"Nieletni pełnoletni" - reż. Jon Lucas, Scott Moore

Nie ma to jak przyjaciele...

   Kto widział na własne oczy słynną trylogię filmową „Kac Vegas”, wie, do czego zdolni są jej twórcy. Na kolejny ich projekt nie musieliśmy długo czekać. Niedawno powstała produkcja „Nieletni pełnoletni”, która pokazuje, co alkohol robi z ludźmi. Tym razem w nieco młodszym wieku. W końcu 21-urodziny to nie byle jaka okazja, prawda? Bohaterowie tego filmu nie tylko opijają zdrowie swojego kolegi, ale również borykają się z tego konsekwencjami. Poznajecie ten schemat z „Kac Vegas”? Jakież to typowe! Ale ile przy tym zabawy…

   Jeff Chang jest wzorowym uczniem. Szykuje się do najważniejszego egzaminu w życiu… Dzień wcześniej koledzy postanawiają uczcić jego urodziny. Za kilka godzin będzie pełnoletni. Ta noc nie może skończyć się na jednym piwie... Nieudany skok z balkonu do basenu, ucieczka przed napalonymi nastolatkami z kijami baseballowymi i sprint po dachach samochodów w bikini z pluszowym misiem w... a do tego żubr na zebrze. Tysiące siniaków, setki śladów damskiej szminki na ciele i potworny kac, a za dwie godziny egzamin do najbardziej prestiżowej szkoły… To wszystko nie tak miało wyglądać.*

  

Słynne „Kac Vegas” to swego rodzaju klasyka współczesnej komedii. Ko oglądał, wie, na czym polega
idea tych filmów. Twórcy tych produkcji wzięli się ostatnio również za inny film, również z morzem alkoholu w tle. Tym razem jednak dotyczy trojga przyjaciół, którzy oblewają pełnoletniość jednego z nich. Nie kończy się to dobrze. Mają mało czasu, aby doprowadzić wszystko do porządku… Przyznam, że to w dużej mierze przypomina schemat „Kac Vegas”. Ale, jeśli widzieliście te filmy, z pewnością poznacie się na też komedii „Nieletni pełnoletni”. Z jednej strony jest to prześwietna komedia, w której dużo prawdy o tym, jak wygląda współczesna impreza. Z drugiej jednak można dostrzec elementy, które mogą, że tak ujmę, zniesmaczyć, a to za sprawą odważnych scen. Chociaż wiele już tyłków na ekranie widziano, tutaj producenci poszli o krok dalej. Nie wnikajmy jednak w szczegóły. Chociaż, jeśli mam być szczera, postać grana przez Skylar’a Astin’a skutecznie zakłóciła mój pogląd na jego osobę. Jesse z filmu „Pitch Perfect” już nigdy nie będzie tak niewinny…

   To jest właśnie film z rodzaju komedii, które swoją banalnością bawią każdego. Nie musi być nie wiem, jak skomplikowany, bohaterowie mogą rzucać zwykłe teksty, a jednak ich zachowanie i cały zarys fabuły po prostu doprowadza widzów do niezłego śmiechu. Głupota – pomyśli kilka osób. W pełni można się z nimi zgodzić. Nic tak nie śmieszy człowieka jak głupota innych ludzi. W tej produkcji widać to w całej okazałości.

    Jak to mówią, szału nie ma, ale „Nieletni pełnoletni” z pewnością przypadnie do gustu wielu osobom. Nie jest to wysoko poziomowa komedia, która doprowadza śmiechem do łez, ale ma w sobie pewien urok, który niezaprzeczalnie kusi do obejrzenia tego tytułu. Twórcy „Kac Vegas” po raz kolejny udowodnili, że film nie musi być bogaty w przesłania. Po prostu bawi, śmieszy, czy też doprowadza do wielu do puknięcia się w czoło. Mówiąc krótko o tej produkcji – przede wszystkim zwariowana. Ale w bardzo pozytywny sposób. Dlatego jeśli czujesz się zaintrygowany – śmiało oglądaj. Nic nie stracisz, a nieźle się ubawisz. 

*opis wydawcy

Reżyseria: Jon Lucas, Scott Moore

Tytuł: Nieletni pełnoletni

W rolach głównych: Skylar Astin, Justin Chon, Miles Teller, Sarah Wright

Rok produkcji: USA 2013

Czas trwania: 90 min.

"7 psychopatów" - reż. Martin McDonagh

Psychopaci czają się wszędzie...

   Kiedy nie ma się pomysłu na film, po prostu się go nie kręci. Coraz więcej jednak powstaje produkcji, gdzie fabuła nie ma ładu i składu, a bohaterowie po prostu denerwują na każdym kroku. Prosta zasada: nie wiesz, co nakręcić, nakręć byle co. I powiedz, że to komedia z elementami innych gatunków. Z podobnego założenia z pewnością wychodzili stwórcy filmu „7 psychopatów”. Albo świadomie, albo też nie zrobili obraz, który ni śmieszy, ni bawi, za to człowiek zaczyna zastanawiać się, co takiego myślała osoba, która pisała scenariusz tej produkcji. Gangster, który płacze za psem? Porywanie psów dla okupu. Słaby żart, oj słaby…

   Marty pisze scenariusz. Nieźle mu idzie, ma już… tytuł „7 Psychopatów”. Kiedy weny brakuje, przychodzi mu z pomocą najlepszy przyjaciel Billy – bezrobotny aktor, dorywczo złodziej psów. Za pomocą ogłoszenia w gazecie ściąga do domu największych świrów, jakich świat widział. Wszystko byłoby ok, gdyby nie jeden mały shih tzu – futrzak tragiczny – pupil gangstera neurotyka. Z tego nie może wyjść normalny film.*

