"Ars Dragonia" - Joanna Jodełka

Dwa światy, które połączyć się nie mogą...

   Joanna Jodełka to polska autorka, która udowodniła, że potrafi pisać nie tylko w jednym gatunku: począwszy od kryminału, a skończywszy na młodzieżowej fantastyce. Treści jej książek przemawiają do czytelników w każdym wieku, co do tego nie ma wątpliwości. Czy są jednak tak idealne, jak się wydają? Kryminał „Kamyk” z pewnością należy do fantastycznych powieści, jednak „Ars Dragonia” to niestety lekko chaotyczna historia, której wartość została zbytnio przereklamowana. Chociaż niezwykle oryginalna fabuła i świetny język na pewno kreują obrazek idealny, to niezliczona ilość różnorodnych postaci przytłacza, a klęskę wieńczy tylko ciągły przeskok w narracji…

   Szesnastoletni Sebastian przyjeżdża do Poznania na pogrzeb dziadka, który umiera w niewyjaśnionych okolicznościach. Szybko okazuje się, że jego przyjazd nie jest przypadkowy. Komuś wyraźnie zależało, aby chłopak znalazł się w tym miejscu i o tym czasie. Kiedy poznaje tajemniczą Lunę, pojawia się wiele znaków zapytania: kim są ludzie, których spotyka? Czy grozi mu niebezpieczeństwo? I najważniejsze: czym jest organizacja Ars Dragonia?

   Jeśli chodzi o tę autorkę, to z pewnością brałabym każdą jej książkę w ciemno. Uwielbiam jej styl i charakter kreowania fabuły. Jednak w przypadku „Ars Dragonii”, mogę śmiało stwierdzić, poczułam lekki zawód. Nie chodzi być może o coś wielkiego, ale osobiście cenię sobie dokładność w tych dwóch szczegółach. Po pierwsze: bohaterowie. Pojawia się ich naprawdę sporo, co nieco przytłacza. Ponadto w kilku przypadkach pojawiają się oni znienacka, za bardzo nie wiadomo, skąd i tutaj łatwo idzie się pogubić. Jest to książka fantastyczna, dlatego kolejność faktów i postaci warto mieć poukładane w głowie. Tutaj pojawia się lekkie zamieszanie, kiedy w grę wchodzą również ci bohaterowie fantastyczni. Kiedy się zgubimy, szybko tracimy także wątek.

   Po drugie: narracja. Do jej prowadzenia i przekazu nie ma co się przyczepić. Jednak ciągły przeskok z jednego punktu widzenia do drugiego wprowadza tutaj niewielki chaos. W ostatnim czasie często spotykam tego rodzaju zabieg i większości przypadków nie sprawdza się to dobrze. Tutaj dodatkowo nie jest to czytelnikowi na rękę, ponieważ niektóre fragmenty są naprawdę krótkie,  a ciągłe przeskakiwanie lekko miesza mu w głowie. Często naprawdę ciężko się skupić na samej fabule, na tym, co istotne. Dużo czasu zajmuje przyswojenie danego fragmentu, który właśnie czytamy. A że pojawia się tu wiele fantastycznych elementów (żywe postaci na kamienicach), skupienie by się przydało.

   Wróćmy jednak w te dobre strony. „Ars Dragonia” to nie tylko treść, w której się zaczytujemy, ale również ciekawe dodatki, jakie w niej znajdziemy. Prócz szkiców, które pomagają czytelnikowi w zobrazowaniu wielu szczegółów, odnajdziemy w niej ciekawe wstawki, jakimi są wydruki, wzorowane na stare dokumenty. Wygląda to naprawdę efektywnie, poprawia jakość wydania, ale sprzyja również ciekawej lekturze. Nic dodać, nic ująć.

   Chociaż wiele osób zachwyca się tą powieścią, przyszłym czytelnikom radziłabym ostudzić zapał. „Ars Dragonia” to w rzeczy samej lektura na wysokim poziomie, jednak traci nieco na swojej wartości przez dwa istotne elementy – chaotycznej narracji oraz dużej ilości występujących postaci. Te dwa szczegóły nie powinny wadzić innym osobom, jednak warto podkreślić, że te dwa detale psują po prostu odbiór. Po pewnym czasie pojawia się pewien problem ze zrozumieniem, a mimo dobrej i ciekawej akcji wieje nudą i koniec jest mocno wyczekiwany przez odbiorcę. I choć końcówka zwiastuje wiele nowych interesujących przygód, to do kolejnego tomu podejście będzie trudniejsze. Zdecydowanie. Dlatego polecam tylko osobom, które naprawdę czują się mocno zainteresowane. Ostrzegam jednak – fajerwerków nie będzie. Niestety…

