"Piosenki dla Pauli" - Blue Jeans

"Piosenki dla Pauli" Blue Jeans

   „Piosenki dla Pauli” to książka-fenomen, jak została określona. Publikowana na początku w Internecie zyskała wielu fanów, dzięki czemu wydana została w formie książkowej. Skromna, ale ładna okładka przykuwa wzrok, a tajemniczy opis zapowiada bardzo wiele wrażeń. Ale czy na pewno jest w stanie zaspokoić wymagania czytelników? Jaka naprawdę jest opowieść o Pauli? Czy słowo „fenomen” jest dobrym określeniem tej historii?

   Paula to siedemnastolatka, która przed sobą ma bardzo wiele. W tym również miłość. Dziewczyna flirtuje na czacie ze starszym od siebie muzycznym dziennikarzem, Angelem. w końcu nadchodzi dzień ich spotkania w realu. Mężczyzna jednak spóźnia się na umówione spotkanie, a Paula, czekając na niego, poznaje Alexa, który szczęśliwym zbiegiem okoliczności czyta tą samą książkę, co ona. W życiu dziewczyny pojawiają się mężczyźni i Paula będzie musiała dokonać wyboru, którego z nich tak naprawdę darzy uczuciem. Kogo wybierze Paula? Jak to się wszystko potoczy? I co z tym ma wspólnego muzyka?

   Z pewnością nie jedną osobę kusi ta książka. Słodka okładka, intrygujący opis fabuły i jeszcze ta informacja o bestselerowym sukcesie… Sama również skłoniłam się do przeczytania, bo ma w sobie coś, co przyciąga do siebie. Zaskoczeniem było to, że tak wiele negatywnych recenzji ona zebrała. Zaczęło mnie to zastanawiać, ale kiedy skończyłam czytać te sześćset parę stron, wiedziałam, o co chodzi ludziom, którzy wytknęli błędy tej książce. Sama nabrałam przekonania, że „fenomen” może być synonimem do słowa „kompletna klapa”. I to w dosłownym tego słowa znaczeniu.

   Po raz pierwszy zdarzyło mi się czytać książkę, która zawiera w sobie tak kolorowy i sielankowy obraz, że aż w niektórych momentach niemiło mnie mdliło. Bohaterowie byli zaskakująco idealni: mężczyźni przystojni, wysportowani, z zabójczo pięknym uśmiechem i niespotykanym talentem (nieważne, do czego), kobiety zaś były śliczne, zgrabne, seksowne i utalentowane. Nawet jeśli zdarzyło im się posiadać jakiś defekt, to autor postarał się, aby nie były one dostrzegane. Niektórym też zdarzało się być „mniej ładnym”, ale z każdym kolejnym zdaniem o nich nabierali ładniejszych kształtów. Wiadomo, że jest to fikcja literacka, jednak takie koloryzowanie jest zbyt przesadzone i łatwo zniechęcić się do takiej książki. Podobnie jest z ich cechami charakteru, ich zachowaniami. Jeśli chodzi o przyjaciółki Pauli to po prostu wysiadła mi nie raz cierpliwość od ckliwości i naiwności tych panien. Wiadomo, jakie bywają nastolatki, często również czytuję na ich temat bądź słyszę o nich w telewizji, jednak z dodatkową nutą wyolbrzymionych ideałów autora przyjaciółki Pauli, kolorowe suguski, jak zwykle mawiają o nich w szkole, zachowują się gorzej niż stado rozwydrzonych panien z gimnazjum, które jedzą błyszczyk jak lody i gadają o tym, jaki smak gumki nadaje się na pierwszy raz. No może zbytnio przesadzam, ale inaczej nie uda mi się ubrać to w słowa. Wystarczył krótki przekaz o ich zachowaniu, typowym dla nastolatek, bez zbędnych ubarwień, a być może wyszłoby wtedy dużo lepiej. Niestety jest jak jest…