   

Opis filmu jest jak najbardziej twórczy – w końcu zachęca do obejrzenia. Osobiście uwielbiam komedie, dlatego wydawało mi się, że ten tytuł może być naprawdę niezły. Niestety po raz kolejny rozczarowałam się fabułą. W tym miejscu należy dodać, że nie tylko ten element nie zachwyca. Obsada, choć można powiedzieć, że obfituje w dobre gusta (m.in. Colin Farrell, Olga Kurylenko czy też Christopher Walken), jednak ich role po prostu są blade. Od razu na myśl nasuwa się wniosek, że musieli być nieźle opłaceni, skoro zechcieli w czymś takim zagrać. Wróćmy jednak do obrazu. „7 psychopatów”, jak sama nazwa wskazuje, skupia się na psychopatach wszelkiej maści. I nie chodzi tu tylko o postaci, których główny bohater chce użyć w swoim scenariuszu do filmu. Po kolei uświadamiamy sobie, kto tak naprawdę odgrywa rolę niestabilnego psychicznie i jakie ma to znaczenie dla filmu. Pewnie miało to wyjść w żartobliwym sensie, bawiąc widza do łez ( w końcu nie co dzień widzimy gangstera w rozsypce z powodu zaginięcia pieska), jednak dostrzeżenie jakiegokolwiek humoru graniczy z cudem. Może nawet z sensem, bo tutaj wcale go nie widać.

   Być może pozostałe elementy filmu typu scenografia czy też muzyka  są jak najbardziej odpowiednie, jednak nie są one dopasowane do fabuły. Szczerze przyznam, że widząc akcję, jaka miała miejsce na

ekranie, czułam lekką zgryzotę. Panował lekki kontrast pomiędzy bohaterami, ich dialogami i scenerią w tle. Po raz pierwszy spotkałam się z produkcją, która miała w sobie aż tyle sprzeczności. Czuć pewien chaos, pewien nieporządek w tym filmie. Może dlatego zgubił się gdzieś sens i logika, a w szczególności poczucie humoru. Dodać należy, że nawet rola Colina Farrella nie nadała mu barw. Przeciwnie, jego bohater zatonął w morzach alkoholu, gasząc wszelakie talenty aktora…

   Doszukując się jakichkolwiek pozytywów w tym filmie, można znaleźć jeden wątek, który potrafi „przemówić”. Jest to miłość Hansa i jego chorej żony. Ten wątek mi przypadł do gustu. Jednak podobne temu części filmu tworzą z niego nie komedię, a dramat, co jest bliskie prawdy niż się można spodziewać. Dramat jako gatunek, ale również dramat jako wykonanie. Niestety. Jeśli jednak ktoś lubi tak proste produkcje, gdzie nie ma nic, nad czym trzeba się zastanawiać, może śmiało obejrzeć „7 psychopatów”. Nie gwarantuję jednak, że sam nie stanie się jednym z tytułowych bohaterów.

*opis wydawcy

Reżyseria: Martin McDonagh

Tytuł: 7 psychopatów

W rolach głównych: Colin Farrell, Olga Kurylenko,Chistopher Walken,Sam Rockwell

Rok produkcji: Wielka Brytania 2012

Czas trwania: 109 min.

"Sinister" - reż. Scott Derrickson

Ciekawość silniejsza niż strach...

   Kiedy chcemy obejrzeć jakiś film, mamy wobec niego pewne oczekiwania. Nawet, jeśli wybór jest przypadkowy, podświadomie liczymy na to, że okaże się dobra produkcją, a co najważniejsze – trafnym wyborem. Jednym z moich ulubionych gatunków jest horror i nie dość dawno naszła mnie chęć na taki właśnie film. Padło na „Sinister”, tytuł wyreżyserowany przez gościa, który zajmował się produkcją „Egzorcyzmy Emily Rose”. Przyznaję, zapowiadało się co najmniej strasznie. Ale na tym się jednak skończyło. Film, jak się okazało, jest banalną sklejką, opartą na historiach, które już były. Schematyczny, przewidywalny, a co najgorsze – nudny. Aż chce się powiedzieć: ale to już było. I żeby nie wracało więcej…

   Dom na przedmieściach. Ellison, autor powieści sensacyjnych, wprowadza się tu z rodziną. Na strychu znajduje taśmy, kroniki filmowe poprzednich mieszkańców. Zapis ich życia i śmierci. Morderstwa powtarzają się tu od lat. Wszystkie zbrodnie coś łączy. Ellison chce rozwiązać zagadkę. Ciekawość jest silniejsza niż strach, aż do momentu kiedy zło zapisane na taśmach, staje się rzeczywistością i zagraża już nie tylko jemu, ale także jego rodzinie.*

   Film rozpoczyna się zwyczajnie. Rodzina wprowadza się do nowego domu, gdzie głowa rodziny, w tym przypadku pisarz, musi wykonać swoją robotę. A nowe miejsce, wiadomo, będzie temu sprzyjać. Okazuje się, że ten dom nie jest jakimś tam zwyczajnym domem. W tym właśnie miejscu zginęła cała rodzina, które poprzednio je zamieszkiwała. Idąc za ciosem jakże oryginalnego pomysłu, pojawia się wątek z pustym strychem i pudełeczkiem pełnych dziwnych nagrań. Dlaczego dziwnych? Pojawiły się znikąd, w dodatku są tajemnicze i okropne. Jednak bohater ogląda je i pragnie poznać prawdę na ich temat… Im dalej w las, tym robi się coraz niebezpieczniej, a w konsekwencji rodzina bohatera staje w obliczu ogromnego zagrożenia. Jak dla mnie brzmi to co najmniej banalnie. Scenarzysta trzyma się zaparcie utartego schematu, który wytworzył się na przestrzeni ostatnich lat. Horror może i wyszedł z tej historii, ale zanim widz dojdzie do tego wniosku, zanudzą go „martwe” wątki, które praktycznie nic nie wnoszą do produkcji.

