"Wiosna w różanej przystani" - Debbie Macomber

Powrót do spokojnej przystani...

   Debbie Macomber to poczytna autorka romansów, która na swoim koncie ma przeszło 150 napisanych powieści. Ta liczba robi wrażenie, ale jednocześnie budzi wiele pytań. Między innymi o to, czy są one jakościowo dobre, czy to tylko mała maszynka do zarabiania pieniędzy ckliwymi opowieściami. Kiedy przeczytamy kilka książek tej autorki, z pewnością odniesiemy inne wrażenie. Jej historie to ciepłe opowieści, w których uczucia dobre i negatywne przeplatają się ze sobą. Sielanka i tragedie bohaterów łączą się w jedno, tworząc powieści barwne i wciągające. Podobnie jest z prezentowanym tytułem „Wiosna w różanej przystani”. Tutaj nic nie jest człowiekowi obce…

   W tej części po raz kolejny lądujemy w przytulnej przystani Jo Marie Rose. Tym razem jednak, prócz losów głównej bohaterki, poznajemy historie jej gości: małżeństwa Shiversów, którzy w pensjonacie zamierzają świętować swoje złote gody, ich wnuczkę Annie, która po rozstaniu z narzeczonym niespodziewanie przeżywa nowe uczucie, ale również cichą Mary – chorą na raka kobietę, która w obliczu swojego cierpienia postanawia rzucić wszystko i raz jeszcze spotkać mężczyznę swojego życia.

   „Wiosna w różanej przystani” to kontynuacja poprzedniej książki  DebbieMacomber – „Pensjonat wśród róż”. I o ile pierwsza część była świetna, to ta – wprost prześwietna. Ale po kolei. Zacznijmy może od tego, że ta powieść to splot kilku historii, w których każdy bohater opowiada inną. Tak jak wspomniałam – od sielanki do tragedii, i to tutaj sprawdza się w stu procentach. Nie mamy do czynienia z ckliwym romansem, który zapycha czas czytelniczkom. Każdego rodzaju uczucie jest dobrze ulokowane i dobrze ukazane, dzięki czemu świetnie wpływają na nasz nastrój podczas lektury. Można się śmiało zrelaksować, wczuć w daną sytuację, co nie tylko sprawia frajdę, ale niesamowicie pobudza wyobraźnię. I choć z kartek często bije prostota, to ujmuje czytelnika po całości.

   Ten tytuł to pewnego rodzaju ucieczka w spokojne miejsce. Bo Debbie Macomber ma to do siebie, że swoją fabułą potrafi niesamowicie uspokoić wewnętrznie. Człowiek siada do lektury, czyta ją i po prostu przepada. I wszystko za sprawą kilku bohaterów i ich losów. Może dlatego, że często są nam bliskie? Że potrafimy się z nimi utożsamić? Można gdybać do woli, jednak jedno jest pewne – powieści tej autorki potrafią oderwać od rzeczywistości. Wyrywają z chaosu i zatapiają czytelnika w spokojnej lekturze…

   „Wiosna w różanej przystani” to z pewnością świetna lektura. Spokojna, lekka i mocno wciągająca. Losy bohaterów zostały ukazane w prosty, acz niebanalny sposób, dlatego nie wydaje nam się, że fabuła to zlep ludzkich porażek. Debbie Macomber po raz kolejny udowodniła, że pisać można o wszystkim i ubrać to w takie słowa, które nie pozwolą nam odłożyć książki aż po jej skończeniu. Przyjemna, czasem smutna, ale również zabawna. Czegóż więcej chcieć? Gorąco polecam!

Autor: Debbie Macomber

Tytuł: Wiosna w różanej przystani

Wydawnictwo: Literackie

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 375

"Pensjonat wśród róż" - Debbie Macomber

Życie nie zawsze bywa usłane różami...

   Debbie Macomber to autorka przeszło 150 romansów i powieści kobiecych. Miałam okazję poznać na razie jeden tytuł, a mianowicie „Pensjonat wśród róż”, który urzekł mnie prostą a jednocześnie pasjonującą historią. Po przeczytaniu tej powieści od razu ma ochotę na więcej książek tej pisarki, a co jak widać powyżej, będzie ciekawym wyzwaniem, skoro na koncie autorki widnieje aż tyle historii. Wracając jednak do tej konkretnej książki – jest ona faktycznie warta kobiecej uwagi ( w szczególności). Powieść ma w sobie wiele emocji, które mieszają się ze sobą oraz dają poczucie, że zwyczajne życie również może być ciekawe. Historia z pozoru banalna, jednak jej autorka pokazała, że wszystko co proste, może być naprawdę skomplikowane…

