Nie samą książką człowiek żyje, czyli czas na gry planszowe! #3

   Obok książek i filmów, puzzle i gry planszowe to jedne z moich ulubionych rozrywek. Zdarza się, że wieczór jest nudny, weekendy się dłużą, na półce wszystko przeczytane i nie ma pomysłu, jaki film obejrzeć… Wtedy najlepszą metodą na świetną zabawę są właśnie gry planszowe! Najlepiej zebrać całą rodzinę lub znajomych i zorganizować sobie czas jak najlepiej. Pytanie jednak brzmi: w co by tu zagrać? Dziś mam dla Was świetną propozycję. Przygotujcie się na wyścig. Wyścig z bandażach. I goniącą Was mumię…

„Mumia. Wyścig w bandażach”.

   Ta gra zapewnia wiele świetnej rozrywki. Chociaż wymaga skupienia i obmyślenia dobrej strategii (w końcu o punkty gra się toczy), to nie brakuje jej elementów, które wywołują salwy śmiechu. Bardzo dobrze nadaje się ona dla gracza w każdym wieku – budzi bowiem niebywałego ducha rywalizacji, bez względu na to, czy grają dzieci, czy dorośli. W tym przypadku atutem jest fakt, że graczy może być aż 6, dlatego z pewnością pozwoli na wspólne rodzinne rozgrywki... Jest dobrze przemyślana – każdy element tworzy jednolitą całość, a jakość ich wykonania pozwala nacieszyć oko (świetna grafika, jak zawsze w przypadku wyd. Egmont :)). W dodatku istnieją różne warianty gry: od podstawowego do bardziej złożonego, który dzięki małym dodatkom tworzy kolejne godziny dobrej zabawy i jest przystępna dla wszystkich, bez względu na wiek. Na pochwałę zasługuje również plansza, którą gracze tworzą sami. Każda gra zatem może toczyć się inaczej i wszyscy mają równe szanse.

Elementy gry: W zestawie podstawowym znajdziemy 32 kafelki, które tworzą planszę do gry (18 kafelków zagrożeń, 8 kafelków skarbów oraz 6 kafelków wielbłądów),  pola „start” i „meta”, 4 żetony mumii, 18 pionków (po 3 w każdym z 6 kolorów), 2 kostki, 8 pionków strażników, mumię oraz ilustrowaną instrukcję gry. Dodatkowo (do rozszerzonych wersji) 10 żetonów akcji, 2 kapelusze pecha i szczęścia oraz 12 kafelków: wymiany i ryzyka.

Ocena: zdecydowane 6/6. „Mumia. Wyścig w bandażach” to znakomicie przemyślana i odtworzona gra planszowa. Świetnie nadaje się do zabawy dla młodszych i starszych – choć zawiera wiele elementów, dobrze skonstruowana instrukcja wyjaśnia prosto i klarownie każdy ruch. Dowolność w tworzeniu planszy pozwala na równą grę, a jej zawartość na świetną zabawę. Wygrywa ten, kto zdobywa najwięcej punktów, a zdobywanie ich w tej grze nie jest łatwe, dlatego rywalizacja wygląda zaiste ciekawie. Ładnie wyglądająca plansza i jej elementy, a także dynamiczne rozegrania – czegóż chcieć więcej? Idealna gra dla całej rodziny. Polecam!

"Bzik&Makówka przedstawiają: Ucieczka z tajemniczego ogrodu" - Rafał Witek

Z wizytą w ogrodzie pani Burnett...

