: to naprawdę dobra powieść, od której nie sposób się oderwać. Nawet podczas apokalipsy…

   Wybuch nieznanej dotąd choroby nie daje nadziei na przyszłość – nie istnieje żadna szczepionka, nie zwalczają ją żadne leki…Społeczeństwo popada w ruinę, ludzie w panice próbują ratować siebie i swoje rodziny. Tylko na siebie mogą teraz liczyć… Jedną z uciekinierek przed zarazą jest Anna, która wraz z rodziną wyrusza w daleką drogę w nadziei, że uda im się ocaleć. Nic nie jest proste, kiedy brakuje wszystkiego – żywności, paliwa, ciepła. W dodatku choroba szerzy się w zastraszającym tempie, ciągle stawiając podróżnym przeszkody. Dodatkowym obciążeniem dla Anny jest konflikt z byłą żoną Sieroży, jej partnera, która również dołączyła do uciekinierów. Kobieta musi poradzić sobie nie tylko ze strachem, ale również zazdrością…

   Z pewnością to jeden z tych tytułów, o których myślimy: „wow, to było coś!”. Jana Wagner stworzyła niebywale doskonałą historię, w której na każdym kroku coś nas elektryzuje. Postapokaliptyczne historie bywają naprawdę intrygujące, jednak „Pandemia” to istna bomba niespodzianek i ponurej fabuły, która sprawia, że mamy gęsią skórkę za każdym razem, kiedy coś się dzieje. A dzieje się, oj dzieje! Od samego początku autorka funduje nam niezłą jazdę – wybuch epidemii nieznanej dotąd choroby, chaos, panika, zamykanie granic, próba ratunku bliskich… Z tych oto momentów tworzą się kolejne: planowanie ucieczki, podróż do odległego miejsca, napotykane wciąż przeszkody, konflikty międzyludzkie. Przez całą powieść ciągle coś się dzieje, nie ma miejsca na krótkie przystanki, a jeśli już, to po chwili znów akcja dostaje rozpędu. Książka dzięki temu jest niebywale dynamiczna i wciągająca. Taka, jaka powinna być.

   „Pandemia” to również powieść drogi, bowiem większość akcji stanowi ucieczka głównych bohaterów. Ich podróż staje się tematem numer jeden, czytelnik śledzi każdy ich krok z ogromną ciekawością, bowiem autorka zafundowała mu iście bogaty zestaw problemów i przeszkód, jakie napotykają bohaterowie. Nie ma zmiłuj, wciąż pojawiają się jak grzyby po deszczu; mnogość okrucieństwa i czarnych scenariuszy może być lekko przytłaczający, jednak nie tutaj. Wagner stworzyła ten obraz po mistrzowsku, kreując go niebywale realnie. Między fikcją a rzeczywistością widnieje naprawdę cienka linia, dlatego powieść wydaje się być bardziej prawdziwa z każdym kolejnym wątkiem. Czyta się ją jak naprawdę świetny dreszczowiec, wizje, jaki budzi w głowie czytelnika, są mroczne i niepokojące, a jednak tak intrygujące, że pragnie więcej. I jeszcze więcej i więcej tak dobrych lektur.

   Istotnym faktem jest również to, że autorka nie koloryzowała, nie dodawała żadnych udziwnień, które z pewnością zepsułyby efekt. Przez całą powieść trzyma się szarej wizji, która ma na celu wywołać w czytelniku emocje. Najróżniejsze emocje. Ponadto zaserwowała ciekawy koniec, który pozostawia nam pole do własnej interpretacji: czy na pewno im się uda? co będzie dalej? jak potoczą się ich losy? co z chorobą? ale że to już koniec? Niby tak, a jednak czujemy lekki niedosyt pomieszany dla kontrastu ze satysfakcją. Dawno nie czułam czegoś takiego po skończeniu lektury…

   Nie ma co do tego wątpliwości - „Pandemia” to fantastyczna opowieść, w której próżno szukać wad. Wciąga, hipnotyzuje, wstrząsa do głębi. Pokazuje to, co może stać się kiedyś – chociaż mamy świadomość, że to fikcja, czujemy jej prawdziwość. Autorka opowiedziała tę historię w sposób mistrzowski – od początku zaintrygowała i do samego końca trzymała w napięciu. Mam tylko nadzieję, że w przyszłości nikt nie wpadnie na to, aby ją zekranizować. Niektóre książki zasługują bowiem na to, aby pozostać w takim stanie, jakim stworzył je ich autor. Czy polecam? Oczywiście. Całym sercem.

Autor: Jana Wagner
Tytuł: Pandemia
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Rok wydania: 2015
Liczba stron: 433

"Gorączka" - Dee Shulman

Czego nie widać, dostrzeże ten, kto kocha...

