"Zajmę się tobą" - Mary Kubica

Zajmę się... tobą.

   W tym roku poznałam wiele wspaniałych thrillerów. Mówię wspaniałych, bo dzięki tym historiom mogłam poczuć prawdziwy dreszcz emocji, bardziej prawdziwy niż przy niejednym nagrodzonym Oscarem filmie tego gatunku. Wiele z nich pamiętam jak wczoraj, ich historie niesamowicie zapadły mi w pamięć. Czy tak było również w przypadku książki Mary Kubicy? Tytuł „Zajmę się tobą” to bez wątpienia świetna historia. Intrygująca, wciągająca i mocno prawdziwa. Chociaż nie wywarła na mnie ogromnego wrażenia, z pewnością mogę zaliczyć ją do jednej z najmocniej dotkliwych powieści tego roku. I wiem, że moje zdanie podzieli wielu czytelników…

   Tego dnia Chicago tonęło w deszczu, a ta dziewczyna stała bez ruchu na peronie. W rękach trzymała zawiniątko. Heidi od razu zwróciła na nią uwagę. Zauważyła podarte dżinsy, zniszczony płaszcz i niemowlę, które nastolatka próbowała chronić przed ulewą. Heidi nie byłaby sobą, gdyby nie zareagowała – zawsze miała ambicję, by naprawiać świat.

Zaprosiła Willow pod swój dach, mimo protestów rodziny. Powinna dokładnie wypytać ją o przeszłość, powinna ustalić, przed kim i dlaczego ucieka, kto jest ojcem jej dziecka. Ale Heidi woli nie wiedzieć. Zapłaci za to wysoką cenę i skrzywdzi tych, których najbardziej kocha. [wyd.]

   To, co najbardziej urzekło mnie w tej książce jest to, że do końca nie wiadomo, jak się ona zakończy. Uwielbiam zawiłe historie, gdzie niełatwo jest połapać się, kto jest kim, kogo dotyczy termin „ofiara”  i „napastnik”. „Zajmę się tobą” to powieść skonstruowana tak, by to co najważniejsze rozegrało się na sam koniec. Trudno połapać się, o co tak naprawdę toczy się gra. Zagadki się mnożą, treści przybywa, a jednak wciąż nie wiadomo, jak to się wszystko skończy. To niesamowicie podsyca ciekawość czytelnika, z każdą stroną nasze zaintrygowanie wzrasta. Dodatkowo autorka podrzuca nam pewne przebłyski wydarzeń z przyszłości,  jednak nie rozwiązują one całej zagadki. Potęgują jedynie nasze zainteresowanie, pozwalają utworzyć osobiste teorie. Ale, tak jak było to w moim przypadku, dopiero na samym końcu dowiadujemy się, że nic nie jest takie, jak się tego spodziewaliśmy. Ogromne brawa dla autorki za dobrą konstrukcję powieści. Nieźle zagrała na mojej cierpliwości, ale mogę powiedzieć, że  finał, jak i intrygujące wydarzenia w trakcie lektury, rekompensują wszystko. Naprawdę.

    Ale „Zajmę się tobą” to nie tylko dobra zagadka. To inteligentna, momentami  także przerażająca gra psychologiczna. To, kim naprawdę okazują się nasi bohaterowie, pokazuje nam, jak zdarzenia w naszym życiu mogą mieć ogromny wpływ na naszą psychikę. Autorka serwuje nam mocno realistyczną historię, pełną niedopowiedzeń i pozorów. Potrafi uśpić naszą czujność, dlatego też wydarzenia późniejsze stają się podwójnie zaskakujące i zarazem szokujące. Nie ukrywam, że momentami czułam strach, ale jednocześnie nie mogłam przerwać lektury. Widać wyraźnie, jak cienka jest tu granica między fikcją a realizmem. Czytasz, a jednak masz wrażenie, że to mogło wydarzyć się naprawdę. Aż czuć ciarki na plechach!

   Zabrakło mi jedynie ciągłości akcji. Nieprzerwanej i stopniowo wzrastającej akcji. Bo początek powieści nie zapowiadał niczego spektakularnego, dopiero później zrobiło się gorąco. Jednak biorąc pod uwagę całokształt, można uznać powieść za jak najbardziej udaną. „Zajmę się tobą” to bardzo dobry thriller psychologiczny, który poruszy niejednego czytelnika. Zagadka postaci intryguje, motyw ich działania nie sposób przewidzieć, a finałowe wydarzenia tak intensywnie się dzieją, że pochłaniamy treść nie tylko ostro zaciekawieni, ale także czując mocne dreszcze na całym ciele. Historia niebywale prawdziwa, szokująca, wręcz dotkliwa. Ale przede wszystkim to świetna lektura, w którą można zaczytywać się godzinami. Polecam serdecznie!