   Co więcej, denerwujące jest to, że za romantyzm między dwudziestodwulatkiem a siedemnastoletnią licealistką służy publiczne i nadmierne obściskiwanie się (nieważne, gdzie, ważne, żeby jak najgłębiej język wcisnąć do gardła). Przyznam szczerze, że w tych kwestiach autora za bardzo poniosła wyobraźnia, albo po prostu wykazał się małą znajomością w kontaktach damsko-męskich, a swoje opowiadanie sklecił na podstawie obserwacji (a fe!). Co bardziej mnie zastanawia, jak wielka miłość może zaistnieć w tak krótkim czasie? Wiadomo, to się zdarza, ale Paula i Angel już na pierwszym spotkaniu pałali namiętnością, całowali się, wiedzieli, że się kochają! No cóż, znali się dwa miesiące z gadek na komunikatorze, nie wiedzieli, jak wyglądają, ale czuli, że będą się sobie podobać. No i proszę, ona śliczna panienka, tak śliczna, że o matko, a Angel ciacho jakich mało. Świetny tyłek, przystojny, więc następnym tematem do rozważań dla przyjaciółek Pauli staje się pytanie: kiedy Paula go przeleci? Przesada…

   W książce pojawia się również wątek pisarski. Paula spotyka Alexa, który dziwnym trafem czyta tą samą książkę: „Wybacz, ale będę ci mówiła skarbie”. Kojarzycie? Historia dziennikarza, który ma romans z dużo młodszą dziewczyną, licealistką. Alex pragnie spróbować swych sił w pisarstwie i również napisać własną książkę. A jest ona o… dużo starszym pisarzu, który traci głowę dla piętnastolatki. Alex ma dwadzieścia dwa lata, Paula siedemnaście. Czy autorowi podobają się związki z dużą różnicą wieku? Strach pomyśleć, co nim kierowało, kiedy pisał „Piosenki dla Pauli”…

   Jeśli chodzi o motyw muzyki w książce, to zastanawiający jest tytuł, prawda? „Piosenki dla Pauli”… Wszystko bowiem kręci się wokół tego tematu. Angel jest dziennikarzem muzycznym, Alex gra na saksofonie, Mario, nieszczęśliwie zakochany w Pauli, uwielbia muzykę i na urodziny daje jej składankę piosenek specjalnie dla niej, Katia, przyjaciółka Angela, jest sławną piosenkarką… Cała powieść również obfituje w muzyczne akcenty oraz tytuły piosenek, które słuchają bohaterowie. Autor bowiem za każdym razem podaje, co kto słucha. Fabuła zatem jest pełna muzyki…

   Autor wyraźnie nie przemyślał dokładnie tego, co chce stworzyć. Niektóre sytuacje wydawały się wyrwane kontekstu, niepotrzebne. Jakby uzupełniały brakującą lukę. Tym samym wyszedł niezły odmóżdżacz, dobry dla oderwania się od codziennej rutyny. Jeśli więc ktoś lubi tego typu książki, bądź po prostu chce się pośmiać z naiwności nastolatek pokroju Pauli, śmiało może sięgnąć po książkę Blue Jeans’a (fajny nick, koń Miley Cyrus w serialu miał tak na imię). Chociaż mówię to z bólem, bo nie lubię oczerniać książek, to tym razem muszę ocenić książkę bardzo nisko. Nie ma w niej nic takiego, co mogłoby przyciągnąć czytelnika. Wykreowane postacie są nijakie, bardziej gorszą niż bawią. Fabuła oklepana, z nutką sielankowej bryzy, która mdli odbiorcę. Pomysł wydaje się niezły, szkoda, że wykonanie nie spełnia oczekiwań. Naprawdę rozczarowująca książka…

Na cykl o Pauli składają się: "Piosenki dla Pauli", "Czy wiesz, że cię kocham?" oraz "Ucisz mnie pocałunkiem"

Za książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Jaguar:

Autor: Blue Jeans

Tytuł: Piosenki dla Pauli

Wydawnictwo: Jaguar

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 640

Stos czerwcowy 8/2012

Cześć kochani!
Za nami maj, czerwiec trwa w najlepsze. Czujecie już zbliżające się wakacje? Ja na razie niestety nie, przygotowania do egzaminów trwają, więc i czytanie pójdzie słabiej;/ Korzystając z chwili wrzucam kolejny już stosik książkowy, który uzbierał się w czasie początku miesiąca;)

Od góry zaczynając:

1. "Mała Dorrit" - kolejny film do recenzji;) Kolejny raz jestem zachwycona wydaniem płyt oraz trafnym wyborem;) Wkrótce recenzja.

2. "Czarny piątek" Alex Kava - pożyczona. Autorkę uwielbiam, więc nie ma się co dziwić:P

3. "Mistrz" Andy Andrews - wygrana w konkursie wydawnictwa Otwartego dla Ciebie

4. "Mroczny obrońca" Christine Fehan - kolejna wygrana, tym razem na Gildii.