   W trzech czwartych tego filmu praktycznie nic się nie dzieje. Epizodycznie zdarzają się momenty, kiedy można poczuć adrenalinę, ale przyrównać to można do zapalenia zapałki w wietrzny dzień – ogień może i się pojawi, ale za sekundę zniknie. Te fragmenty prowadzą do spektakularnego finału, którego jakże łatwo jest przewidzieć. Można więc samemu dojść do wniosku, jak skończy się cała historia. I to niestety odbiera widzowi element zaskoczenia, który powinien odczuć na koniec całej produkcji. Nie postarali się scenarzyści, oj nie postarali…

   

   Do dobrego horroru tej produkcji brakuje wiele. Może przez niektórych będzie lub jest uważana za straszny film, ale z mojej perspektywy jest zbyt banalny, aby mógł przestraszyć. Cała historia jest oparta na watkach, zaczerpniętych z innych filmów lub nawet książek (tajemnicze pudło na strychu, zamordowana rodzina, pisarz odkrywający prawdę). Czytam wiele i oglądam bardzo dużo i muszę stwierdzić, że nie kupuję tej historii. Zbyt prosta, mało straszna, a co najgorsze, jak już wspomniałam – okropnie nudna. Nie pomaga nawet główna rola Ethan’a Hawke, czy też reżyseria Scott’a Derrickson’a. A szkoda, bo po nim spodziewałam się czegoś lepszego.

*opis wydawcy

Reżyseria: Scott Derrickson

Tytuł: Sinister

W rolach głównych: Ethan Hawke, Michael Hall D’Addario, Clare Foley, James Ransone

Rok produkcji: USA 2012

Czas trwania: 110 min.

"Świat bez końca" - reż. Michael Caton-Jones

Mroczne oblicze średniowiecza

   Ken Follett to autor, który w specyficzny a jednak ciekawy sposób potrafi przedstawić fabułę w swoich książkach. Nic więc dziwnego, że ich treścią interesują się producenci filmowi. Ostatnimi czasy miałam okazję poznać ekranizację jednej z jego powieści, tj. „Filary ziemi”. Zrealizowana z rozmachem produkcja ujmuje nie tylko świetnym oddaniem klimatu średniowiecza, ale również rozmaitymi wątkami wszelakiej maści, przeniesione z kart powieści na ekran w sposób prawie idealny. Kolejną produkcję stworzoną na bazach twórczości Folletta, jaką miałam okazję obejrzeć, jest „Świat bez końca”, gdzie akcja rozgrywa się dwieście lat po wydarzeniach z „Filarów ziemi”. Czy również jest tak dobra jak jej poprzedniczka? Trudno stwierdzić, bowiem znów widać wielki rozmach w odtworzeniu krajobrazów minionej epoki oraz wiele rozmaitych wątków. Pojawiają się jednak różnice, o których mam zamiar tutaj wspomnieć.

   Akcja "Świata bez końca" zaczyna się 200 lat po wydarzeniach z "Filarów Ziemi", w roku 1327. Na tle barwnej panoramy średniowiecza, w okresie wielkich przemian i dziesiątkującej społeczeństwo zarazy, toczy się epicka opowieść o walce o władzę, pieniądze i wpływy. O tajemnicach i zbrodniach, o nauce burzącej fundamenty wiary. Historia, w której ludzkie emocje - miłość, nienawiść, pragnienie zemsty - odgrywają wiodącą rolę.*

   W „Filarach ziemi” spodobało mi się to, że scenariusz jest mocno zbliżony do wydarzeń z powieści. Ponadto nie ma w nim skrępowania, aktorzy świetnie przyczynili się do sukcesu produkcji, w której nie ma miejsca na wstydliwość i nieśmiałość. „Świat bez końca” w pewien sposób naśladuje postępowanie pierwszej części – nic dziwnego, w końcu twórcy serialu są niezmienni. Jest odwaga, jest niczym nieskrępowana nagość, jednak zabrakło tym razem subtelności, która towarzyszyła „Filarom…”. Nie można mówić, że przez to film jest gorszy, bowiem nie psuje to ogólnego charakteru obrazu, jednak w pewien sposób, niektórych widzów, może to w pewien sposób… no nie wiem, zniesmaczyć. Nagość i sceny erotyczne są bardziej odważne i występują częściej, co niektórym może się podobać, ale za to niektórym wprost przeciwnie.

   Oglądając „Świat bez końca” mamy szansę ponownie przenieść się w świat średniowiecza. Po raz kolejny producenci postarali się o odtworzenie obrazu w najdrobniejszych szczegółach. Za to podziwiam kraje Wielkiej Brytanii czy Kanady, potrafią zbudować akcję w realiach zbliżonych mocno do tego, co było. Nie ma sztuczności w krajobrazach, nie ma wpadek przy kostiumach… Seans z serialem „Świat bez końca” i wcześniej „Filary ziemi” jest zatem świetną wędrówką po średniowieczu, dobra powtórka z lekcji historii, która w tym wydaniu wygląda dużo ciekawiej niż na kartach podręcznika.