Autor: Mary Kubica

Tytuł: Zajmę się tobą

Wydawnictwo: HarperCollins

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 352

"Pandemia" - Jana Wagner

Ucieczka przed śmiercią...

   „Pandemia” - czytając sam tytuł przechodzą nas ciarki. I słusznie. Powieść Jany Wagner, utalentowanej rosyjskiej pisarki, to gatunek mieszany – nieco thrillera i postapokalipsy. W dodatku świetnie skonstruowanej. Historia tutaj zawarta to istny rarytas dla fanów gatunków – jest w niej wszystko, co najbardziej w nich kochamy: spora dawka mrożących krew w żyłach emocji, chaos, czarny scenariusz jutra, duża ilość niewiadomych… Żadnej przypadkowej sielanki, ciągła walka, niepewny koniec. I można by tak wymieniać bez końca, ale warto podsumować ją krótko: to naprawdę dobra powieść, od której nie sposób się oderwać. Nawet podczas apokalipsy…

   Wybuch nieznanej dotąd choroby nie daje nadziei na przyszłość – nie istnieje żadna szczepionka, nie zwalczają ją żadne leki…Społeczeństwo popada w ruinę, ludzie w panice próbują ratować siebie i swoje rodziny. Tylko na siebie mogą teraz liczyć… Jedną z uciekinierek przed zarazą jest Anna, która wraz z rodziną wyrusza w daleką drogę w nadziei, że uda im się ocaleć. Nic nie jest proste, kiedy brakuje wszystkiego – żywności, paliwa, ciepła. W dodatku choroba szerzy się w zastraszającym tempie, ciągle stawiając podróżnym przeszkody. Dodatkowym obciążeniem dla Anny jest konflikt z byłą żoną Sieroży, jej partnera, która również dołączyła do uciekinierów. Kobieta musi poradzić sobie nie tylko ze strachem, ale również zazdrością…

   Z pewnością to jeden z tych tytułów, o których myślimy: „wow, to było coś!”. Jana Wagner stworzyła niebywale doskonałą historię, w której na każdym kroku coś nas elektryzuje. Postapokaliptyczne historie bywają naprawdę intrygujące, jednak „Pandemia” to istna bomba niespodzianek i ponurej fabuły, która sprawia, że mamy gęsią skórkę za każdym razem, kiedy coś się dzieje. A dzieje się, oj dzieje! Od samego początku autorka funduje nam niezłą jazdę – wybuch epidemii nieznanej dotąd choroby, chaos, panika, zamykanie granic, próba ratunku bliskich… Z tych oto momentów tworzą się kolejne: planowanie ucieczki, podróż do odległego miejsca, napotykane wciąż przeszkody, konflikty międzyludzkie. Przez całą powieść ciągle coś się dzieje, nie ma miejsca na krótkie przystanki, a jeśli już, to po chwili znów akcja dostaje rozpędu. Książka dzięki temu jest niebywale dynamiczna i wciągająca. Taka, jaka powinna być.

   „Pandemia” to również powieść drogi, bowiem większość akcji stanowi ucieczka głównych bohaterów. Ich podróż staje się tematem numer jeden, czytelnik śledzi każdy ich krok z ogromną ciekawością, bowiem autorka zafundowała mu iście bogaty zestaw problemów i przeszkód, jakie napotykają bohaterowie. Nie ma zmiłuj, wciąż pojawiają się jak grzyby po deszczu; mnogość okrucieństwa i czarnych scenariuszy może być lekko przytłaczający, jednak nie tutaj. Wagner stworzyła ten obraz po mistrzowsku, kreując go niebywale realnie. Między fikcją a rzeczywistością widnieje naprawdę cienka linia, dlatego powieść wydaje się być bardziej prawdziwa z każdym kolejnym wątkiem. Czyta się ją jak naprawdę świetny dreszczowiec, wizje, jaki budzi w głowie czytelnika, są mroczne i niepokojące, a jednak tak intrygujące, że pragnie więcej. I jeszcze więcej i więcej tak dobrych lektur.