   Współczesne książki, jakkolwiek by na nie spojrzeć, zawsze przejawiają wątki, które już kiedyś spotkaliśmy. Co miało zostać napisane, napisano, a teraz pozostaje nam czytać lektury, które ni mniej ni więcej choć w cząstce zawierają dawny schemat. Nie inaczej jest z tytułem „Gorączka” autorstwa Dee Shulman, który w pewien sposób przyciąga swoją „innością”, jednak patrząc na nią trzeźwym okiem można dostrzec mieszankę innych historii, które już powstały. Czy warto więc przeczytać tą historię? O to należałoby spytać samego siebie…

   Ewa, buntująca się nastolatka, nie może znaleźć dla siebie miejsca w świecie. W końcu trafia jednak do szkoły St. Magdalene’s, placówki dla wybitnie uzdolnionej młodzieży. Ewa przez swoją nadgorliwość i nieostrożność zaraża się wirusem dziwnej gorączki, przez który umiera. Chwilę później wraca do świata żywych, w którym spotyka Sethosa Leontisa – przystojnego, dawnego rzymskiego gladiatora, który trafił do XXI wieku, aby odkryć zagadkę śmiertelnego wirusa. Rozpoznaje w niej swoją dawną miłość, Liwię, jednak Ewa ani trochę go nie pamięta…

   Ta książka już od dłuższego czasu cieszy się powodzeniem wśród czytelników. Dostrzegłam jednak rozbieżne opinie na jej temat, jednym z miejsca przypadła do gustu, drugim się nie podobała, na trzecich znów nie wywarła żadnego wrażenia. W takim przypadku nie zniechęcam się do lektury, wolę sama ją przetestować i poznać, co takiego jest w niej wartego uwagi, a co mniej. I po przeczytaniu tej książki mam co najmniej mieszane uczucia, a co więcej – nie potrafię dobrze sklasyfikować jej w wartości. Po pierwsze: „Gorączka”, mimo ciekawie zapowiadającego treści opisu, jest mieszanką różnych schematów, jakie można było wcześniej poznać. Lektura ta jest składowiskiem motywów, które z łatwością można przypisać innym, starszym tytułom, np. podróże w czasie (choć w innym wyrazie, podobnie do „Trylogii czasu”), szkoła dla wybitnie uzdolnionych (podobna forma w „Akademii Mroku”) czy też wieczna miłość („Nigdy i na zawsze” lub światowej sławy „Zmierzch”).  To wszystko już było, dlatego treść „Gorączki”  niczym nie zaskakuje, co więcej – czasem jest lekko irytująca.

   Drugim, jakże ważnym mankamentem, jest akcja powieści, która mknie i gna jak szalona. Od początku fabule nadane jest zawrotne tempo, które nie ustaje aż do samego końca. To źle rzutuje na całokształt, wiele rzeczy pozostaje niewyjaśnionych, pobieżnie napisanych, przez co można odnieść wrażenie, że niczego się nie dowiedzieliśmy. Gdybym miała dać radę pisarce, powiedziałabym, żeby rozdzieliła całą treść na dwie części, skupiła się na opisaniu ważnych wątków pierwszej połowy, co dałoby więcej tomów, ale więcej satysfakcji czytelnikom. Przecież jeśli książka, jej pierwsza część, jest ciekawa, jest większa szansa na to, że czytelnik zainteresuje się kolejną, prawda?

   Nie chciałabym zniechęcać nikogo do sięgnięcia po „Gorączkę”, bowiem ma ona swoje i pozytywne cechy. Jedną z nich jest ciekawy podział historii na dwie epoki: czasy dzisiejsze i wiek II, które łączą się w ciekawy efekt fabularny. Choć muszę przyznać, że wiek II i historia Sethosa bardziej przypadła mi do gustu, to nie odrzucam w pełni reszty treści, bowiem mimo niedociągnięć wygląda w miarę dobrze. Z pewnością spodoba się mniej wymagającym czytelnikom…

   Tytuł „Gorączka”, choć w pełni nie oddaje zalet jej opisu, można ją zaliczyć do poprawnych i interesujących lektur. Nie jest ona wymagająca, nie jest ciężka ani zobowiązująca, po prostu należy do lekkich i prostych powieści. Autorka, pisząc ten tytuł, miała dobre intencje, dobry pomysł, jednak po drodze zboczyła raczej ze swoich zamierzeń i niestety wyszło nieco gorzej, niż można od niej oczekiwać. Książka ta z pewnością jest nie lada gratką dla młodzieżowej części czytelników, choć gdyby się upierać, spoglądając na styl autorki, można polecić ją również nieco młodszym odbiorcom. Choć w pewien sposób mnie zawiodła, odczułam rozczarowanie, mam nadzieję, że kontynuacja „Gorączki” okaże się ciekawsza i dużo lepsza. Praktyka, bowiem, czyni mistrza, dlatego szansa od czytelnika Dee Shulman w pełni się należy.