   Prócz wydarzeń historycznych, które występują w serialu, występują również wątki poboczne, bardziej obyczajowe, które wprawiają w najróżniejsze emocje. Fabuła mocno wciąga, wciąż pozostawia niedosyt po każdym odcinku, a co więcej, po skończeniu serialu ma się ochotę na więcej. Ponadto nastraja muzyka, jaka płynie w tle, nie jest wymyślna, brzmi mile dla ucha. Również gra aktorska wydaje się być na wysokim poziomie, choć w przeciwieństwie do „Filarów ziemi” ten serial jest wypełniony aktorami mniej znanymi i nawet debiutantami. Mimo wszystko jednak należą się brawa za włożony wysiłek w tworzenie serialu, nie tylko producentom, ale właśnie też odtwórcom różnych ról.

   „Świat bez końca” to serial nieco gorszy od „Filarów ziemi”, niemniej jednak jest on warty uwagi. Jeśli ktoś lubi średniowieczne klimaty, ten moment w historii, gdzie wiek XIV wiedzie prym, lub zwyczajnie zna i podziwia twórczość Kena Folletta – ten serial jest właśnie dla nich. Bardzo dobrze zorganizowany obraz  wciąga już od pierwszych minut, ale również trzyma w napięciu do ostatniego odcinka. Nie jest idealny, może nawet ma swoje wady, jednak warto go obejrzeć. Polecam!

*opis wydawcy

Reżyseria: Michael Caton-Jones

Tytuł: Świat bez końca

W rolach głównych: Ben Chaplin, Peter Firth, Cynthia Nixon

Rok produkcji: Kanada/Niemcy/Wlk. Brytania 2012

Czas trwania:  4 x 90 min.

"Sherlock 2" - reż. Paul McGuigan

Sherlock i jego oryginalny styl bycia powracają!

   Każdy z nas przynajmniej raz spotkał się z takim filmem bądź serialem, który bez względu na treść staje się nieodłącznym elementem naszego rozrywkowego życia. Nie ważne, ile razy go obejrzymy, za każdym razem jest tak samo dobry, z czasem oglądanie staje się nawet pewnego rodzaju tradycją. Weźmy na przykład „Kevin sam w domu” – święta bez tego filmu wydają się inne, prawda? W moim przypadku podobna sytuacja zaistniała po obejrzeniu serialu produkcji BBC „Sherlock”. Pierwsza seria niesamowicie mnie wciągnęła, obejrzałam ją trzy razy (jak dotąd) i wciąż nie mam jej dość. Druga seria, o której aktualnie będzie mowa, dosłownie zwaliła mnie z nóg, a co za tym idzie – „Sherlock” stał się moją tradycją, którą będę kontynuować jak najdłużej…

   W "Skandalu w Belgravii" oprócz mrocznego szantażu pojawi się Irene Adler - kobieta piękna, pociągająca i niezwykle niebezpieczna. "Demony Baskerville" to nie tylko świetny kryminał - mamy tu też element horroru. Wrzosowiska Dartmoor kryją tajemnicę iście piekielnej istoty, z którą przyjdzie się zmierzyć detektywowi. Sherlock i jego odwieczny wróg - Moriarty - zawsze walczyli z nudą, nudnymi przestępstwami i nudnymi ludźmi. "Upadek z Reichenbachu" to czas ostatecznej próby dla przeciwników godnych siebie...

   Na sukces tego serialu pracuje nie tylko dobra kreacja fabularna, ale również doskonałe zaangażowanie w rolę dwóch aktorów – serialowy Sherlock Holmes oraz Moriarty. Ten pierwszy bije na głowę wszelakie schematy, zaś drugi dopełnia swoim wyrazistym charakterem cały serial. Świetna postawa Benedicta Cumberbatch’a, który fantastycznie wciela się w postać Sherlocka, wyraźnie odznacza klasę i rozmach tej produkcji, która już po pierwszym odcinku wydaje się więcej niż interesująca. Chyba nie ma takiego momentu, z którym aktor by sobie nie poradził, co więcej, w swoją rolę zaangażowany jest tak bardzo, że nie tylko zyskuje sympatię dla swojej postaci, ale również dla samego siebie – ja z miejsca stałam się jego fanką. Wracając jeszcze do Moriarty’ego, to postać równie ciekawa jak Sherlock, to on buduje niektóre wątki, które doprowadzają do jakże niespodziewanego finału. Łącząc charaktery tych dwóch panów otrzymujemy mieszankę wybuchową, która fantastycznie realizuje się na ekranie.

   Podobnie jak w serii pierwszej, serial obfity jest w wszelakie zagadki, z którymi Sherlock musi się borykać. Jednak seria druga jest już o krok do przodu – akcja jest znacznie bogatsza, pojawia się więcej intrygujących tajemnic, a co więcej, finał jest tak nieoczekiwany, tak niespodziewany, że od razu ma się ochotę na więcej. Ile razy zadawałam sobie pytania: dlaczego akurat teraz? Co będzie dalej? I do tej pory nie znam odpowiedzi. Z przyjemnością i wielkim zainteresowaniem ogląda się ten serial, któremu nie brakuje wciągających wątków, świetnej akcji, doskonałej kreacji bohaterów, ciekawej scenerii oraz miłej dla ucha muzyki. Wszystko ze sobą współgra, nie ma elementów gorszych, co jeszcze bardziej przemawia na korzyść produkcji.

   Nic więc dziwnego, że serial „Sherlock” polecam każdemu. Ta produkcja na długo zagości w mojej pamięci, do której nie raz zamierzam wrócić. Zachęcam gorąco ze względu na fakt, iż obraz ten jest mieszanką różnych gatunków, m.in. horroru, kryminału, czy też nutki romantycznej strony. Poza tym odtwórca głównej roli fantastycznie radzi sobie z kreacją współczesnego detektywa Sherlocka Holmesa, człowieka, który ma tak bogatą osobowość, że mógłby nią obdzielić wiele osób. Nie ulega wątpliwości, że ta produkcja wyszła BBC znakomicie, dlatego warto odrzucić uprzedzenia do „uwspółcześniania” dawnych utworów i obejrzeć „Sherlocka”. Gwarantuję, że serial spełni oczekiwania nawet najbardziej wygórowane.