5. "Piosenki dla Pauli" Blue Jeans - recenzyjna od wyd. Jaguar. Czytałam różnorakie zdanie na jej temat, teraz jest okazja wyrobić sobie o niej ostateczne zdanie.

6. "Dworzec ZOO" David Downing - recenzyjna od wyd. Replika i wortalu webook.pl

7. "Nieśmiertelność. Wieża" Wolfgang Hohlbein - recenzyjna od wyd. Telbit

Za wszystkie książki serdecznie dziękuję!

Wybaczcie mi, że ostatnio zaniedbuje Wasze blogi, jednakże ból ręki daje mi się we znaki;/ Pisałam wcześniej o tym, że po pewnym upadku miałam podejrzenie złamania. Na szczęście kość jest cała, ale ból, opuchlizna i drętwienie wciąż się utrzymują mimo prób okładów, usztywnień i innych mecyi. W nadchodzącym tygodniu wybieram się do lekarza, w końcu musi być tego jakiś powód...

W miarę możliwości będę Was odwiedzać, nie martwcie się;) Co jakiś czas bd się również przypominać, nawet jeśli nie recenzją, żebyście w czasie moich egzaminów nie zapomnieli o mnie:P Już wkrótce wakacje, więc tylko odliczanie zostało. No i te egzaminy. Ale jakoś to będzie;)

Pozdrawiam kochani!

"Żelazny cierń" - Caitlin Kittredge

"Żelazny cierń" Caitlin Kittredge

   Życie w ciągłym strachu i stresie nie wypływa dobrze na samopoczucie. Co gorsza, otaczające kłamstwo i brak bliskich osób może tylko sprawić, że staniemy się zagubieni. Uderzająca w końcu prawda może okazać się brutalna niż moglibyśmy sądzić, a działanie na oślep może stać się opłakane w skutkach…

   Aoife jest nastolatką, mieszkającą w Lovecraft – mieście, gdzie rządzą maszyny parowe, stalowe mosty i czyhający w każdym kącie Nadzorcy. Dziewczyna oczekuje swoich urodzin, w dniu których ma przebudzić się w niej nekrowirus, powodujący szaleństwo. Choroba w jej rodzinie jest dziedziczna, więc wydaje się, że jej los został już przypieczętowany. Mimo to, póki nadal jest zdrowa, uczy się w szkole maszyn fachu inżyniera.

   Jednak jeden list od jej brata, który prosi w nim o pomoc, burzy dotychczasowe życie Aoife. Wraz z przyjacielem Cal’em wyrusza w zakazaną podróż do rodzinnego domu jej ojca. Towarzyszy im Dean, ich przewodnik, który uznawany jest za heretyka, czyli krótko mówiąc, jest łatwym kąskiem dla Nadzorców. W wyniku działań nastolatki i jej towarzyszy, dochodzi do negatywnych w skutkach wydarzeń, a sama Aoife odkrywa prawdę o swoim dziedzictwie. Odtąd nic już nie będzie takie samo…

   Od kiedy usłyszałam o tej książce i ujrzałam jeszcze jej okładkę, po prostu musiałam ją przeczytać. Szczęśliwym trafem otrzymałam ją w paczce zeszłego tygodnia i nie mogłam się doczekać, kiedy w końcu nadejdzie na nią kolej. Udało się, przeczytałam i co najlepsze – nie zawiodłam się. „Żelazny cierń” jest czymś nowym i pochłaniającym fana fantastyki. Z początku, kiedy czytałam, czułam się dziwnie, musiałam przystosować się do nowego „otoczenia” fabularnego, ale z czasem, gdy już poznałam nieco świat przedstawiony i jego reguły, po prostu wsiąkłam. Autorka postarała się o coś świeżego w kręgu literatury fantastycznej, oprócz stworów nie z tego świata mamy zupełnie nowe oblicze życia, pełne odmienności i szarości, tzw. antyutopia. W tym właśnie otoczeniu działa się wartka akcja, która z każdym rozdziałem zaskakiwała mnie coraz bardziej.

   Zdecydowanym plusem właśnie tej książki jest inność oraz ciągłe niespodzianki w fabule. Nie ma w niej miejsca na idealizację, wszystkie czyny niosą za sobą konsekwencje. Brak w niej miejsca na błahe wątki, wciąż śledzimy poczynania bohaterów, którzy radzą sobie w panujących warunkach mając zaledwie swoją pomysłowość. Książka nie nudzi, oczarowuje czytelnika przemyślaną akcją i każdym następującym po sobie wątkiem.