Autor: Dee Shulman

Tytuł: Gorączka 1

Wydawnictwo: Egmont Polska

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 430

"Lato w Savannah" - Beth Hoffman

Przyjaźń ludzka nie zna granic.

   W tym roku udało mi się przeczytać wiele świetnych książek. Całe szczęście, że dobrzy pisarze wciąż jeszcze istnieją, a i niezłych kustoszy pióra wciąż nam przybywa. „Lato w Savannah” to debiutancka opowieść amerykańskiej pisarki Beth Hoffman, która jest kolejnym dowodem na to, że wciąż istnieją rzeczy, które mogą zaskoczyć oraz pisarze, którzy mimo debiutu radzą sobie z językiem bardzo dobrze. Ta historia urzekła mnie przede wszystkim prostotą jak i głębią uczuć, jakie zawiera treść.  Nie ma w niej miejsca na ckliwość, a przedstawiona historia wywołuje najcieplejsze emocje w czytelniku.

   CeeCee Honeycutt to dwunastolatka, która w swym życiu przeszła już wiele. Przez lata sprawowała opiekę nad własną matką, kobietą chorą psychicznie, która przez swoje ‘dziwne’ zachowanie stała się pośmiewiskiem miasteczka. Kiedy niespodziewanie matka CeeCee umiera, dziewczynka przeprowadza się do ciotki Tootie, która zabiera dziewczynkę w zupełnie inny świat – miasteczko Savannah. Tam poznaje wiele kobiet, z którymi nawiązuje przyjaźń. Dzięki nim w końcu CeeCee może zapomnieć o trudach przeszłości…

   Czytałam wiele obyczajowych książek, które zachwycały bądź nużyły od samego początku. „Lato w Savannah” okazało się, całe szczęście, czymś zupełnie innym, świeżym i delikatnym. Już dawno nie odczułam tylu różnorakich emocji podczas czytania zwyczajnej książki. Ta historia bogata jest w głębie ludzkich uczuć, które autorka pokazała ze wszystkich stron, obnażając ludzką naturę i ukazując jej najczulsze punkty. Szczerze przyznam, że początkiem obawiałam się, że fabuła będzie przewijać ckliwość i będzie to tak cukierkowa opowieść, że nie dam rady jej skończyć. Jednak okazało się inaczej – autorka pokazała, jaką siłę nosi w sobie przyjaźń, wiele wypowiedzi bohaterek składają się na ciekawą formę życiowej filozofii. Książka bogata jest w różne porównania, które mają swoje miejsca w prawdziwym życiu, dlatego tak gładko i szybko czyta się cały tekst.

 "Sposób, w jaki radzimy sobie z trudami życia, daje nam siłę i piękno"(str.340)

   Wspominając tą książkę, na pewno nie zapomnę o bohaterach, a dokładniej mówiąc - bohaterkach. Każda z nich jest świetna na swój sposób, barwna i niepowtarzalna. Dawno nie spotkałam się z tyloma różnymi, a tak dobrze wykreowanymi postaciami. Przez fabułę przewijają się dzięki temu różnorakie cechy osobowości: lojalność, przyjaźń, złośliwość, poczucie humoru, wrażliwość, ciepło i wiele, wiele innych. Mogłoby się wydawać, że taka ilość bogactwa może przytłaczać, jednak w książce „Lato w Savannah” działa to odwrotnie. Czytelnikowi robi się milej na sercu, widząc tak barwne postaci, które mogą być bardzo podobne do znajomych mu osób. Lub nawet do niego samego…

 "Mądrość bierze się z doświadczenia,z wiedzy, że każdy dzień jest darem, który trzeba przyjąć z radością"(str.327)

   „Lato w Savannah”, mówiąc krótko, to wspaniała opowieść obyczajowa, która wywołuje na ustach uśmiech niejednokrotnie. Ciepło, jakim emanuje treść, przechodzi na czytelnika, dzięki czemu na długo pamięta tą powieść. Mnie osobiście bardzo głęboko zapadła w pamięć i wiem, że wrócę do niej nie raz.  Bardzo gorąco polecam każdemu, bez względu na gust czytelniczy. Książka autorstwa Beth Hoffman bowiem pasuje do każdego, kto kocha czytać i podobnie, jak mi, nie powinna sprawić ani grama zawodu. Serdecznie zachęcam do czytania!