Reżyseria: Paul McGuigan, Toby Haynes

Tytuł: Sherlock (sezon 2)

W rolach głównych: Benedict Cumberbatch, Martin Freeman

Rok produkcji: Wielka Brytania 2012

Czas trwania: 3 x 90 min.

"Filary ziemi" - reż. Sergio Mimica-Gezzan

Świat średniowiecza bez cenzury.

   Zazwyczaj to książka przekonuje mnie do tego, bym obejrzała jej ekranizację, rzadko odwrotnie. Tymczasem po raz kolejny miałam okazję obejrzeć, w tym przypadku serial, który zachęcił mnie do sięgnięcia po książkę. „Filary ziemi”, które powstały na podstawie powieści Kena Folletta, to przygotowana z rozmachem adaptacja, która wciąga i ciekawi od samego początku. Choć rzecz dzieje się w średniowieczu, z pewnością wciągnie nie tylko miłośników minionej historii…

   Anglia XII w. Na tle budowy monumentalnej katedry Kingsbridge rozgrywa się bezkompromisowa walka o władzę, wpływy i chwałę. Losy władców, lordów, duchownych i zwyczajnych ludzi. Wojna domowa, konflikty na tle religijnym, spór o tron - sensacyjno-przygodowa akcja pełna jest intryg, mrocznych tajemnic i zbrodni, aktów nienawiści, miłości i seksu.*

   Obejrzenie „Filarów ziemi” było niebywałą przyjemnością. Po raz kolejny spotkałam swoich ulubionych aktorów (Eddie Redmayne’a oraz Matthew Macfadyen’a), ale również poznałam niebywale porywającą historię, wcześniej stworzoną przez Kena Folletta. Przyznam szczerze, że od dawna intrygował mnie ten serial, jednak do niedawna wciąż się wahałam, czy jednak go obejrzeć. Obawiałam się przede wszystkim zbyt przesadzonych scen, które będą krzyczały, jak bogaty był budżet produkcji, tłamsząc wiarygodny wizerunek średniowiecznych realiów. Tymczasem, dzięki dobrze dobranej obsadzie, dobremu scenariuszowi czy też dobrej reżyserce serial przeszedł moje najśmielsze oczekiwania.

   „Filary ziemi” to niebywała historia, do której od początku należałoby przyjrzeć się z uwagą, aby dobrze wszystko zrozumieć. Są one bowiem gromadą wielu wątków, które w całości i osobno wyglądają świetnie. Istnieje ich tak dużo, iż należy być pod wrażeniem, że aż tyle udało się zmieścić w czteroodcinkowym serialu. Jeśli zrozumiemy historię, seans będzie jak najbardziej udany, a jeśli dodatkowo znamy powieść Kena Folletta, możemy porównać różnice i podobieństwa.

   Na dodatkowe uznanie zasługuje również odwaga i umiejętność przedstawienia obrazów śmiałych, scen seksu i przejawów nienawiści ludzkiej. Serial nie zawiera cenzury, która w wielu filmach ma swoje miejsce. To również sprawia, obraz jest bardziej wyrazisty i przyziemny, lepiej trafia do widza. Jestem pod wrażeniem przede wszystkich grą aktorów, która w tych sytuacjach pokazywała, jak wiele jest warta.

   W ostatnim czasie widziałam wiele filmów i seriali i szczerze muszę przyznać, że „Filary ziemi” są jedną  z lepszych produkcji, jakie obejrzałam. Wszystkie elementy ze sobą współgrają, tworząc obraz doskonały. Być może czegoś brakowało, jednak ja tego nie dostrzegłam, ale lektura powieści Kena Folletta dopiero przede mną, więc ciężko o tym mówić. Jedno jest jednak pewne: średniowiecze przedstawione w tym serialu wygląda zupełnie inaczej niż w książkach historycznych  – dużo barwniej, wyraźniej i przystępniej. Dla każdego. Nawet dla nie-miłośników minionej epoki. Serdecznie polecam!

Za możliwość poznania serialu dziękuję firmie Best Film:

*opis wydawcy

Reżyseria: Sergio Mimica-Gezzan

Tytuł: Filary ziemi

W rolach głównych: David Barkes-Jones, Matthew MacFadyen, Alison Pill, Eddie Redmayne

Rok produkcji: Kanada/Niemcy 2009

Czas trwania: 409 min (ok. 4x102min)

"Kobieta w czerni" - reż. James Watkins

Uważaj, do jakiego domu wchodzisz...

   Kiedy aktor gra kilka razy tą samą postać, przeważnie widzowie kojarzą go z jedną rolą – tego właśnie bohatera. Tak właśnie jest z Danielem Radcliffe’m, na którego wiele osób patrzy przez pryzmat postaci, w jaką się wcielał, czyli Harry’ego Pottera. Kto nie raz, widząc jego wizerunek, nie krzyknął: „o, to ten czarodziej, Potter”, „A, to ten aktor, co grał Harrego Pottera”.  Ze mną czasem jest podobnie, dlatego obraz filmu „Kobieta w czerni” skutecznie odwrócił uwagę od stereotypu. Dodatkowo zapewnił masę ciekawych chwil, które wzbogacone o dobrą obsadę i nietypowy pomysł fabularny dał efekt mocnego dreszczowca dla widzów o stalowych nerwach.

