"Golem z Limehouse" - Peter Ackroyd

"Golem", Londyn i krew prostytutek...

   Kryminał i wiktoriański Londyn – to dwa hasła, które uwielbiam. Zwłaszcza, jeśli są one ze sobą połączone. Peter Ackroyd i jego „Golem z Limehouse” świetnie wpasowuje się w ten klimat, fabuła zapowiada się intrygująco, dlatego nie mogłam obojętnie przejść obok takiej lektury. Jaki był rezultat? Obyło się bez fajerwerków, ale za to dobrze się ją czytało. Mroczny obraz wiktoriańskich ulic Londynu, zagadkowy morderca i ciekawe zakończenie – przy takim zestawie nie można się nudzić. A to dopiero początek atrakcji.

   Jesień 1880 roku. Londynem wstrząsa seria brutalnych morderstw dokonanych na prostytutkach. Scenariusze kolejnych zabójstw są do siebie bardzo podobne: nieznany sprawca atakuje mieszkanki biednej, portowej dzielnicy Limehouse. Ciała ofiar, odnalezione przez funkcjonariuszy policji, są bestialsko okaleczone. Morderca tworzy z nich skomplikowane kompozycje, traktuje doczesne szczątki prostytutek jak rzeźbiarz glinę, z której powstaje dzieło sztuki. Kiedy włamuje się do domu znanego talmudysty, prasa nadaje mu miano Golema z Limehouse. W śledztwo zostaje wplątany w charakterze podejrzanego Dan Leno, wybitny komik musicalowy, przez swych współczesnych nazywany "najzabawniejszym człowiekiem świata..."[wyd.]

   Nie jest to obszerna historia, liczy sobie raptem trzysta stron, a jednak wydaje się być mocno treściwa. Autor postarał się o dobrze skrojoną historię, w której nie szczędzi opisów makabrycznych zbrodni – każdą z nich traktuje osobliwie, dużą uwagę przykuwa do detali. Nie miałam jednak tego wrażenia, że w tej kwestii trochę przesadził. W końcu nie każdy lubi AŻ tak szczegółowych opisów mordu. W tym przypadku można powiedzieć, że idealnie pasują do miejsca, jakim jest wiktoriański Londyn. Jest mrocznie, strasznie, ponuro, brzydko i krwawo. Aż czuć ciarki na plecach.

   Pozytywnym elementem książki jest także fakt, iż autor starannie rozbudowuje historię i stopniowo daje czytelnikowi możliwość rozwikłania zagadki samodzielnie. Umiejętnie tuszuje rozwiązanie aż do samego końca, chociaż, nie powiem, niektóre elementy zagadki były przewidywalne do bólu. Dzięki zastosowaniu różnorakiej narracji mamy podgląd na sytuację ze strony uczestników wydarzeń, obserwatorów i potencjalnych morderców. Jest to 1-szo, 3-cio osobowa narracja, zapiski z dziennika czy też fragmenty przesłuchań. Na ich podstawie mamy możliwość stworzenia własnej teorii. Ale – to nieco mylące, to ciągłe przeskakiwanie z jednej narracji w drugą. Niby autor poukładał wszystko tak, by historia była ciągła i kompletna, ale mniej uważni czytelnicy mogą łatwo zgubić myśli. Co ma swoje dobre i złe strony. Złe – nie zrozumieją jej lub mocno się pogubią. Dobre – zakończenie i rozwiązanie zagadki „kto zabił?” będzie podwójnym zaskoczeniem.

   Właśnie to, że łatwo się w niej zgubić może sprawić, że wielu czytelników nie dotrwa do końca książki. I to jej najsłabszy element. Poza tym możemy mówić o bardzo dobrej lekturze. „Golem z Limehouse” to ciekawie skonstruowana historia, w której autor zawarł wiele efektownych elementów: portret mordercy budzi przerażenie, szczegółowe i dosadne opisy zbrodni nadają powieści mocny charakter grozy, a XIX-wieczny Londyn świetnie uzupełnia tło do zaistniałych wydarzeń. Potrafi wciągnąć, nieźle zaciekawić i zaskoczyć – zwłaszcza przy rozwiązaniu zagadki. Idealna lektura dla fanów kryminału i epoki wiktoriańskiej.

Autor: Peter Ackroyd

Tytuł: Golem z Limehouse

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 304

"Siostra" - Mary Hooper

"Siostra" Mary Hooper

   „Siostra” to kolejna już książka autorstwa angielskiej pisarki Mary Hooper. Osadzona w realiach wiktoriańskiego Londynu opowieść o dwóch siostrach jest poruszającą i porywającą czytelnika lekturą. Pełna emocji, zawiłych intryg oraz zagadek dostarcza odbiorcy mnóstwa wrażeń, pozostawiając po sobie wiele miłych wspomnień. Przedstawiona w XIX-wiecznej aurze śmierci i żałoby historia napawa grozą, ale i ciekawością.