   Istotnym faktem jest również to, że autorka nie koloryzowała, nie dodawała żadnych udziwnień, które z pewnością zepsułyby efekt. Przez całą powieść trzyma się szarej wizji, która ma na celu wywołać w czytelniku emocje. Najróżniejsze emocje. Ponadto zaserwowała ciekawy koniec, który pozostawia nam pole do własnej interpretacji: czy na pewno im się uda? co będzie dalej? jak potoczą się ich losy? co z chorobą? ale że to już koniec? Niby tak, a jednak czujemy lekki niedosyt pomieszany dla kontrastu ze satysfakcją. Dawno nie czułam czegoś takiego po skończeniu lektury…

   Nie ma co do tego wątpliwości - „Pandemia” to fantastyczna opowieść, w której próżno szukać wad. Wciąga, hipnotyzuje, wstrząsa do głębi. Pokazuje to, co może stać się kiedyś – chociaż mamy świadomość, że to fikcja, czujemy jej prawdziwość. Autorka opowiedziała tę historię w sposób mistrzowski – od początku zaintrygowała i do samego końca trzymała w napięciu. Mam tylko nadzieję, że w przyszłości nikt nie wpadnie na to, aby ją zekranizować. Niektóre książki zasługują bowiem na to, aby pozostać w takim stanie, jakim stworzył je ich autor. Czy polecam? Oczywiście. Całym sercem.

Autor: Jana Wagner
Tytuł: Pandemia
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Rok wydania: 2015
Liczba stron: 433

"Krwawy szlak" - Moira Young

Wyprawa w nieznane...

   W literaturze młodzieżowej od dłuższego czasu nic ciekawego się nie dzieje. Czasem jakaś powieść wybije się ponad inne, ale po pewnym czasie i o niej łatwo zapomnieć. Wydawać by się mogło, że już nic nie będzie w stanie nas pozytywnie zaskoczyć. A jednak miałam okazję przekonać się na własnej skórze, że taka sytuacja może mieć miejsce. „Krwawy szlak” autorstwa Moiry Young, to książka, która niedawno ukazała się na naszym rynku. Od razu zebrała dobre opinie, jednak opis powieści wcale nie wskazywał na sukces. Ale to jeden z elementów zaskoczenia, bowiem po lekturze okazuje się, że było to coś, czego nie oczekiwaliśmy. I to chyba dobra wiadomość dla fanów tego gatunku…

   Życie Saby nie należy do najpiękniejszych. Wraz z bratem bliźniakiem, młodzą siostrą i ojcem mieszka w miejscu, gdzie głód zagląda ludziom w oczy. Wszystko się zmienia z dniem, kiedy jej brat Lugh zostaje porwany przez najeźdźców, którzy również zabijają jej ojca. Dziewczyna postanawia go odnaleźć, co wiąże się z długą i trudną wędrówką. Saba spotyka po drodze wiele trudności, z którymi musi borykać się sama. Z pomocą przychodzą jej jednak niestrudzony śmiałek Jack oraz grupa walczących dziewcząt o dumnej nazwie Wolne Jastrzębie. Czy uda jej się osiągnąć zamierzony cel?

   „Krwawy szlak” to pierwsza część kolejnej młodzieżowej serii. Z jednej strony, co trzeba powiedzieć szczerze, historia nie wydaje się być interesująca. Opis zdradza, że będzie to wręcz powtórka z rozrywki, bowiem podobnych historii czytać można było nie raz. Ale coś w tej powieści również intryguje i przyciąga, co oczywiście kończy się nie lada zaskoczeniem. Dlaczego? Po przeczytaniu tej historii można odczuć przyjemną niespodziankę. No bo w końcu miało być patowo i schematycznie. A jak było naprawdę? Przede wszystkim intrygująco i ciekawie, i mocno wciągająco. Akcja dzieje się tu w bardzo dobrym tempie, od początku do końca mamy do czynienia z przygodami głównej bohaterki, które nie dają nam spocząć na laurach. Wciąż pragniemy przeczytać o tym, co wydarzy się dalej, jak postąpi Saba, kogo spotka, i oczywiście – czy odnajdzie brata. W wielu momentach mamy wrażenie, że wiemy, jak skończy się dana sytuacja. Ba! Odnosimy wrażenie, że skończyła się zbyt prosto. Jednak autorka pokierowała każdy wątek w taki sposób, że za każdym rogiem czyha jakaś nowa niespodzianka. I to właśnie sprawia, że wciąż pragniemy lektury więcej i więcej.