   W pobliżu opuszczonej posiadłości, po zachodzie słońca, pojawia się kobieca postać ubrana na czarno. Zawsze, wkrótce potem w okolicy umiera dziecko. Po śmierci właścicielki Domu na Węgorzowych Moczarach do miasteczka przyjeżdża młody notariusz Artur Kipps (Daniel Radcliffe), ma uporządkować jej sprawy spadkowe. Niewiele może się jednak dowiedzieć. Okoliczni mieszkańcy boją się mówić o tym, co zdarzyło się tu przed laty. W czasie odpływu sam Kipps udaje się do przeklętego miejsca. Nie przypuszcza, że przekraczając próg posiadłości, stanie się częścią przerażającej historii Crythin Gifford.*

   Film „Kobieta w czerni” okazał się ciekawy, wciągający, czasem nawet zaskakujący. Jednak czegoś w nim zabrakło. Być może więcej akcji, która rozkręciłaby nieco cały film, albo więcej zagadek, które mocniej zaangażowałyby odbiorcę. Coś na pewno by się przydało. Nie chcę przez to powiedzieć, że film jest kiepski, absolutnie. Historia na pozór banalna potwornie wciąga i zapewnia wiele dreszczowych chwil, mroczne wątki potrafią wywołać strach, a i bohaterowie mocno napawają różnym odcieniem strachu. Ogólne wrażenie wcale nie jest złe, ale jeśli bardziej zagłębimy się w fabułę, dostrzeżemy małe braki w elementach obrazu.

   Główny bohater. Jaki naprawdę jest? W moim mniemaniu obsada w osobie Daniela Radcliffe’a nieco nie pasuje do tej roli. Jako aktor nie jest zły, jednak odnoszę wrażenie, że został on dobrany po to, aby swoim nazwiskiem zapewnić filmowi sukces. Sam napis reklamujący film o tym mówi: „Gwiazda Harry’ego Pottera…”, co rozumie się samo przez się. Nic więc dziwnego, że na jego roli skupiłam się najbardziej i wyciągnęłam takie wnioski, do których z pewnością doszło wiele innych osób.

   Ogólnie rzecz biorąc „Kobieta w czerni” to bardzo emocjonujący film. Ten gotycki horror wprawi w osłupienie niejednego widza. Choć ma swoje niedociągnięcia, warto po niego sięgnąć. Nie wiem, jak dobra jest książka, dzięki której powstała adaptacja, jednak myślę, że może on dorównywać powieści. Po zobaczeniu tego filmu nabrałam również ochoty na lekturę. Zachęcam do obejrzenia przede wszystkim fanów horrorów, ale również osoby, którym podobał się film „Inni”. Mają swoje cechy wspólne, dlatego myślę, że może im się spodobać również „Kobieta w czerni”. Polecam również miłośnikom filmowej wersji Harry’ego Pottera, bo być może przez wzgląd na niego komuś przypadnie on do gustu:)

Za możliwość obejrzenia filmu, dziękuję firmie BestFilm:

*opis wydawcy

Reżyseria: James Watkins

Tytuł: Kobieta w czerni

W rolach głównych: Daniel Radcliffe

Rok produkcji: Kanada/Szwecja/Wielka Brytania 2012

Czas trwania: 95 min.

"Żelazna Dama" - reż. Phyllida Lloyd

"Żelazna Dama"

   Kim była Margaret Thatcher– z pewnością większość osób wie. Wielka postać Wielkiej Brytanii. Jedyna w swoim rodzaju. Dama o silnym charakterze, która znalazła się w świecie, gdzie rządzi męskie spojrzenie na świat. Film Żelazna Dama” przedstawia życie byłej premier Wielkiej Brytanii, który nie tylko intryguje w swoich obrazach, ale również fascynuje widza jego bohaterką. Fantastycznie dobrana obsada jedynie dopełnia całego obrazu, który zapada w pamięć na długi czas.

   Królów było wielu, Żelazna Dama tylko jedna.

 Miała piskliwy głos, własny pogląd na każdy temat i niezwykły tupet. Zanim stała się jedną z najbardziej wpływowych postaci współczesnego świata, jej kapelusz i nieodłączne perły budziły pobłażliwy uśmiech. Na naszych oczach z pyskatej Maggy rodzi się Żelazna Dama, której czarna torebka do dziś jest symbolem rządów silnej ręki.*

   „Żelazna Dama” trafiła do mnie niespodziewanie, ale była to przemiła niespodzianka. Po pierwsze – lubię Meryl Streep, a po drugie – postać Margaret Thatcher naprawdę mi imponuje. Słyszałam o niej bardzo wiele pozytywnych rzeczy, czytałam wiele notek prasowych, jednak film pomógł mi w pełni zobrazować sobie życie byłej brytyjskiej pani premier. Muszę przyznać, że rola, jaka przypadła Meryl Streep, nie była prosta, ale aktorka poradziła sobie fenomenalnie. Po obejrzeniu filmu nie wyobrażam sobie nikogo innego w tej roli. Swoboda, zaangażowanie oraz dobra charakteryzacja – to wszystko świetnie zostało dopasowane i wgrane w film.

   Ponadto, dzięki ciekawej scenografii oraz dbałości o szczegóły (m.in. realia czasowe) obraz wygląda dużo ciekawiej. Film ogląda się z nieskrywaną przyjemnością, ciekawością i fascynacją. Obraz nie skupia się tylko na tym, czym zajmowała się Margaret Thatcher, ale również na jej życiu (od młodocianych poglądów po walkę o miejsce na stanowisku premiera), na tym, jak zmienia się jej osoba po przebytych kadencjach. Produkcja jest plecionką różnych momentów jej życia, które postrzega się bardzo pozytywnie.