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Grupy Publicat:

Autor: Beth Hoffman

Tytuł: Lato w Savannah

Wydawnictwo: Książnica

Rok wydania: luty 2012

Liczba stron: 344

"Pandemonium" - Lauren Oliver

"Pandemonium" Lauren Oliver

   Czy wyobrażacie sobie żyć w świecie, gdzie miłość uważana jest za chorobę? Ja nie chciałabym się w takim znaleźć, z pewnością większość z Was również. Ten świat, gdzie wszelkie uczucia są zakazane, opisany został w książkach serii autorstwa Lauren Oliver, „Delirium”. „Pandemonium” to już druga część, w której odnajdziemy starą bohaterkę, Lenę. Tym razem jej losy zostały poszerzone o wiele spektakularnych momentów i zaskakujących decyzji. Po raz drugi autorce udało się zbudować niecodzienną wizję, która pochłania czytelnika w świat odmienny od normalności…

   Lena, po nieudanej ucieczce z Aleksem, w której widzi go po raz ostatni, trafia do Głuszy, gdzie żyje i poznaje Odmieńców. Za ich sprawą dziewczyna dołącza do ruchu oporu, który walczy z postanowieniami państwa, gdzie miłość uznano za chorobę. Lena podejmuje się ważnej misji, z której ledwo uchodzi z życiem. W świecie, gdzie uczucia są zakazane, dziewczyna poznaje kolejnego tajemniczego chłopaka – Juliana. Odtąd znów jej świat staje na głowie…

   Miałam okazję przeczytać „Delirium” jeszcze przed premierą. Tematyka tej książki, która zapoczątkowała nową serię, zaintrygowała mnie na tyle poważnie, iż zaczęłam się zagłębiać w świat bohaterów coraz bardziej. Po skończonej lekturze nie było mowy o tym, że nie przeczytam kolejnych części. Dlatego bardzo się cieszę, że miałam możliwość przeczytania „Pandemonium”, po którym mam jeszcze lepsze wspomnienia. Ale po kolei. Do tej książki podchodziłam bardzo optymistycznie, wiązałam z nią duże nadzieje. Czułam, że będzie ciekawsza i nie pomyliłam się. Bardzo często spotykałam serię, w której pisarze, z kolejną częścią, rozwijali skrzydła i dodawali swoim powieściom więcej pozytywnych akcentów. W „Pandemonium” widać wyraźnie, że pani Oliver rozwinęła się w kwestii tworzenia historii, każdy wątek jest przemyślany i skonstruowany w sposób, aby niczego ważnego nie pominąć. Historia jest bardziej dojrzała, niż w jej poprzedniczka. Łatwo też zauważyć, że w przypadku rozwoju akcji autorka spisała się na medal – wszystko stonowała, nadając szybsze tempo w odpowiednich momentach, dzięki czemu częściej odczuwamy zaskoczenie oraz dużo innych emocji.

   Nie da się ukryć, że świat wykreowany przez Lauren Oliver jest bardzo oryginalny. Często zastanawiałam się, czy pojawi się książka (bądź seria), która będzie w stanie mnie jeszcze zaskoczyć. Nie zachwycić, ale zaskoczyć. I w przypadku „Delirium” oraz „Pandemonium” ta sztuka się udała. Przyznam szczerze, że na początku wydawała mi się dziwna, ale ostatecznie zaskoczyła mnie i pomysłem i formą, samym wykonaniem. Wiele opisanych w niej momentów zdołało wywołać u mnie szeroki uśmiech, zdziwienie, strach, obawy… Przeżywałam je razem z bohaterami, każde ich rozterki. Bardzo lubię, kiedy mogę utożsamić się z postacią, wtedy rozumiem ich lepiej, lepiej pojmuję otaczające ich realia. W „Pandemonium”, podobnie jak w poprzedniej części, przez całą fabułę mogłam poczuć się kolejnym bohaterem książki. I za to bardzo dziękuję autorce.

   Wiele osób mówiło mi, że ta seria jest typowa dla nastolatek (podobnie jak „Zmierzch”); po części godziłam się z ich zdaniem. Ale tylko po części. W historii Leny odnajdujemy wiele elementów, które przemawiają za tym, iż nie tylko nastoletnie czytelniczki odnajdą w niej przyjemność z lektury. Do tej powieści nie ma ustalonego kryterium wieku, fabuła, mogę rzec, jest uniwersalna – każdy odnajdzie w niej kawałek czegoś dla siebie. „Pandemonium”, jak już wspomniałam, jest dojrzalszą lekturą, wątki jak i narracja są bogatsze, ale zawierają również elementy prostsze, banalniejsze. Dlatego czytelnik w każdym wieku będzie w stanie pojąć realia panujące w książce.

   O „Pandemonium” mogłabym pisać jeszcze długo, w większych superlatywach bądź mniejszych, ale nie mam pewności, czy udałoby mi się zawrzeć wszystkie odczucia po lekturze. Krótko rzecz ujmując, robiąc podsumowanie, powiem tylko to, że książkę warto przeczytać. Jest w niej wiele ciekawych wątków, które scalone z bardzo dobrą narracją dają interesujący i bardzo oryginalny efekt. Dodatkowo, zakończenie powieści zaskakuje (totalnie) i zapowiada kolejne emocjonujące wydarzenia następnej części. Nie zostaje mi nic innego, jak polecić ją każdemu, małemu czy dużemu. Wiedzcie, że naprawdę warto. 