   Ponadto bohaterowie również mają w sobie to „coś”. Na pierwszy plan wysuwa się oczywiście postać Saby, bo to ona dominuje w całej powieści. To ona postanawia ratować brata bliźniaka z rąk nieznanych najeźdźców. To ona wyrusza na ciężką wyprawę, w której robi wszystko, aby zbliżyć się do upragnionego celu. Wtedy właśnie poznajemy jej siłę, jej mocny charakter, ale również mocne strony. Z jednej strony, nie powiem, mocno denerwuje, ale z drugiej – nie da się jej nie lubić. Podobnie jak jej młodszą siostrę, z którą Saba nie ma zbyt dobrego kontaktu. Ta ledwie dziesięcioletnia osóbka powala na kolana hartem ducha i stanowczością. Ich relacja nie wygląda najlepiej, ale wydarzenia, jakie zaistniały, zmieniają to. I ta zmiana wygląda również ciekawie. Kolejny pozytywny aspekt tej powieści.

   „Krwawy szlak” to bogactwo nietypowych cech. Wiele jej aspektów zaskakuje, ale może również denerwować. Mnie osobiście lekko wymęczył sposób zapisu dialogów – bez interpunkcji. Cała powieść zapisana jest prozą, bez wyznacznika, gdzie i kto coś mówi w danym momencie. Z początku trudno jest się połapać, później można się przyzwyczaić. Jednak w książce, gdzie dużo się dzieje, ta forma może nieco przeszkadzać. I lekko zaniżyć tempo naszego czytania.

   Jak widać jednak, powieść warto przeczytać. „Krwawy szlak” to z pozoru typowa książka fantastyczna dla młodzieży, jednak po jej lekturze można dojść do całkiem innych wniosków. Moira Young stworzyła obraz bardzo ciekawy, gdzie i bohaterowie są wartościowi i cała otaczająca ich rzeczywistość: akcja, napięcie i finał. Wszystko układa się w jedną całość, którą można krótko określić: świetna i oryginalna historia. I chociaż ma w sobie coś z typowych młodzieżówek (zachowania i emocje bohaterów oraz nieodłączny romans) to jednak każdy może ją przeczytać. I każdemu powinna przypaść do gustu. Czy polecam? Oczywiście. Nawet bardzo mocno!

Autor: Moira Young

Tytuł: Krwawy Szlak

Wydawnictwo: Egmont

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 400

"Syn" - Jo Nesbø

Sprawiedliwości stanie się zadość...

   Jo Nesbø to autor dobrze nam znany. Jego kryminalna seria w Harrym Hole w roli głównej podbija cały świat, ale to nic dziwnego, skoro jego powieści są wręcz mistrzowsko skonstruowane. Jednak z przyzwyczajenia do jednego bohatera rodzi się pewne pytanie: czy kolejne książki Nesbø będą równie dobre? Odpowiedź przychodzi natychmiastowo w postaci powieści „Syn”. Wydawać by się mogło, że nic nie dorówna poprzedniej serii, a tutaj pojawia się nowość, której wartość jest dwukrotnie wyższa. I jak tu nie kochać takich autorów?

   Sonny Lofthus jest więźniem najlepiej strzeżonego więzienia. Chodzą pogłoski, że odsiaduje wyroki za zbrodnie popełnione przez innych. Kilka lat wcześniej popadł w konflikt z prawem, zaraz po tym, jak umiera jego ojciec – głęboko skorumpowany policjant. Pewnego dnia słyszy historię, która stawia sprawę jego ojca w zupełnie innym świetle. W mężczyźnie zachodzi duża zmiana. Zaczyna dociekać prawdy, a winni zostają surowo ukarani…

   Książki Nesbø mają to do siebie, że są one bardzo złożone. Jest kilka głównych wątków, które przeplatają się ze sobą, tworząc niesamowicie ciekawy obraz. Ponadto ich tajemnica sięga bardzo głęboko i dopiero w finale poznajemy całą prawdę, która co rusz nas zaskakuje. „Syn” to również powieść złożona. Dużo się dzieje, akcja toczy się w stałym tempie i chociaż często można przewidzieć następny krok bohaterów, to bez względu na to czyta się ją w nieskrywaną przyjemnością. Zwłaszcza, że finał również jest niespodzianką.