   Zawsze, kiedy mam styczność z literaturą dziecięcą, pojawiają się porównania pomiędzy współczesnymi tworami a tymi, które powstały dużo wcześniej. Sama jako dziecko czytałam wiele bajek, historii dla dzieci i mogę śmiało powiedzieć, że nieco różnią się od tych, które poznaję teraz. Na ten wynik wpływa wiele czynników (realia, sposób przekazu, nawet sam autor i jego pomysł), dlatego ciekawie jest odkrywać nowe historie. Ostatnio spotkałam się z lekturą pana Rafała Witka „Ucieczka z tajemniczego ogrodu”. To jeden z tytułów serii o Bziku i Makówce – dwójce dzieciaków, którzy przeżywają swoje przygody w iście oryginalny sposób. Ich ciekawe charaktery i nietypowe pomysły to tylko przedsmak tego, co znajdziemy w historii. Wszystko dopełnia szczypta humoru i wątek podróży w czasie. Prawda, że brzmi interesująco?

   Nilson i Gabrysia po raz kolejny przeżywają nie lada przygodę. Za sprawą prezentu, który Nilson dostał od taty, przenoszą się w miejsce, gdzie wszystko wygląda inaczej. Nic w tym dziwnego, w końcu mieści się ono ponad 100 lat w przeszłość. Dzieci chcą wrócić do domu, co jest trudne, kiedy nie wiadomo, jak to zrobić. Korzystając z okazji poznają ciekawych ludzi i piękne miejsca. A dzięki ich zdolnościom i inteligencji rozwiązanie problemu staje się tylko kwestią czasu…

    Bohaterowie tej serii to dziecięcy duet doskonały. Gabrysia Bzik oraz Nilson Makówka to na pozór zwykłe dzieciaki z bujną wyobraźnią. Czytając jednak o ich przygodach, o ich relacji, można dojść do całkowicie innych wniosków. Z pewnością należą do tej kategorii bohaterów, o których często się wspomina. Są bystrzy, ciekawi świata, ale mają również typowe dla swego wieku kaprysy i poczucie humoru. W tego typu literaturze ważne jest, aby młody czytelnik polubił postacie występujące w książkach. Wtedy łatwiej do niej powróci i bardziej go zaciekawią. Bzik i Makówka to właśnie tacy bohaterowie, których nie sposób nie polubić. A ich oryginalne charaktery sprawiają, że na długi czas zostają zapamiętani.

   „Ucieczka z tajemniczego ogrodu” to z pewnością ciekawa historia. Prócz bohaterów, jak wspomniałam, również fabuła wygląda interesująco. Akcja toczy się płynnie, wciąż coś się dzieje, aby nie stracić uwagi czytelnika.  Ujęte w często żartobliwej formie wypowiedzi oraz opisy nadają jej charakter, nie tyle ciekawy, ale wyróżniający z tłumu innych tego typu historii. Dodajmy do tego również prześwietnie zilustrowane sytuacje (swoją drogą, dodają one swoje trzy grosze do wydźwięku komediowego) oraz naprawdę dobry styl autora i otrzymamy tytuł absolutnie kompletny. Warto zainteresować młodego czytelnika tą serią. Nie dość, że świetnie spędzi czas, to z pewnością mocno się ubawi.

   Gdybym miała wybierać książkę dla młodszych znajomych, z pewnością wybór padłby na lektury pana Witka. „Ucieczka z tajemniczego ogrodu” udowadnia, że autor potrafi pisać bardzo ciekawie, ale potrafi również dotrzeć do czytelnika swoją historią. Przygody Bzika i Makówki nawiązują do typowych zachowań młodego pokolenia. Ale są przedstawione w sposób naprawdę ciekawy oraz intrygujący. Do tego wplątania małych wątków, takich jak na przykład podróże w czasie, tworzą nam historię jeszcze bardziej interesującą. Dlatego z miejsca polecam każdemu. Bez względu na wiek. Niech każdy się trochę pobawi z Bzikiem i Makówką. W końcu warto…

Autor: Rafał Witek

Tytuł: Bzik & Makówka przedstawiają: Ucieczka z tajemniczego ogrodu

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 160

Nie samą książką człowiek żyje, czyli czas na gry planszowe! #2

Witajcie,
dziś po raz kolejny mam dla Was gry planszowe, które w ostatnim czasie miałam okazję poznać. Mnóstwo zabawy, mnóstwo śmiechu i przede wszystkim - satysfakcji. To tylko przedsmak tego, co może nas spotkać przy okazji grania. Zapraszam zatem na krótkie sprawozdanie!
Poszukujecie dobrej rozrywki dla całej rodziny? Oto dwie wybrane pozycje, które we wspaniały sposób uświetnią każde nudne popołudnie!