Autor: Joanna Jodełka

Tytuł: Ars Dragonia

Wydawnictwo: Egmont

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 280

Przedpremierowo: "Kamyk" - Joanna Jodełka

"Kamyk" Joanna Jodełka

   Joanna Jodełka to polska pisarka, która łączy w sobie moje dwa ulubione elementy: zamiłowanie do kryminałów oraz słabość (coraz mocniejsza) do polskiej literatury. Nic więc dziwnego, że jej nowy thriller pt. „Kamyk” wywarł na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Jestem mile zaskoczona nie tyle, co konstrukcją powieści, ale doskonale opowiedzianą historią z różnych punktów widzenia. Wielokrotnie zaskakuje, ale również bawi i wprawia w osłupienie, co dowodzi temu, iż pomysłowość autorki wykracza poza wszelkie wyobrażenia…

   Prezes pewnej poznańskiej firmy ginie na ulicy, postrzelony przez wynajętego bandytę. Ranna w tym zdarzeniu zostaje jego pracownica, Ewa. Jedynym świadkiem zdarzenia jest mała Kamila – niewidoma córka Ewy, zwana również Kamykiem. Wydawać by się mogło, iż mordercy nie da się złapać, tymczasem okazuje się, że Kamila potrafi go rozpoznać. W ten sposób staje się następnym celem mordercy, który zrobi wszystko, aby pozbyć się świadka…

   Jestem wielką entuzjastką powieści kryminalnych, pełnych akcji i tajemniczych spraw. „Kamyk” już od początki jawił mi się jako bardzo interesujący tytuł, opis treści nie zdradzał wiele, lecz intrygował. W dodatku został on napisany przez Polkę, co jeszcze bardziej wzbudziło we mnie chęć przeczytania. Ogromnie się cieszę, że moje oczekiwania wobec książki spełniły się, a co więcej – fabuła przewyższyła je w niektórych momentach. Po pierwsze widać wyraźnie, iż każdy wątek został starannie dopracowany. Nie odniosłam ani razu wrażenia, że czegoś nie załapałam, wszystkie sytuacje, wszyscy bohaterzy i wszystkie motywy są jasne i zrozumiałe. Co więcej, każdy z nich jest skonstruowany niezbyt obszernie, jednak zawiera wszystkie istotne informacje, bez zbędnych wstawek, dzięki czemu lepiej odbiera się cały tekst.

   Po drugie i najważniejsze – nie ma w niej miejsca na przewidywalność i schematyczność. Często się zdarza, że książki o tematyce kryminalnej są nudne i do bólu znajome. „Kamyk” jest bardzo charakterystycznym pomysłem, może zawierać jakiś znany już element, jednak nie dostrzega się go pośród tych wszystkich ciekawych wątków.

   Również bardzo pozytywnym aspektem powieści są jej bohaterowie. Autorka w interesujący sposób potrafiła wykreować zwyczajnych ludzi o bardzo oryginalnych charakterach. Każdy z osobna jest wyjątkowy i tajemniczy, na swój sposób charakterystyczny. Przez całą fabułę towarzyszy czytelnikowi dobrze skonstruowany obraz psychologiczny postaci, który zagłębia go w tajemnice umysłu nie tylko mordercy, ale również niewidomej dziewczynki. Skrajnie różni bohaterowie, których w zgrabny i logiczny sposób przedstawiła autorka.

   „Kamyk” Joanny Jodełki to przede wszystkim bardzo dobry, a nawet świetny polski thriller, który łączy w sobie elementy kryminału, sensacji  i obyczaju. Opowiedziane zgrabnym językiem losy bohaterów nie tylko ciekawią, ale pozwalają czytelnikowi na poznanie zwyczajnego, ale jakże innego świata, pełnego zawiści i ludzkich intryg. Z pewnością przypadnie ona do gustu entuzjastom powieści z dreszczykiem, fanom nietypowych kryminałów, ale również miłośnikom polskiej literatury. Książka ta wiąże w sobie kilka elementów, które w sumie dają świetny efekt pasjonującego thrillera. Zapewniam, że wciąga na ładnych parę godzin, po których i tak odczuwa się niedosyt. Zachęcam do nabywania i czytania, bowiem polskich autorów warto czytać. Zwłaszcza, jeśli piszą w taki sposób, jak pani Joanna swój „Kamyk”. 

Za możliwość przeczytania dziękuję serdecznie wydawnictwu Świat Książki:

Autor: Joanna Jodełka

Tytuł: Kamyk

Wydawnictwo: Świat Książki

Rok wydania: 17.10.2012

Liczba stron: 256