   Jeśli chodzi o zagadkę kryminalną – tutaj ma ona ogromny zasięg. Chociaż mamy pojęcie o głównej sprawie, to pozostałe jej elementy owiane są tajemnicą. Zwłaszcza, że dzieje się ona dwutorowo. Pierwsza: sprawa Sonny’ego Lofthusa, który odsiaduje wyroki, za które prawdopodobnie nie on jest odpowiedzialny. Druga: sprawa kilu morderstw, które mają miejsce w późniejszym czasie. Wszystko tutaj jednak łączy się ze sobą, o czym można się przekonać, czytając „Syna”. Nesbø po raz kolejny również użył fabułę kilkuwątkową, gdzie wiele spraw gra pierwsze skrzypce. Relację z wydarzeń prowadzi kilka osób, czasem nawet mało istotnych, co często w książkach kończy się wynikiem niezrozumiałej paplaniny. Jednak tutaj dogranie w czasie i całej akcji jest naprawdę dobre, z wyczuciem, dlatego każdy, kto wypowie się w danym momencie, każdy, kto przedstawia swój punkt widzenia, jest zrozumiały, a co więcej – wyrażony w ciekawy sposób.

   Jak na tego autora przystało, nie mogło również zabraknąć dobrego bohatera. Tutaj mamy do czynienia z kilkoma świetnymi postaciami, które odegrały swoją rolę naprawdę dobrze. Mowa tu głównie o komisarzu Simonie Kefas – postaci barwnej, z nietypowym poczuciem humoru, dystansem, trudną przeszłością i szóstym zmysłem kryminalnym czy też Sonnym Lofthus – więźniem, który w głębi okazuje się być całkiem sympatycznym i miłym mężczyzną. To dwie osoby, które najbardziej rzucają się w oczy, jednak ciekawych bohaterów w „Synu” nie ma końca. I pewnie dlatego powieść wypada tak dobrze.

   Jak widać, Jo Nesbø powraca w dobrej formie. Po jakże udanej serii z Harrym Hole, znów mamy okazję rozczytać się w historii, która w znakomity sposób wypełni nasz czytelniczy czas. „Syn” to bowiem mistrzowski kryminał, w którym i tło fabularne i postaci czy też sam wątek kryminalny są świetnie skonstruowane. Przewidywalność zmniejszona do minimum, za to tajemnic co nie miara i nie sposób doczekać finału, który jest równie zaskakujący co lekko zawodzi. W pozytywny jednak sposób. Dlatego z miejsca polecam każdemu miłośnikowi tego gatunku. „Syn” to obowiązkowa pozycja w waszych biblioteczkach!

Autor: Jo Nesbø

Tytuł: Syn

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 428

"Dubler" - Andrew Ross

Pozory mylą, prawda?

   Jeśli choć raz czytaliście powieść sensacyjną, wiecie, że im więcej się dzieje, tym lepsza jest książka. Uwielbiam ten gatunek literacki, bowiem zawsze coś się dzieje. No i te zagadki, tajemnice, które otaczają bohaterów… W ostatnim czasie miałam okazję poznać kolejny tytuł z kręgu literatury sensacyjnej, a jest nim „Dubler” autorstwa Andrew Ross’a. Ta niepozorna książka, licząca niespełna trzysta stron, naprawdę trzyma w napięciu od samego początku. Przewrotna akcja, jaka ma miejsce w tej powieści, niesamowicie nakręca czytelnika, który po skończeniu lektury wciąż pragnie więcej treści. Krótko mówiąc: bardzo dobra robota, autorze.

   W małym miasteczku amerykańskim zostaje porwany szanowany funkcjonariusz policji, Andrzej Zapolski. Mężczyzna nie ma pojęcia, w jakim celu został uprowadzony. Tajemniczy porywacze żądają od niego dokumentów, których niestety nie posiada. Pod groźbą zabicia jego rodziny, Zapolski wyrusza do Polski. Odkrywa, że stał się wplątany w międzynarodową grę wywiadów, która może skończyć się tragicznie. Prawda jest o wiele brutalniejsza niż może się wydawać…