       Film ten poleciłabym każdemu. Jest on bowiem naprawdę wciągającą, świetną i fascynującą opowieścią biograficzną ważnej postaci nie tylko dla Wielkiej Brytanii. Bardzo dobra rola Meryl Streep dodatkowo przemawia na korzyść produkcji, co powinno skłonić fanów do obejrzenia jej. Czas spędzony na oglądaniu z pewnością nie będzie stracony, jedynie fantastycznie wykorzystany. Warto poświęcić te 1,5 godziny na seans, bowiem nic tak nie poprawia humoru jak bardzo dobry (lub nawet świetny) film. Polecam.

Za możliwość obejrzenia filmu serdecznie dziękuję firmie BestFilm:

 

Reżyseria: Phyllida Lloyd

Tytuł: Żelazna Dama

W rolach głównych: Jim Broadbent, Meryl Streep

Rok produkcji: Francja/Wielka Brytania 2011

Czas trwania: 105 min.

"Sherlock" - reż. Euros Lyn, Paul McGuigan

"Sherlock"

   Zbrodnia z ukrytym motywem? Łatwizna. Odkrycie tożsamości człowieka? Nic prostszego. Zabawa z mordercą w kotka i myszkę? No wreszcie coś się dzieje! – Tak myśli Sherlock Holmes, którego z pewnością kojarzy każda osoba, jeśli nie tylko ze słyszenia, to również z utworów sir Arthura Conan Doyle’a. Tym razem jednak mowa o współczesnej wersji detektywa, która niedawno powstała w serii seriali BBC. Nowa wersja Sherlocka z pewnością przypadnie do gustu jego fanom, ale również miłośnikom nietuzinkowych zagadek, które Holmes rozwikła w równie ciekawy sposób,  aczkolwiek jest to naprawdę świetna interpretacja dawnych utworów o tym dociekliwym detektywie.

   Sherlock umie rozpoznać programistę po krawacie, a pilota samolotów po kciuku. Ma niezwykły, analityczny umysł i zabija nudę rozwiązując zagadki kryminalne. Kiedy na drodze Holemsa staje były żołnierz, John Watson, od razu widać, że trudno o dwa bardziej różniące się od siebie charaktery. Jednak intelekt Sherlocka w połączeniu z pragmatyzmem Watsona tworzą niezwykły sojusz. W trzech poruszających, przerażających, pełnych akcji i widowiskowych filmach telewizyjnych, Sherlock i John poruszają się w plątaninie wskazówek, pośród niebezpiecznych zabójców, by dotrzeć do prawdy. Doskonały scenariusz i świetne role dwóch głównych bohaterów sprawiają, że „Sherlock” jest idealnym kryminałem dla nowych pokoleń.*

    Na początku, zanim obejrzałam serię pierwszą, miałam małe obiekcje. Zastanawiałam się, jak może wyglądać współczesna interpretacja Sherlocka Holmesa? Owe uprzedzenie zniknęło już na samym początku, kiedy minęło zaledwie parę minut odcinka. A jest to zasługa pomysłowego scenariusza jak i bardzo dobrze dobranej obsady. Benedict Cumberbatch, odtwórca tytułowej roli, fantastycznie wcielił się w postać Holmesa. Śmieszny, inteligentny oraz szczery aż do bólu Sherlock emanuje oryginalnością, co przekłada się na sympatię widza. Warto też pamiętać o jego towarzyszu, w którego wciela się Martin Freeman. Dwie skrajnie od siebie różne osobowości uzupełniają się doskonale, razem tworzą duet doskonały, dzięki czemu serial ogląda się z nieukrywaną przyjemnością.

   Warto zwrócić uwagę na oprawę muzyczną oraz pomysł scenograficzny projektu. Charakterystyczna melodia w uzupełnieniu z obrazem współczesnego Londynu daje naprawdę ciekawy efekt, wiadomo, że serial utrzymywany jest w realiach XXI wieku, a dzięki muzyce ma się wrażenie, że Sherlock jest tym detektywem, o którym pisał Doyle. To dodatkowy atut całego przedsięwzięcia.

   Jako wielka miłośniczka Sherlocka, gorąco polecam oglądnięcie serialu. Z początku może trochę zastanawiać ta współczesność dawnego utworu, jednak zapewniam, że w żadnym wypadku się tego nie odczuwa. Dzisiejszy Holmes fantastycznie wpasowuje się w realia, dodatkowo zapewnia wiele godzin rozrywki dla każdego. Ciekawe scenariusze każdego odcinka, gdzie występują nietypowe zbrodnie oraz komiczne sytuacje przekładają się na ich jakość, odtwórcy głównych ról również dopełniają cały obraz. Polecam serdecznie obejrzenie tej wielce sympatycznej ekranizacji. Z „Sherlockiem” nie można narzekać na nudę.

Za możliwość poznania "nowego" Sherlocka, dziękuję firmie BestFilm:

*opis wydawcy

Reżyseria: Euros Lyn, Paul McGuigan

Tytuł: Sherlock (sezon1)

W rolach głównych: Benedict Cumberbatch, Martin Freeman

Rok produkcji: Wielka Brytania 2010

Czas trwania: 3 x 90 min.

Stos lipcowy 10/2012

Witajcie kochani!
Jak tam Wasze wakacje? U mnie w końcu upały zelżały, cieplutko jest, ale nie za bardzo, tak jak lubię. Poza tym mam sporo czasu na czytanie książek i to mnie niezmiernie cieszy;)
Nie dawno pokazywałam stosik na początek wakacji, a teraz znów się uzbierał kolejny, zacny i jak najbardziej apetyczny;D Nie przedłużając, oto nowe tytuły na mojej półce:

Od góry zaczynając:

1. "Sherlock" - 3-odcinkowy serial do recenzji. Opinia już wkrótce:) Od firmy BestFilm

2. "Przepis na miłość" - j.w. RECENZJA

3. "Klątwa karłowatych mnichów" Wioletta Zatylna - od wyd. Novae res oraz wortalu webook.pl RECENZJA

4. "Zwykłe niezwykłe życie" Dorota Sumińska - wygrana na blogu Zakurzona półka:)

5. "Ucieczka znad rozlewiska" Katarzyna Zyskowska-Ignaciak - od wyd. Nasza Księgarnia.