   Główna bohaterka zmaga się z demonem jej przyszłości, jaka ją czeka, ale również odkrywa nowe, przykre aspekty jej dziedzictwa. Tak jak i pozostałe postacie została przedstawiona dokładnie, z czasem odkrywamy jej wady i zalety, słabości i mocne strony. Czasem Aoife wydaje się drażniąca, ale ostatecznie polubiłam jej postać. Każdy może ją polubić, od początku, a może i nawet dopiero na końcu. To zasługa ciągle zmiennej i zaskakującej akcji, która przedstawia nam bohaterów w zupełnie różnorakim świetle.

   Moją pierwsza styczność z autorką mogę zaliczyć do jak najbardziej pozytywnych wrażeń. Polubiłam jej lekki i specyficzny styl pisania od pierwszego rozdziału. Pani Caitlin dokładnie acz nie za dużo opisuje każdy wątek, każdy moment i dzięki temu wiemy wszystko co niezbędne i jednocześnie nie nudzimy się. Podziwiam w autorach książek ten fakt, często bywa tak, że opisów albo nie ma albo jest ich stanowczo za dużo. W „Żelaznym cierniu” wszystko wydaje się detalicznie wywarzone, fabuła została jasno nakreślona, a ciekawość towarzyszy nam do samego końca.

   W podsumowaniu chciałabym jeszcze pogratulować wydawnictwu oprawy graficznej. Nie chodzi tutaj tylko o okładkę, cała książka została ciekawie przedstawiona, dzięki czemu dobre wrażenie zostaje od początku do końca. Okładka jest po prostu nieziemska, pierwsza przykuła moją uwagę. Brawo. A jeśli komuś spodobała się ona równie bardzo jak mnie, z pewnością spodoba mu się również fabuła. Bo oto po raz kolejny, choć nieliczny sposób, mogę powiedzieć, że treść jak i okładka są równie dobre. Szczerze polecam.

"Żelazny cierń" jest pierwszym tomem trylogii "Żelazny kodeks"

Za możliwość przeczytania serdecznie dziękuję wydawnictwu Jaguar:

Autor: Caitlin Kittredge

Tytuł: Żelazny cierń

Wydawnictwo: Jaguar

Rok wydania: 4 kwietnia 2012

Liczba stron: 452

"Wśród zdradzonych. Wśród notabli" - Margaret Peterson Haddix

"Wśród zdradzonych. Wśród notabli" Margaret Peterson Haddix

Możesz ocalić życie. Za jaką cenę?

   Jakbyśmy się czuli, gdyby osoba, której ufaliśmy bezgranicznie, zdradziła nas? Osoba, którą kochaliśmy i wierzyliśmy, że możemy jej powiedzieć wszystko. Z pewnością byłby to cios dla nas, bo przecież zaufanie jest podstawą w relacji między ludźmi. A co byśmy czuli, gdybyśmy wiedzieli, że nasi bliscy wcale się nami nie interesują? Na pewno nie bylibyśmy tą kwestią uszczęśliwieni…

   Trzeci tom serii „Dzieci cienie” zatytułowany „Wśród zdradzonych” opowiada o Ninie Idi, która została aresztowana przez Policję Populacyjną, zajmującą się łapaniem "nielegalnych dzieci". Jej chłopak Jason zdradził ją, twierdząc, że jest jego wspólniczką, a na dodatek że wszystko, co mieli rzekomo robić, zostało ukartowane przez nią. Dziewczyna jest skołowana, ponieważ nie miała o niczym pojęcia. Dostaje jednak szansę na udowodnienie swojej niewinności: musi wykonać zlecenie na rzecz Policji. Musi zdecydować, czy jest w stanie wydać im trójkę dzieci cieni, czy też woli zginąć. A może uciec? Wszystko jest możliwe…

   „Wśród notabli” to kontynuacja losów Luke’a Garnera, zwanego teraz jako Lee Granta. Chłopiec jest już straszy, mądrzejszy, ale wciąż prześladują go te same problemy. Nadchodzi dzień, gdy do szkoły ma dołączyć Smits, brat Lee Granta, chłopca jego nowej tożsamości. Z jego przybyciem przybywa również mnóstwo kłamstw i wiele zagadek, które próbuje rozwikłać. Kiedy zmuszony jest odwiedzić swoich „rodziców”, jego życie znajduje się w niebezpieczeństwie. Nie wiadomo, komu ufać i komu wierzyć. I kogo zrozumieć. Nic nie jest łatwe. I jak Luke sobie poradzi z tym wszystkim?