   Rok 1861. Dwie siostry – Grace i Lily Parkes, pozbawione obojga rodziców zmuszone są radzić sobie same. Żyją w nędzy, starając się zdobyć pieniądze na każdy możliwy sposób. Kiedy jednak zostają bez dachu nad głową i grosza przy duszy, zmuszone są zatrudnić się u państwa Unwinów – rodzinie, która wzbogaciła się na organizowaniu pogrzebów. Grace przyjmuje posadę żałobnicy, a Lily zostaje zabrana do pracy służki. Ci jednak nie mają wobec sióstr czystych intencji. Gotowi są zrobić wszystko, aby pozbawić dwie dziedziczki ogromnego spadku. Naprawdę wszystko…

"Portret Doriana Graya" - Oscar Wilde

"Portret Doriana Graya" Oscar Wilde

"Młodość! Nie ma nic, co by się z nią mogło równać. To idiotyzm mówić o niedoświadczeniu młodości."*

   Młodość przemija, tak jak my sami. To my jesteśmy młodością, tą, która umyka nam przez palce każdego dnia. Dla niektórych może to być oznaką ciągłego ulatywania naszej zdrowotności, naszego życia. A jeszcze niektórzy starają się, aby ją zatrzymać u siebie jak najdłużej. Jak zatem można to zrobić? Czy jest sposób na zatrzymanie młodości? Otóż Dorian Gray właśnie taki znalazł. Ale za wszystko przecież trzeba słono płacić…

   Londyn. XIX wiek. Młody, zaledwie 20letni Dorian Gray uchodzi za najpiękniejszego człowieka w okolicy. Pewien malarz, Bazyli Hallward, widząc go postanawia uwiecznić jego wizerunek na portrecie. Młody Dorian zaskoczony efektem obrazu oraz zauroczony teoriami lorda Henryka, za wszelką cenę chce zatrzymać przy sobie młodość. Wypowiada na głos złowieszcze słowa, zaprzedając tym samy swoją duszę. Ale odtąd nie postarzeje się ani o dzień.

   Jednak to, co na zewnątrz nie odzwierciedla duszy. Dorian z czasem popada w obłęd, znajomi zaczynają go opuszczać, boją się go. Popełnia nawet morderstwo, którego następstwem są ogromne wyrzuty sumienia i ciągłe ataki paniki. Im dłużej widzi swój portret zniekształcony, tym bardziej popada w paranoje. Po dłuższych jednak rozważaniach, Dorian postanawia się zmienić, chce być dobrym. Ale z duszą na ramieniu, zepsutą do cna przez ciągłe wpływy z zewnątrz, wszystko kończy się tragicznie…

   Przyznam szczerze, że to ekranizacja skłoniła mnie do przeczytania książki. Pierwszy raz popełniłam gafę, oglądając najpierw film, a później czytając książkę. Jednak nie zepsułam sobie na szczęście pierwszego wrażenia, które na pierwszy rzut oka wydaje się niezłe.

   Lektura nie jest prosta, jest nieco skomplikowana przez swoją filozofię. W całej książce, oprócz życia Doriana i jego postępowania, mamy też ciekawą postać lorda Henryka, przyjaciela chłopaka, który głosi swoje poglądy, wyrażając się na temat różnych aspektów życia. Oscar Wilde ciekawie i dość skomplikowanie przedstawia jego punkt widzenia, jednak mnie bardzo zainteresowały. Szczerze powiedziawszy, trzeba dogłębnie skupić się na czytaniu, aby poznać prawdziwe znaczenie słów tego pana.

   Dorian Gray jest ciekawą postacią. Uważany za pięknego mężczyznę, potrafił przekonać do siebie wszystkich ludzi. Zasłuchiwał się w teorie lorda Henryka, które na dobrą sprawę namąciły mu w głowie. Po odkryciu mocy swojego portretu zmienia się, jest bardziej swawolny, romansuje i porzuca, bawi sie i umyka. Próbuje odnaleźć siebie poprzez zagłębianie wiedzy na różne tematy. Dorian, który za wszelką cenę chciał zatrzymać młodość, w końcu dostrzega swój prawdziwy problem. Jednak z reguły trafny pomysł okazuje się zgubą. To dowodzi na to, że należy wystrzegać się takich pokus. Należy zachować prostą kolej rzeczy.