Za możliwość przeczytania serdecznie dziękuję wydawnictwu Moondrive (Otwarte):

Autor: Lauren Oliver
Tytuł: Pandemonium
Wydawnictwo: Moondrive
Rok wydania: 2012
Liczba stron: 376

"Walcząc z Przeznaczeniem" - Beata Biela

"Walcząc z Przeznaczeniem" Beata Biela

"[...]Mogłem zabijać, okaleczać, kraść...

Zrobiłem wszystko, żeby utrzymać ją przy sobie.

I nie mam ani jednego, pieprzonego wyrzutu sumienia.

Niczego nie żałuję.

Bo wygraliśmy w walce z przeznaczeniem."*

   Kiedy choroba dotyka kogoś bliskiego, wszystko się zmienia. Podejście do życia, postrzeganie innych, ale zwłaszcza nasze odczucia. Obawy zamieniają się w strach, radość zastępuje smutek, a złość przemienia się we wściekłość. Ostatnią deską ratunku okazuje się nadzieja, która jednak z każdym dniem może wygasnąć…

   Alicja wiodła jak dotąd spokojne życie, mając u swego boku kochającego chłopaka i wspaniałych przyjaciół. Kiedy dowiaduje się, że choruje na przewlekłą białaczkę szpikową, wszystko legnie w gruzach. Rozpoczyna walkę o własne życie, która, jak się okazuje, z miejsca jest przegrana. Nadzieją jest jednak jej biologiczna matka, która może być dawcą szpiku. Alicja postanawia jej odszukać, a kiedy jej się to udaje, okazuje się, że przez to wplątała siebie i bliskich w konflikty z mafią. Odtąd walka o własne życie stanie się grą o życie również jej najbliższych. A stawka naprawdę jest ogromna…

   Z twórczością autorki miałam okazję spotkać się na portalu internetowym chomikuj.pl. Czytywałam czasem pojedyncze rozdziały jej opowiadań jak i całe historie. Muszę przyznać, że naprawdę podobały mi się, więc do książki „Walcząc z Przeznaczeniem” podeszłam z ogromnym entuzjazmem. To debiut literacki Beaty i z czystym sumieniem mogę rzec, że w stu procentach udany. Kolejna historia autorki, która wywołała u mnie skrajną mieszankę emocji. W fabule, liczącej mniej niż dwieście stron, było ich multum, a odczuwałam je równie dobrze jak sami bohaterowie. Akcja wciąga od początku do końca i mimo swojej bolesnej i trudnej tematyki, zachwyca czytelnika.

   Przede wszystkim ogromnym plusem jest fakt, że w tak małej liczbie stron autorka zawarła wszelkiego rodzaju wątki. Znajdziemy w niej wątek miłosny, wątek choroby, wątek kryminalny, wątek muzyczny i wiele innych. Opisy miejsc, leczenia jak i samej choroby wyglądają profesjonalnie, co tylko świadczy o dużej wiedzy Beaty. Dzięki temu odbiorca wie, o co we wszystkim chodzi, w międzyczasie ucząc się nowych reguł i nabywa cenne informacje. Ponadto krótkie rozdziały skonstruowane zostały w taki sposób, że nie odczuwa się ich długości, jedynie napięcie, które wzrasta z każdą kolejną stroną.

   Bohaterowie nie są ckliwi ani przerysowani. Ich zwyczajność pozwala na lepsze zrozumienie ich postaci, ich postępowania i targających ich emocji. Najbardziej polubiłam Adama, który mimo wszystko stał się podporą dla swojej chorej dziewczyny. Ciepły, wyrozumiały, opiekuńczy, czasem narwany, ale to da się wybaczyć. I najważniejsze: gotów zrobić wszystko, aby uratować ukochaną. Nawet jeśli oznacza to wejście w konszachty z mafią. Nie cofnie się przed niczym. Z pewnością niejedna kobieta chciałaby mieć takiego Adama…

   Styl autorki jest prosty i łatwy w odbiorze. Czyta się go bardzo szybko, wciąga z każdym kolejnym zdaniem. Mimo że „Walcząc z Przeznaczeniem” to pierwsza książka Beaty można śmiało stwierdzić, że styl jest już na naprawdę wysokim poziomie i gdybym nie znała wcześniej ani autorki ani jej twórczości, z pewnością myślałabym, że to książka jakiejś znanej pisarki, której jeszcze nie miałam okazji poznać. To świadczy o wielkim potencjale autorki…

   Na koniec chciałabym jeszcze dodać, że wielka szkoda, że tak mało osób zna tę opowieść. Jest naprawdę godna uwagi. Dlatego zachęcam każdego do zapoznania się z „Walcząc z Przeznaczeniem”, bo historia jest niebanalna i porusza człowieka. I przede wszystkim wciąga, na co dowodem jest fakt, że przeczytałam ją w zaledwie cztery godziny. Przeczytajcie, naprawdę warto. Ja liczę jeszcze na to, że w przyszłości o autorce będzie głośno. Z wielką chęcią przeczytam kolejne jej projekty.