   Tak jak podczas czytania pierwszych tomów, znów odnoszę wrażenie, że książka różni się od zwyczajnych lektur. A już zwłaszcza różni się od tych, które miałam okazję przeczytać ostatnio. Autorka stworzyła coś niebywałego, coś innego i wyróżniającego się wśród literatury współczesnej. Ciężko mi jest powiedzieć cokolwiek na jej temat. Wiem jednak, że uczucia moje są mieszane: z jednej strony podobało mi się i to bardzo, z drugiej jednak wciąż odczuwam lekki posmak dziwnej nutki, która sprawia, że zastanawiam się: kurczę, co to było?

   Fabuła, podzielona na dosyć krótkie tomy, od początku do końca wciąga czytelnika. Zagłębiamy się w świat dzieci cieni, które radzą sobie nader dobrze w panujących warunkach, poznajemy ich świat i obowiązujące go zasady. Nie możemy się nadziwić, jak w ogóle świat może tak wyglądać? Jak można być tak zakłamanym krajem, żyjącym w ciągłym przeświadczeniu o swojej racji ( chociaż w dzisiejszych czasach to już się dzieje)? Wykreowany świat przez panią Haddix zdumiewa i wzbudza wiele niepożądanych uczuć, przeżywamy losy bohaterów razem z nimi samymi. Nic dziwnego, że po skończeniu książki mamy takie, a nie inne odczucia.

   Przyznam szczerze, że oba tomy są nieco lepsze od poprzednich. Mamy tutaj więcej intryg, więcej zagadek i tajemnic. Autorka wodzi nas za nos, podsuwając fałszywe tropy, sami nie wiemy, kto jest godny zaufania, kto nie. I kiedy wszystko wydaje się oczywiste, okazuje się, że sprawa ma się zupełnie inaczej. Totalne zaskoczenie. To mnie pozytywnie nastawiło do kolejnych części.

   W stylu autorki polubiłam tą nutkę tajemniczości, która prowadzi nas od początku do końca. Pani Haddix pisze nieskomplikowanie, w sposób prosty, dzięki czemu szybko i łatwo odbieramy czytany tekst. Krótkie rozdziały wcale nie przeszkadzają, wprost przeciwnie. To one budują całe napięcie w książce, przez to kartkujemy ją coraz szybciej, chcąc poznać zakończenie.

   Podsumowując, polecam książki tej serii. Na początku może ciężko jest czytać, wydaje się nieco nudna i dziwna, ale wystarczy przebrnąć dalej, aby porzucić to odczucie. Z czasem robi się coraz ciekawiej, a czytelnik zagłębia się w ten świat coraz bardziej, pragnąc poznać dalsze losy bohaterów. Ja z pewnością przeczytam kolejne części, wiem, że warto. W końcu nie co dzień czyta się tak intrygujących i 'odmiennych' książek...

Za możliwość przeczytania, dziękuję serdecznie wydawnictwu Jaguar:

Autor: Margaret Peterson Haddix

Tytuł: Wśród zdradzonych. Wśród notabli.

Wydawnictwo: Jaguar

Rok wydania: luty 2012

Liczba stron: 383

"Wśród ukrytych. Wśród oszustów" - Margaret Peterson Haddix

"Wśród ukrytych. Wśród oszustów" Margaret Peterson Haddix

Jaką cenę jesteś gotów zapłacić za swoje pragnienia?

   Często bywa tak, że po przeczytaniu książki nie bardzo wiem, co na jej temat napisać. Niby wydaje się ciekawie, mknę przez kartki niczym wicher, nie przerywam czytania choćbym miała ruszyć się z miejsca, a jednak kiedy nadchodzi koniec nie mam bladego pojęcia, co myśleć. Taki mętlik w głowie zapowiada dwie różne rzeczy: albo wciąż nie rozprawiłam się z trudną, charakterystyczną tematyką, albo nie zrozumiałam niczego. Tutaj jednak zrozumiałam wszystko dość dobrze, a jednak dziwne uczucie zostaje ze mną… Może wciąż myśli kłębią się w poszukiwaniu sensu? Zobaczymy.