1. Okaż swą siłę i zdobądź najwięcej zamków!

Gra „Rycerze i zamki” to krótka gra planszowa, w której liczy się strategia, aby zdobyć zamek. Mając do dyspozycji rycerzy czy nawet smoki, musimy postarać się zająć akurat wyznaczony cel. Nie ma obaw – to gra również dla najmłodszych, dlatego zadania nie są trudne. A cała rozgrywka to mnóstwo zabawy oraz „kombinowania” – w końcu wygrywa ten, kto okaże się mieć lepszą strategię. Gra nie jest mocno skomplikowana, kilka elementów, z których składa się planszówka, pozwalają na rozegranie krótkich partii, w których gracze starają się podbić jak najwięcej zamków. Oraz, oczywiście, zdobyć jak największą liczbę punktów.

Elementy gry: „Rycerze i zamki” to skromna gra, w której znajdziemy 32 karty z postaciami, 8 kafelków, na których są dane zamków do zdobycia oraz żeton miecza, którym posługuje się najmłodszy gracz lub gracz z najmniejszą liczbą punktów.

Ocena: 5/6. Gra odbywa się bardzo szybko, nie jest mocno skomplikowana, a jej niewielka liczba elementów nie wprowadza chaosu, dlatego jest dobra dla graczy w każdym wieku. Przyjemne dla oka ilustracje zdecydowanie poprawiają komfort rozgrywek. Dostępny jest również przewidywalnie dłuższy wariant gry, co dokłada się do jakości wykonania całej gry planszowej.

2. Przechytrz ducha i bądź szybki jak błyskawica!

Gra „Duuuszki” to zdecydowanie przezabawna gra. Ona również nie należy do skomplikowanych gier, jednak jej prostota uderza w nas fantastyczną siłą. Dostarcza mnóstwo zabawy i śmiechu, bez względu na to, czy grają młodsi czy starsi. „Duuuszki” to gra zręcznościowa i ćwiczenie skojarzeń. Mając do dyspozycji kolorowe karty i pięć przedmiotów, staramy się doprowadzić do wygranej, poprzez zebranie jak największej ilości kart. Jak to zrobić? Ustawiamy drewniany przedmioty na stole, a wraz z nimi karty, które leżą rysunkami do dołu. Jeden gracz odkrywa kartę, a pozostali muszą złapać przedmiot zgodny z rysunkiem bądź wprost przeciwnie. Z własnej rozgrywki musze stwierdzić, iż tak szybka gra stwarza przezabawne sytuacje. Przy dobieraniu przedmiotów do danego obrazka panowało nerwowe chwytanie za cokolwiek, a dopiero później za to, za co trzeba było. Świetna zabawa gwarantowana…

 Elementy gry: Na grę składają się: pięć przedmiotów – biały duszek, zielona butelka, czerwony fotel, niebieska książka, szara mysz oraz 60 kart, które przedstawiają grupę przedmiotów w różnych kolorach.

Ocena: 6/6. Ta gra zdecydowanie potrafi poprawić nastrój oraz zapewnić multum rozrywki. Nie jest skomplikowana i to zdecydowanie jej plus. Na jej korzyść przemawia również fakt, iż jest ona przeznaczona dla każdego, w każdym wieku. Szybkość to cecha, która najlepiej się tutaj przydaje, dlatego można ją również traktować jako swego rodzaju trening. Nic dodać, nic ująć…

"Król uciekinier" - Jennifer A. Nielsen

Twój wróg jest moim przyjacielem...