Za możliwość przeczytania serdecznie dziękuję samej autorce, Beacie Bieli:)

*Epilog

Autor: Beata Biela

Tytuł: Walcząc z Przeznaczeniem

Wydawnictwo: Radwan

Rok wydania: 2011

Liczba stron: 168

Przedpremierowo: "Delirium" - Lauren Oliver

"Delirium" Lauren Oliver


"Kocham cię. Pamiętaj. Tego nam nie odbiorą"

   Każdy z nas wie, czym jest miłość. To silne uczucie, którym obdarzamy drugą osobę, którym my zostajemy obdarzani. Są różne pojęcia miłości, a jednak każdy bez nich wie, czym ona dokładnie jest. Na pewno większość z nas marzy o tym, aby się zakochać, aby nasza miłość była czymś niezwykłym, magicznym. I właśnie ona sama w sobie taka jest. A co jeśli w naszym świecie miłość byłaby… chorobą? Chorobą, którą się zwalcza, aby nie dopuścić do jej rozprzestrzeniania? Co wtedy byśmy zrobili?

   Amor deliria nervosa (czyt. Miłość) jest chorobą, której mieszkańcy Portland chcą zapobiec. Poprzez zabieg, który pozbawia ludzi uczuć, leczą społeczeństwo przed zakochiwaniem się, co zdaniem władz i wielkiej „Księgi szczęścia, zdrowia i zadowolenia” jest pomocą w ich życiu. Wszelkie kontakty z płcią przeciwną są zakazane, przyłapanie na okazywaniu miłości grozi nawet śmiercią. Dopiero po zabiegu ludzie stają się „bezpieczni”, zostają sparowani z inną osobą dzięki ankiecie i żyją w sztywnym małżeństwie bez miłości…

   Zbliżają się urodziny Leny i tym samym czeka ją w najbliższym czasie zabieg, po którym ma być bezpieczna przed delirium. Jednak dziewczyna podczas wakacji poznaje Aleksa, chłopaka Odmieńca, jak mówią na ludzi mieszkających w Głuszy – miejscu, gdzie delirium panuje cały czas. Alex pokazuje dziewczynie czym naprawdę jest miłość, udowadnia, że wszystkie opowieści i przestrogi władz są jedynie kłamstwami. Lena z każdym dniem zakochuje się coraz bardziej, jednak pewnego wieczoru zostaje złapana przez Porządkowych i jej zabieg zostaje przyspieszony. Dziewczyna próbuje uciec od takiego życia, nie chce żyć bez miłości. Podejmuje walkę o swoje szczęście, co kończy się sukcesem. Ale tylko w połowie…

   Książkę można podzielić na dwie równe części. Pierwszą – mega irytującą. Jest to początek lektury, kiedy zapoznajemy się z delirium, stosunkiem władz względem niej oraz z działaniami, jakie podejmuje się aby z nią walczyć. Samo myślenie, że miłość może być chorobą wydaje się dziwne i naprawdę śmieszne. A już działania w kierunku jej zapobiegania… szkoda słów. Za każdym razem, kiedy czytałam o ewaluacji, o tym, co będzie po zabiegu i jak wygląda sam zabieg wzdrygałam się. Wydaje się naprawdę niemożliwe, że można bać się miłości, a już żyć bez niej? Trudne do wyobrażenia. W drugiej części jest już znacznie lepiej. Jest wątek miłosny między Leną a Aleksem, który powoli się rozwija. W tej części zatracamy się w książce, zakazany romans pochłania czytelnika. W tym miejscu fabuła nabiera rozpędu, a jej punkt kulminacyjny mamy na końcu książki, punkt, który zarazem cieszy i smuci, a także zaskakuje.

   „Delirium” jest czymś nowym, czymś co zaskakuje czytelnika. Autorka poradziła sobie bardzo dobrze, świetnie opisała każdy wątek, każdy detal, dlatego tak dobrze odbierany jest cały tekst. Opisów jest sporo, co osobiście uwielbiam, jednak nie są ani zbyt długie ani przykrótkie, wnoszą w każdy rozdział sporo nowych informacji. Wszystko jest jasno, przejrzyście przedstawione i łatwo zrozumieć przekazywany tekst.