   Jo Marie Rose, aby pogodzić się ze śmiercią męża, wyprowadza się z Seattle i postanawia otworzyć urokliwy pensjonat „Różana przystań”. Jej goście: przystojny mężczyzna, odwiedzający chorego ojczyma, czy też przerażona kobieta, która z trudem ukrywa swoje emocje, przeżywają w nim życiowe rozterki, które zmienią ich całych nie do poznania. Znajdą miłość, szczęście i ukojenie. Podobnie jak właścicielka pensjonatu, Jo Marie odnajdzie w nim szczęście i spokój na przyszłość…

   Ten tytuł od początku wydawał mi się idealny na wieczorny spokój. Wśród powieści przygodowych i kryminałów, które ostatnio częściej czytuję, „Pensjonat wśród róż” okazał się świetnym oderwaniem od mrocznych historii. Ale nie tylko zdołał odciągnąć moją uwagę od innych książek. Przede wszystkim zapewnił mi świetnie spędzony czas na ciepłej i lekkiej lekturze. Historia przedstawiona w tej książce, jak już wspomniałam, wydaje się z pozoru banalna. Ale tak to bywa w obyczajowych lekturach. Jednak pod tym pozorem kryje się skomplikowane życie i sieć trudnych wyborów. Debbie Macomber zdołała ukazać wszystkie aspekty ludzkiego życia w sposób ciekawy, naprawdę lekki, który odnosi się do wzlotów jak i upadków bohaterów. Tak dobre przedstawienie spraw wpływa na nasz odbiór, jesteśmy w stanie przeżyć historie wraz z bohaterami książki, którzy wykreowani zostali na żywo wyjętych z naszego otoczenia. Dlatego chyba tak łatwo jest „zaprzyjaźnić się” z powieścią.

   Przyznam szczerze, że niezbyt lubię, gdy powieść napisana jest w dwóch rodzajach narracji jednocześnie. Tutaj taka sytuacja miała miejsce, jednak nie przeszkadzała mi ona, wręcz przeciwnie, historia wyglądała bardziej klarownie i zrozumiale. W pierwszej osobie opowiadała o sobie bohaterka Jo Marie Rose, dlatego wiemy, co działo się w jej życiu, jak zapatruje się na sprawy pensjonatu i ich gości. Trzecio-osobowa narracja dotyczyła pozostałych, co z dystansem ukazywało postępowanie i myśli bohaterów. Taki podział wygląda naprawdę dobrze, choć z doświadczenia wiadomo, że nie każdemu on przypadnie do gustu. Zapewniam jednak, że taka forma pomaga jedynie w czytaniu: szybkim i efektownym.

   „Pensjonat wśród róż” jest mieszanką wszelakich emocji, jakie towarzyszą bohaterom, ale i czytelnikowi, bowiem oddane z najwyższą klasą udzielają się samemu odbiorcy. Historie zamieszczone w kartach powieści są w stanie zaskoczyć, rozczulić, zasmucić czy nawet czasem rozbawić. Przede wszystkim jednak wprawiają nas w stan odprężenia – spokój, jaki przynosi lektura tej książki jest niesamowity. Dawno nie czytałam książki, która zdoła aż tak oderwać mnie od codzienności. I oczywiście chodzi tu o książkę literatury obyczajowej. Imponujące.

   Pamiętacie taki serial „Pensjonat pod różą”? Nie wiem, czemu, ale wciąż kojarzą mi się te oba tytuły. Pewnie dlatego, że w pewien sposób te historie łączą się ze sobą. Mają podobne problemy, które dotyczą gości pensjonatu jak i jego właścicieli. Gdybym jednak miała wybrać, która historia (historie) była lepsza, z pewnością mój wybór padłby na „Pensjonat wśród róż”. Zdecydowanie wolę prostotę niż zawiłe intrygi, jakie miały miejsce w serialu, ale jest to chyba również wina tego, że nie lubię polskich produkcji. Nie pytajcie, dlaczego. Niedługo jednak będzie można porównać serial do adaptacji – powieść Debbie Macomber została zekranizowana, a już w czerwcu będzie można zobaczyć ją na ekranach, z Andie MacDowell w roli głównej. Ciekawe, czy będzie ona równie dobra, jak sama powieść. Miejmy nadzieję, że tak.

   Mówiąc krótko, powieść Debbie Macomber to historia zwykła jak każde inne, jednak ma w sobie coś wyjątkowego, co pozwala na oderwanie się od rzeczywistości. Choć pewnie została napisana z przeznaczeniem dla kobiecego kręgu czytelników, z pewnością każdy fan literatury odnajdzie w niej cząstkę siebie, ale również spokój i wytchnienie od innych rodzajowo lektur. Z pozoru banalna, jednak nie dajcie się temu zwieść. Wystarczy zajrzeć do „Pensjonatu wśród róż”, aby dowiedzieć się, że zwyczajne życie może być inspiracją do różnych czynów. Naprawdę interesujący tytuł. Polecam serdecznie!

Autor: Debbie Macomber

Tytuł: Pensjonat wśród róż

Wydawnictwo: Literackie

Rok wydania: marzec 2013

Liczba stron: 392