   Pamiętacie może pewną powieść, która nosi tytuł „Fałszywy książę”? Książka autorstwa Jennifer A. Nielsen okazała się strzałem w dziesiątkę. Przez jednych uważana za historię dla dzieci, przez innych za kolejną fantastyczną powieść. Jedno jest pewne: żadne z tych osób się nie myli, bowiem ta książka łączy w sobie wiele różnych cech. W tym roku mamy możliwość poznać jej kontynuację. „Król uciekinier” to druga część tej niezwykłej trylogii. Czy można nadal mówić o sukcesie? Z pewnością. Drugi tom jest równie emocjonujący i bogaty fabularnie jak tom pierwszy. I niech mówią, co chcą, ale ta trylogia to nie tylko niezła zabawa dla młodych. Każdy czytelnik odnajdzie w niej cząstkę dla siebie.

   Jaron w końcu zasiadł na tronie. Ledwo jednak do tego doszło, a już zaczęły krążyć różne pogłoski. Jedną z nich jest planowany zamach na króla. Na dodatek złego piraci zaczynają domagać się zwrotu ich starych ziem. Młody król musi podjąć decyzję: zostać i ryzykować, czy też uciec i… zaryzykować jeszcze bardziej? Wybór nie jest łatwy, gdyż jeden i drugi wybór zagraża jego życiu. Czy Jaron zdoła uratować królestwo i siebie samego?

   Na początku najlepiej zastanowić się, co sprawia, że ta trylogia jest tak dobra? Tutaj odpowiedzi znajdziemy mnóstwo, bowiem jest wiele elementów, które przemawiają na jej korzyść. W dodatku jej historie przemawiają do każdego czytelnika indywidualnie, co daje nam wiele różnych opinii na jej temat. Główną zaletą jest lekkość, z jaką przychodzi nam poznawać historie młodego księcia i króla. Choć z reguły wydają się lekko dziecinne, to należy stwierdzić, że to jedynie pozór. Przygody młodego bohatera mają w sobie mnóstwo adrenaliny: sporo walk, ucieczek i zwrotów akcji. Czasem wydają się one z lekka banalne, jednak podczas lektury to wrażenie nam umyka. Lektura wciąga, wciąż czujemy chęć poznania dalszych przygód. I tak do końca powieści.

   „Król uciekinier” to druga część, zatem pojawiają się pytania, w czym była ona lepsza od poprzedniej? Ciężko stwierdzić. W obu przypadkach mamy do czynienia z mnóstwem wątków akcji, kręgi tajemnic i siecią intryg. Zaryzykowałabym jednak stwierdzenie, że w drugiej części akcja toczy się płynniej. Nie mamy przeszkód w postaci zagadek, bowiem bohaterowie sami wykładają istotę spraw, jednak wciąż odczuwamy ciekawość, jak to wszystko potoczy się dalej. Im dalej w fabułę, tym bardziej chcemy poznać finał sprawy. A to wszystko dzięki prostej konstrukcji, ciekawemu pomysłowi i równie dobremu wykonaniu.

   W powieści pojawia się jednak pewna skaza. Otóż niektóre sytuacje są z gruntu przesadzone. Fakt faktem każdy wątek dobrze odgrywa swoją rolę, bohaterowie nie sprawiają kłopotów, a jednak pojawiają się momenty, kiedy autorkę nieco ponosi fantazja. Nieco wyolbrzymia fakty czy też naciąga nieco daną sytuację. Nie wygląda to nagannie, nie rzutuje negatywnie na powieść, ale niektórym może to nie odpowiadać. Łatwo je jednak przeoczyć, dlatego na przyszłość lepiej nie martwić się na zapas.