   Główna bohaterka, Lena, jest osobą, która jest jedną z tych, które uparcie wierzą w słuszność władz. Na jej przykładzie widzimy wyraźnie, jak kłamstwa wpływają na człowieka, co mogą zrobić z jej tokiem myślenia. Na szczęście pojawia się Alex, który uświadamia ją (i nas), że tak naprawdę warto jest kochać, a to, co mówi ich wielka księga, nie jest prawdą. Przedstawione w ten sposób osoby pokazują, że władza robi wodę z mózgu swoim podwładnym, że tak naprawdę są manipulowani. Sami zauważmy, że podobne sytuacje już istnieją. Nie potrzebne jest wymyślanie dziwnych chorób…

   Przyznam się, że znam inne książki autorki, ale nie miałam okazji się w nich zaczytać. „Delirium” jest moim pierwszym spotkaniem z panią Oliver i myślę, że nie ostatnim. Polubiłam jej styl, jest taki inny, ciekawy. Łatwo się go czyta i szybko przyswaja. Nie zauważyłam w nim żadnych zgrzytów, wszystko zostało napisane w prostym języku. Jest dobry zarówno dla młodzieży jak i starszych czytelników. Krótko mówiąc: dla każdego, coś dobrego.

   Myślę, że „Delirium” jest warte przeczytania. Przede wszystkim opowiada piękną historię o sile miłości, o tym, że nic nie jest w stanie jej przeszkodzić. Dodatkowo obraz zakłamanego społeczeństwa coś uświadamia, pokazuje, że ludzie są podatni na manipulacje władz. A tak być nie powinno. Takie lektury nie dość, że umilają nam wspaniale czas to dają do myślenia. Dlatego zachęcam do zapoznania się z nową powieścią Lauren Oliver. Niech delirium zarazi także i Was. Ja uważam, że warto. 

Za możliwość przeczytania dziękuję serdecznie wydawnictwu Otwarte:

Autor: Lauren Oliver

Tytuł: Delirium (Tom 1)

Wydawnictwo: Otwarte/Moon drive

Rok wydania: 18 kwietnia 2012

Liczba stron: 357

"Żelazny cierń" - Caitlin Kittredge

"Żelazny cierń" Caitlin Kittredge

   Życie w ciągłym strachu i stresie nie wypływa dobrze na samopoczucie. Co gorsza, otaczające kłamstwo i brak bliskich osób może tylko sprawić, że staniemy się zagubieni. Uderzająca w końcu prawda może okazać się brutalna niż moglibyśmy sądzić, a działanie na oślep może stać się opłakane w skutkach…

   Aoife jest nastolatką, mieszkającą w Lovecraft – mieście, gdzie rządzą maszyny parowe, stalowe mosty i czyhający w każdym kącie Nadzorcy. Dziewczyna oczekuje swoich urodzin, w dniu których ma przebudzić się w niej nekrowirus, powodujący szaleństwo. Choroba w jej rodzinie jest dziedziczna, więc wydaje się, że jej los został już przypieczętowany. Mimo to, póki nadal jest zdrowa, uczy się w szkole maszyn fachu inżyniera.

   Jednak jeden list od jej brata, który prosi w nim o pomoc, burzy dotychczasowe życie Aoife. Wraz z przyjacielem Cal’em wyrusza w zakazaną podróż do rodzinnego domu jej ojca. Towarzyszy im Dean, ich przewodnik, który uznawany jest za heretyka, czyli krótko mówiąc, jest łatwym kąskiem dla Nadzorców. W wyniku działań nastolatki i jej towarzyszy, dochodzi do negatywnych w skutkach wydarzeń, a sama Aoife odkrywa prawdę o swoim dziedzictwie. Odtąd nic już nie będzie takie samo…

   Od kiedy usłyszałam o tej książce i ujrzałam jeszcze jej okładkę, po prostu musiałam ją przeczytać. Szczęśliwym trafem otrzymałam ją w paczce zeszłego tygodnia i nie mogłam się doczekać, kiedy w końcu nadejdzie na nią kolej. Udało się, przeczytałam i co najlepsze – nie zawiodłam się. „Żelazny cierń” jest czymś nowym i pochłaniającym fana fantastyki. Z początku, kiedy czytałam, czułam się dziwnie, musiałam przystosować się do nowego „otoczenia” fabularnego, ale z czasem, gdy już poznałam nieco świat przedstawiony i jego reguły, po prostu wsiąkłam. Autorka postarała się o coś świeżego w kręgu literatury fantastycznej, oprócz stworów nie z tego świata mamy zupełnie nowe oblicze życia, pełne odmienności i szarości, tzw. antyutopia. W tym właśnie otoczeniu działa się wartka akcja, która z każdym rozdziałem zaskakiwała mnie coraz bardziej.

   Zdecydowanym plusem właśnie tej książki jest inność oraz ciągłe niespodzianki w fabule. Nie ma w niej miejsca na idealizację, wszystkie czyny niosą za sobą konsekwencje. Brak w niej miejsca na błahe wątki, wciąż śledzimy poczynania bohaterów, którzy radzą sobie w panujących warunkach mając zaledwie swoją pomysłowość. Książka nie nudzi, oczarowuje czytelnika przemyślaną akcją i każdym następującym po sobie wątkiem.