   „Wśród ukrytych. Wśród oszustów” to dwa pierwsze tomy serii „Dzieci cienie”. Historia ta jest ukazaną wizją społeczeństwa przyszłości, które wcale nie wygląda różowo. W obawie przed głodem pośród mieszkańców wystosowano surowe prawo modelu rodziny: jedynie rodzice i dwoje dzieci. Wszystko to, aby zapobiec przyszłej klęsce. Jednak w niektórych rodzinach pojawiały się też te „trzecie dzieci”, dzieci, które przez prawo zostały skazane na wieczne ukrywanie się przed Policją Populacyjną. Wieczny strach, ukrywanie się… to nie do zniesienia. Dlatego zaczyna się coś dziać.

   Główny bohater, Luke, jest „trzecim dzieckiem”, „dzieckiem cienia”, który w wyniku pewnych zdarzeń zmuszony jest przyjąć fałszywą tożsamość. Ląduje w szkole, gdzie nie zna nikogo, a zmuszony jest przystosować się jak najszybciej. Z czasem okazuje się, że wśród sporej gromady osób dostrzega inne, pokrewne dzieci, które są w podobnej sytuacji. Ale nie tylko one, bo szpiedzy i oszuści również się znajdą. Dlatego Luke musi uważać na to, z kim się zadaje oraz na to, co postanowi…

   Historia mimo nieco skomplikowanej fabuły rysuje się dosyć prościej. Wystarczy zacząć czytać pierwsze strony, aby człowiek wciągnął się w każdą kolejną linijkę. Właśnie to jest urok tej książki – na pierwszy rzut oka wydaje się nijaka, skomplikowana, a kiedy się ją przeczyta, wrażenie jest znacznie inne. Gdy emocje już opadną, człowiek ochłonie, można spokojnie pomyśleć, jakie wrażenie wywiera na czytelniku ta powieść? Zdecydowanie pozytywne, jednak z nutką pewnej rezerwy, której nie da się jakoś racjonalnie wyjaśnić.

   Zdecydowanym plusem tej książki jest ciągła akcja, która wartko płynie do przodu. Czasem drażniło mnie troszkę to, że nieco szybko działy się pewne rzeczy, ale w tym przypadku to było potrzebne. Zbytnie przeciąganie wątków opisami wyszłoby tylko na niekorzyść opowiadania, zaczęłoby nudzić i czytelnik nie wracałby już tak chętnie do lektury. Tymczasem krótkie rozdziały, ciągła akcja, która zazwyczaj może przeszkadzać czytelnikowi, sprawiła, że przeczytałam ją w zatrważająco szybkim tempie. I tutaj wielki ukłon ku autorce, że potrafiła stworzyć coś takiego.

   Z bohaterów jakoś najbardziej polubiłam Jen, chociaż nie wystąpiła długo. Jej energia, pasja oraz chęć życia jako wolny człowiek sprawiły, że uśmiechałam się na każdy jej plan związany z pikietą. Luke też nie jest zły, chociaż lepiej sympatyzuje się  z nim pod koniec drugiego tomu, kiedy uświadamia innych, że mimo tego, kim był jest wartościowym dzieckiem i myśli dobrze o przyszłości. W końcu zachodzą w nim pozytywne zmiany i my sami snujemy mu plany na przyszłość.

   Pani Haddix udowodniła, że potrafi pisać ciekawie. Jej styl jest lekki, nieskomplikowany, dzięki czemu nie mamy problemu z odczytem treści. Brawo również dla tłumaczki, spisała się bardzo dobrze, gdyż nie zauważyłam żadnych zgrzytów ani nie zrozumiałych słów. Z czego się oczywiście bardzo cieszę. Odbiór tekstu jest jak najbardziej pozytywny.

   Myślę, że mogę polecić tą książkę. Tak jak i jej kolejne części, chociaż ich jeszcze nie czytałam. Ale po stylu autorki oraz ciekawym zakończeniu wiem, że szykuje się coś dobrego i wartościowego. Trudno określić, komu najbardziej podobałaby się ta seria, ale najlepiej niech każdy spróbuje się z nią zapoznać. Uważam, że warto. Ja osobiście cieszę się, że miałam taką możliwość, chociaż byłam pełna obaw i uprzedzeń. Które na szczęście z czasem minęły…

Za możliwość przeczytania serdecznie dziękuję wydawnictwu Jaguar:

Autor: Margaret Peterson Haddix

Tytuł: Dzieci cienie: Wśród ukrytych. Wśród oszustów

Wydawnictwo: Jaguar

Rok wydania: 2011

Liczba stron: 391