   Mówiąc zatem krótką formą: „Król uciekinier” to kolejna świetna powieść autorki Jennifer A. Nielsen. Chociaż z gruntu wydaje się przeznaczona dla młodszej części czytelników, to pędzę zapewnić, że to jedynie gra pozorów. Powieść ta świetnie nadaje się dla małych jak i dużych czytelników. Przygody młodego bohatera niesamowicie przykuwają uwagę i nie pozwalają nam oderwać się od lektury aż do samego końca. Dobrze rozpisana fabuła oraz prosty, ale ciekawy język dopełniają jedynie obraz fantastycznej historii. Można więc rzec, że niczego do sukcesu więcej jej nie trzeba. Serdecznie polecam!

Autor: Jennifer A. Nielsen

Tytuł: Król uciekinier

Wydawnictwo: EGMONT

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 376

Nie samą książką człowiek żyje, czyli czas na... gry planszowe!

Nie ma to jak dobra książka. Ale nie samymi książkami człowiek żyje. W wolnych chwilach można robić mnóstwo rzeczy. A jedną z nich jest granie w gry planszowe!

Pytanie jednak brzmi: jak znaleźć dobrą grę dla siebie i dla naszych bliskich? Jak zapewnić sobie dobrą rozrywkę na wiele wolnych chwil? Mam dziś dla was propozycję trzech ciekawych gier od wydawnictwa Egmont.

Być może na pozór wydają się banalne. Być może wydają się lekko dziecinne. Jednak warto zapamiętać, że potrafią wciągnąć, ale przede wszystkim – zapewniają mnóstwo świetnej zabawy!

 1. Lubisz malować? Uwielbiasz kolory? Mam dla ciebie propozycję: zagraj w „Granie w malowanie”!

Gra wydaje się banalnie prosta. Ale, czy w rzeczywistości taka jest? Choć nieskomplikowany cel gry pozwala na takie myślenie, praktyka pokazuje co innego. „Granie w malowanie” to z pewnością duży trening dla naszej pamięci i pamięci młodszych. Należy bowiem wykorzystać w grze umiejętność zapamiętywania obrazków, a także umiejętność dobrego kojarzenia: jak efektownie i trafnie zmieszać kolory i powiązać je z obrazkiem. Mamy lekką pomoc ze strony specjalnej palety, ale i tak to świetna okazja, aby poćwiczyć pamięć. Przy okazji można się świetnie bawić, co wbrew pozorom, jak przewidziano przez innych, może trwać przez długi czas.

Elementy gry: W zestawie znajdziemy komplet płytek z obrazkami, żetony z kolorami, paletę barw oraz instrukcję. Choć nie jest ich wiele, gra zapewnia dwa warianty rozgrywki.

Ocena: 5/6. Początek nieco trudny do „ogarnięcia”, jednak później gra toczy się dobrym rytmem. Łatwo przyswajalna dla dzieci, nie sprawia komplikacji podczas zabawy. Choć szybko się kończy, jej ciekawa struktura zachęca do ponownych rozgrywek.

2. I kolejna propozycja, również związana z kolorami. Tym razem jednak potrzebny jest refleks, żeby nadążyć za Basią, która łapie kolory!

„Basia. Łap kolory!” to kolejna gra, która wykorzystuje w sobie element kolorów. Tym razem mamy jednak do czynienia z kojarzeniem obrazków i ich barwą. Cel jest prosty: ułożone na stole obrazki są bezbarwne. Gracz losuje kartę z kolorem, który musi dopasować do odpowiedniego rysunku. Mamy tylko po 2 żetony danego koloru, dlatego liczy się, aby jak najszybciej dopasować je do odpowiedniego obrazka. Jeśli kolor się zgadza, zbieramy obrazek. Wygrywa ten, który uzbiera ich najwięcej. Proste, prawda? Musisz być jednak czujny! Inni mogą być od ciebie szybsi, więc musisz mieć dobry refleks i umiejętność szybkiego kojarzenia… No tak, można się domyśleć, że gra szybko się kończy. Jednak jej prostota ujmuje i sprawia, że chcemy grać w nią i jeszcze raz i jeszcze! Dodatkowo jednak mamy rozszerzony wariant gry, który jest nieco inny, ale równie mocno zajmujący.  Dlatego tak dobrze można bawić się z tak prostą grą.