   Książka Wilde’a pokazuje też świat, jakim był w tamtych czasach. Nędza i bogactwo, poglądy ludzi na ten temat, zachowania ludzkie… Wszystko to pokazane zostało poprzez Doriana i otoczenie, w jakim się obracał. Ciekawe rozmowy, nietuzinkowe teorie oraz opisy barwnych a zarazem szarych ulic Londynu. Świetna kreacja autora.

   Myślę, że warto zapoznać się z twórczością tego autora. A już na pewno z właśnie tą książką, która swego czasu była nawet obowiązkową lekturą szkolną. Ale nawet, jeśli nie ma miejsca dla niej w kanonie lektur XXI wieku, warto zapoznać się z wartościami, jakie przesyła ta książka. Można odnaleźć w niej wiele ważnych przesłań, które na co dzień wydają się zwyczajne i błahe. Polecam.

*str. 192

Autor: Oscar Wilde

Tytuł: Portret Doriana Graya

Wydawnictwo: Siedmioróg

Rok wydania: 2000

Liczba stron: 199

"Klub Matek Swatek. Operacja: Londyn" - Ewa Stec

"Klub Matek Swatek. Operacja: Londyn" Ewa Stec

Tak naprawdę nie wiesz, kiedy miłość dopadnie Ciebie…

   Po świetnej lekturze pierwszej części KMS nabrałam ochoty na przeczytanie drugiej. Za każdym razem się zastanawiałam: co też nasze panie zdołają wymyśleć w kolejnym tomie? Jak poradzą sobie w kolejnymi bardzo ważnymi zadaniami? Można się w kółko zastanawiać, dlatego sięgnęłam po książkę, aby zaczerpnąć nieco źródła.

   Tym razem KMS wyrusza ze swoją misją swatania aż do Londynu, gdzie mają pomóc emigrantce Alicji. Zdesperowana i zrozpaczona matka kobiety prosi nasze panie, aby pomogły jej córce. Jako że KMS żadnych wyzwań się nie boją, podejmują wyprawę do Anglii.

   Dowiadują się, że Alicja zerwała z Igorem, kelnerem chińskiej restauracji, a jej serce aktualnie bije dla arystokraty Archibalda. Dodajmy, przystojnego. Kiedy nasze drogie swatki zaczynają działać, sprawy dość szybko przybierają nieoczekiwany obrót i w końcu same padają ofiarami uroku miłości! I jak to się wszystko potoczy, skoro ich praca została zagłuszona przez głośny stukot serca? Koniecznie przeczytajcie.

   Książki Ewy Stec mają to do siebie, że bawią na każdym kroku, wzruszają, a także zdumiewają. Przy czytaniu tej części znów wielokrotnie wybuchałam śmiechem, miałam łzy w oczach, a nawet głowiłam się, jak to dalej się potoczy? Uwielbiam, kiedy taka mieszanka występuje w książce, wtedy nigdy się nie nudzę. A w dodatku ciągle z niecierpliwością kartkuję strony, oczekując kolejnych zaskakujących sytuacji. A tutaj jest ich naprawdę wiele.

   Fabuła bardzo ciekawa. Ma w sobie wiele interesująco pomieszanych wątków: od komedii do kryminału, a także miłosne intrygi i romanse. Wydawać by się mogło, że jest to zgoła przesadzone, a jednak akcja tak wciąga, że nawet tego nie dostrzegamy. To wszystko w połączeniu z dobrymi i ciekawymi bohaterami, którzy na swój sposób bawią i intrygują, daje nam lekką i przyjemną lekturę na pochmurne dni i melancholijne wieczory.

   O stylu pani Stec można powiedzieć wiele, ale głównie to, że posługuje się językiem prostym, nieskomplikowanym w odbiorze, a jednocześnie potrafi wpleść w swój tekst bardziej trudne słowa, które ubarwiają go, a jednak nie utrudniają czytania. Cenię sobie tą cechę u autorów, bo udowadniają, że posługiwanie się językiem nie jest skomplikowane, że w nawet najprostszy sposób można stworzyć coś ciekawego.

   Polecam oczywiście każdemu tą książkę. Lektura bogata w tajemnice, wątki kryminalne, miłosne, a to wszystko oddane w dozie humoru, który niebanalnie wywołuje uśmiech. I to nie jeden raz:)

Autor: Ewa Stec

Tytuł: Klub Matek Swatek. Operacja: Londyn

Wydawnictwo: Otwarte

Rok wydania: wrzesień 2011

Liczba stron: 384