   Główna bohaterka zmaga się z demonem jej przyszłości, jaka ją czeka, ale również odkrywa nowe, przykre aspekty jej dziedzictwa. Tak jak i pozostałe postacie została przedstawiona dokładnie, z czasem odkrywamy jej wady i zalety, słabości i mocne strony. Czasem Aoife wydaje się drażniąca, ale ostatecznie polubiłam jej postać. Każdy może ją polubić, od początku, a może i nawet dopiero na końcu. To zasługa ciągle zmiennej i zaskakującej akcji, która przedstawia nam bohaterów w zupełnie różnorakim świetle.

   Moją pierwsza styczność z autorką mogę zaliczyć do jak najbardziej pozytywnych wrażeń. Polubiłam jej lekki i specyficzny styl pisania od pierwszego rozdziału. Pani Caitlin dokładnie acz nie za dużo opisuje każdy wątek, każdy moment i dzięki temu wiemy wszystko co niezbędne i jednocześnie nie nudzimy się. Podziwiam w autorach książek ten fakt, często bywa tak, że opisów albo nie ma albo jest ich stanowczo za dużo. W „Żelaznym cierniu” wszystko wydaje się detalicznie wywarzone, fabuła została jasno nakreślona, a ciekawość towarzyszy nam do samego końca.

   W podsumowaniu chciałabym jeszcze pogratulować wydawnictwu oprawy graficznej. Nie chodzi tutaj tylko o okładkę, cała książka została ciekawie przedstawiona, dzięki czemu dobre wrażenie zostaje od początku do końca. Okładka jest po prostu nieziemska, pierwsza przykuła moją uwagę. Brawo. A jeśli komuś spodobała się ona równie bardzo jak mnie, z pewnością spodoba mu się również fabuła. Bo oto po raz kolejny, choć nieliczny sposób, mogę powiedzieć, że treść jak i okładka są równie dobre. Szczerze polecam.

"Żelazny cierń" jest pierwszym tomem trylogii "Żelazny kodeks"

Za możliwość przeczytania serdecznie dziękuję wydawnictwu Jaguar:

Autor: Caitlin Kittredge

Tytuł: Żelazny cierń

Wydawnictwo: Jaguar

Rok wydania: 4 kwietnia 2012

Liczba stron: 452

"Dziewczyna, która pływała z delfinami" - Sabina Berman

"Dziewczyna, która pływała z delfinami" Sabina Berman

W dzisiejszych czasach, mimo nowych sposobów leczenia chorób umysłowych, nie potrafimy tak naprawdę zadbać o takich ludzi. Niestety często bywa tak, że trudno nam się z nimi porozumiewać. A jak jest w przypadku ludzi autystycznych? Co to jest autyzm? Jak zachowują się ludzie autystyczni?

Historia ta zaczyna się od śmierci siostry bohaterki: Izabelle. Musi dotrzeć  na miejsce, gdyż odziedziczyła po niej… przetwórnię tuńczyka. Kiedy dociera do domu siostry, spotyka niezwykłą postać. Dziką, niemowę, analfabetę. Wnioskuje, że to córka siostry, dlatego postanawia się nią zaopiekować. Uczy ją wszystkiego od podstaw i już po kilku latach widać wyraźne rezultaty. Z czasem przeobraża się w silną i zdolną (na swój sposób) kobietę. Karen (bo tak ma na imię siostrzenica Izabelle) w końcu zaczyna pracę w przetwórni, którą w najbliższej przyszłości miała odziedziczyć. Nie jest to jednak takie łatwe, jak się wydaje…

Książka ta wywarła na mnie ogromne wrażenie. Ukazane życie najpierw dziecka, później nastolatki, a na końcu kobiety z autyzmem jest przykładem na to, że w życiu choroba nie musi stać na przeszkodzie naszego życia. Nic nie jest idealne ani łatwe, jednak warto się poświęcić. Ludzie autystyczni, tak jak tutaj Karen, uczą się świata i postrzegają go na swój sposób. Odczuwają otoczenie inaczej niż zwykli ludzie. Trzeba na to zwracać uwagę.

Napisana łatwym i prostym stylem, skierowana do wszystkich ludzi książka pani Berman jest godna polecenia. Zwraca nam uwagę na fakt, żeby nie kierować się impulsem w stosunku do ludzi autystycznych. Musimy być bardziej tolerancyjni dla nich, a nie traktować ich z góry jak „głupków”. 

Autor: Sabina Berman

Tytuł: Dziewczyna, która pływała z delfinami

Wydawnictwo: Znak

Rok wydania: czerwiec 2011

Liczba stron: 232