Elementy gry: W zestawie znajdują się kolorowe karty Basi, żetony postaci, komplet obrazków oraz dokładna instrukcja, a także dwie książeczki o przygodach Basi, które z pewnością będą miłym dodatkiem dla najmłodszych.

Ocena: 6/6. Szybka przyswajalność teorii gry, prosta rozgrywka, świetna zabawa i przede wszystkim wciągająca gra. Po jednej rundzie nie tylko dzieci proszą o kolejną :)

3. Ostatnią propozycją jest największa jak dotąd planszówka o tytule „Agenci”. Lubisz zagadki? Usiądź wygodnie. Ta gra zamieni cię w prawdziwego detektywa!

Uwielbiam gry, w których mamy więcej niż jedno rozwiązanie. Do takich gier można zaliczyć „Agentów” – grę, która nie tylko jest zwykłą planszówką, ale również rozgrywką z cyklu: zgadnij, kim jestem!. Podczas rozgrywki nie tylko walczymy o jak najlepszy wynik, ale staramy się ukryć własną tożsamość oraz odkryć, kto jakim jest agentem. Nie brakuje przy tym śmiechu, kombinacji oraz czasem nawet złośliwości. Ale w umiarkowanym stopniu. Wszystko po to, aby wygrać i nie dać się odkryć. To czyni z nas prawdziwych agentów! Na czym polega gra? Mamy planszę, kostkę i pionki, dlatego można się domyślać, że po rzuceniu kostką sterujemy pionkami. Jest tutaj jednak pewna komplikacja, która czyni grę bardziej tajemniczą. Po rzuceniu kostką, owszem, poruszamy naszymi pionkami, jednak nie tylko własnym, ale… wszystkimi! Wszystko po to, aby ukryć swoją tożsamość, aby inni nie zgadli, kim jesteśmy. Poruszając się innymi pionkami manipulujemy podejrzeniami i „dowodami”, których użyją przeciwko nam nasi współzawodnicy. A ile przy tym zabawy! Oprócz podstawowego wariantu gry, mamy dodatkowe dwa, które zmieniają lekko wygląd rozgrywek. „Ściśle tajne” czy też „Tajne akta” wymagają od graczy nieco więcej sprytu i kojarzenia faktów, ale w tym wypadku to dodatkowe urozmaicenie gry i większe pole do popisu własnymi umiejętnościami. Gra „Agenci” mocno wciąga, nie tylko najmłodszych, ale również dorosłych. Bardzo ciekawie wygląda wariant rozgrywki między dwoma pokoleniami: jest dużo śmiechu i większa determinacja, by pokonać przeciwnika. Jak widać – nie tylko sama fabuła gry tworzy dobrą zabawę. Sam gracze mogą stać się dodatkowym atutem całej zabawy.

Elementy gry: w pudełku znajdziemy planszę, pionki w kształcie agentów, karty agentów, kostkę, sejf, znaczniki punktów, karty „Ściśle tajne” oraz instrukcję obsługi, która wszystko nam klarownie objaśni.

Ocena: zdecydowane 6/6. Nie tylko sama rozgrywka jest świetnym widowiskiem i ogromną zabawą, ale także ta walka między graczami, która się wytwarza podczas gry. Każdy walczy o swoje, nie dopuszczając do szybkiego zakończenia gry, a to tutaj nadaje zabawną atmosferę i zapewnia dużo rozrywki. To nie tylko dobry wariant dla dzieci i młodzieży. Dorośli wsiąkają w tę grę równie mocno, jak młodsi zawodnicy. Międzypokoleniowa rozgrywka to kupa śmiechu, ale również – większa mobilizacja. Nie potrzeba zatem innych wariantów gry, które przewiduje autor planszówki. Przy tak dobrych grach tworzą się one samodzielnie. I to dodatkowo przemawia na jej korzyść…