6. "Cena krwi" Tanya Huff - od wyd. Fabryka słów. Recenzja wkrótce

7. "Lare i t'ae" Eleonora Ratkiewicz - j.w

8. "Dym i lustra" Neil Gaiman - od wyd. Nowa Proza

9. "Agnes Grey" Anne Bronte - od wyd. MG

10. "Bractwo Czarnego Sztyletu. Księżycowa przysięga" J.R. Ward - od wyd. Videograf

Za wszystkie książki bardzo dziękuję!

Bardzo dziękuję również za wszystkie zaproszenia do zabaw, za otagowania i inne;) Niestety z braku możliwości (czasu i internetu) muszę jak na razie odpuścić publikowanie takich postów, co mnie niestety bardzo smuci... Staram się też odwiedzać Wasze blogi regularnie, ale nie zawsze mogę je komentować, za co przepraszam.

Mam nadzieję, że wakacje pozwolą na częstsze odwiedziny mojego bloga, serdecznie zapraszam oczywiście:) Zauważyłam z resztą, że coraz więcej osób interesuje się moja stroną. Jest to ogromnie radosne, kiedy zakładałam bloga nawet nie sądziłam, że tak daleko zajdzie. Ale to tylko Wasza zasługa, dlatego ściskam Was za to:)

Ależ się rozpisałam. Miało być krótko i zwięźle...;/ No nic, zmykam, a Wam życzę jak najbardziej udanych wakacji. Dużo wypoczynku, no i książek:)

"Przepis na miłość" - reż. Jean-Pierre Améris

"Przepis na miłość" 

   Usłyszałam niegdyś wiele dobrego o francuskich filmach, zwłaszcza o komediach romantycznych, które mają swój urok i delikatność. Rzadko miałam okazję obejrzeć filmy francuskiej produkcji, jednak mogę w stu procentach zgodzić się z tą opinią. Ostatnio nadarzyła się okazja, aby ponownie zagłębić się w ich filmie, a ściślej mówiąc, „Przepisie na miłość” w reżyserii Jean-Pierre Améris’a. Rzadko trafiam na dobre komedie romantyczne, ale w tym przypadku mogę śmiało stwierdzić, że seans był wyjątkowo udany. Świetna obsada oraz pomysłowa fabuła dało ciekawy efekt pasjonującej komedii romantycznej. Po takich filmach znikają wątpliwości, a wiara w naprawdę godne obejrzenia produkcje wzrasta z dwukrotną siłą.

   On jest właścicielem upadającej fabryki czekolady, który umiera ze strachu, na myśl o rozmowie z kimś obcym. Ona zna jeden z najlepszych przepisów na czekoladki, ale jest zbyt nieśmiała, żeby wyjawić swój sekret. Tych dwoje mogłoby stanowić idealną parę. Gdyby tylko któreś z nich odważyło się zrobić pierwszy krok…*

   Jeśli miałabym ocenić film najkrócej jak potrafię, powiedziałabym, że jest on nadzwyczaj prosty, ale dzięki temu nadzwyczaj urokliwy. Fabuła nie jest specjalnie wymyślna, jak na zwykłą komedię romantyczną przystało, ale to właśnie stanowi atut filmu. Ogląda się go z przyjemnością, częste śmieszne sceny wywołują niejeden uśmiech, a zabawne perypetie bohaterów zyskują sympatię widza. Nie ma w niej ckliwych momentów, brak również ociekających banałem dialogów. Dodajmy jeszcze do tego barwny język francuski, który mile pieści uszy, a uzyskamy naprawdę ciekawy i warty obejrzenia film dla niejednego konesera sztuki filmowej.

   Warto też wspomnieć obsadę głównych ról, Isabelle Carré oraz Benoît Poelvoorde, którzy swoimi umiejętnościami dopełnili całego obrazu. Bardzo dobrze poradzili sobie z odegraniem roli nieśmiałych ludzi, wstydliwych i skromnych. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z ich twórczością ekranową, jednak mogę zaryzykować stwierdzenie, że oboje pasują do tych ról idealnie. Swoje umiejętności wnieśli do całej fabuły, która zyskała na tym naprawdę wiele.

   Film, jako całokształt, wypadł świetnie. Każdy element został dopracowany do końca, co oczywiście przekłada się na jakość obrazu. Choć nie jestem do końca zwolenniczką komedii romantycznych, tak „Przepis na miłość” zdołał przekonać mnie do tego filmowego gatunku. Barwne postacie, wartka akcja i urocza fabuła oraz słodki motyw czekolady – to wszystko daje rezultat przyjemnego filmu dla każdego, kto poszukuje czegoś ciekawego na (nie tylko) wakacyjne wieczory. Szczególnie polecam każdemu zwolennikowi komedii romantycznych oraz filmów francuskich. Chociaż, tak naprawdę, nie ma znaczenia, co kto lubi. Ten film jest dobry dla każdego, bowiem każdy odnajdzie w nim coś dla siebie. Nawet największy łasuch czekolady...:)

Za możliwość obejrzenia filmu dziękuję firmie BestFilm:

*opis wydawcy

Reżyseria: Jean-Pierre Améris 

Tytuł: Przepis na miłość

W rolach głównych: Isabelle Carré, Benoît Poelvoorde

Rok produkcji: Francja 2010

Czas trwania: 80 min.