   Sami przyznajcie, że już sam opis daje wielkie nadzieje na świetną fabułę. Całe szczęście nie tylko ją daje, ale również spełnia, bowiem konstrukcja powieści, choć prosta, wydaje się zaplątana jak sieć gazociągów w Rosji. Już od samego początku czytelnik zastanawia się, o co chodzi? Narracja prowadzona jest z perspektywy dwóch osób i nieco może namieszać to w głowie. Jednak ten trik był od początku zamierzony, o czym można przekonać się na samym końcu, kiedy wybucha kolimacyjna akcja całej powieści. Możemy spekulować, kto jest kim, jaką rolę odegra, ale autor i tak przedstawi to inaczej i mamy wielką niespodziewankę na sam koniec. Ja bardzo cenię sobie takie gry pozorów, uwielbiam być zaskakiwana. „Dubler”, choć jest krótką historią, zdołał mnie zaskoczyć.

   Po czym również poznać dobrą powieść sensacyjną? Po tym, że nie możemy się od niej oderwać. Książka Andrew Ross’a naprawdę mocno wciąga, przeczytanie jej zajęło mi ledwie parę godzin. I choć często ją odkładałam, zaraz znów po nią sięgałam, aby poznać, jak dalej potoczą się losy bohaterów. Wielkie brawa należą się autorowi za trzymanie czytelnika w napięciu. Nie zdradza niczego na początku, czasem w trakcie lektury wychodzą na jaw nowe wątki, jednak dopiero na samym końcu wiemy, o co w tym wszystkim chodziło. Jak wspomniałam, potrafi zaskoczyć, więc w połączeniu z wszechobecnym napięciem i ciągłą akcją mamy efekt naprawdę sensacyjnej książki. 

   „Dublera” czyta się bardzo przyjemnie. Te pościgi, ucieczki, ciągłe spekulacje sprawiają, że mamy wrażenie, iż oglądamy naprawdę niezły film. Swoją drogą, chętnie obejrzałabym ekranizację tej historii. Nie jest długa, lecz z pewnością spodobałaby się wielu widzom. Tak jak sama powieść, którą czyta się naprawdę dobrze. Dla miłośników sensacji, czy też kryminałów ten tytuł z pewnością powinien być niemałym rarytasem. Prawdziwy fan tego gatunku na pewno odnajdzie w niej dużo zabawy i przyjemności. Z mojej strony zachęcam gorąco do lektury. „Dubler” wciąga i zapewnia wiele, wiele rozrywki. Polecam!

Autor: Andrew Ross

Tytuł: Dubler

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 264

"Michael Vey. Więzień celi 25" - Richard Paul Evans

Elektryczny nastolatek

   Richard Paul Evans to bestsellerowy pisarz amerykański. Do tej pory znaliśmy go jako autora powieści obyczajowych, jednak tym razem daje się poznać od zupełnie innej strony. Jego nowa książka „Micheal Vey. Więzień celi 25” jest powieścią młodzieżową z gatunku fantasy, co ucieszy wielu fanów tego autora, ale również pozwoli mu zyskać grono nowych miłośników. Przyznam, że o twórczości Evansa jedynie czytałam, nazwisko było mi znajome, jednak ten tytuł był dopiero pierwszym z jego dorobku, po który zasięgnęłam. Ciężko mi dlatego stwierdzić, w jakich powieściach sprawdza się najlepiej, jednak to, co najważniejsze, mogę powiedzieć już teraz: Richard Paul Evans potrafi pisać i bardzo dobrze mu to idzie. Jego nowa książka bardzo dobrze to okazuje…

   Michael Vey to z pozoru zwykły nastolatek. Jednak jest coś, co odróżnia go od pozostałych – ma zespół Tourette’a, a co więcej: ma w sobie prąd elektryczny. Potrafi porazić z ogromną siłą. To czyni go istotą wyjątkową, przez co musi uciekać przed organizacją, która przyczyniła się do jego elektryczności. Takich osób jak on jest więcej, jednak Michael jest jedyny w swoim rodzaju, dlatego tak mocno chcą go odnaleźć. Kiedy w grę wchodzi porwanie jego bliskich, nastolatek musi podjąć działania, które niestety mogą skończyć się dla niego źle. I nie tylko dla niego…

   Kiedy spojrzymy na opis tej książki, od razu czuć w niej powiew świeżej literatury. Dotąd nie spotkałam się z podobnymi wątkami, z podobnym pomysłem, co uczyniło ją jeszcze bardziej intrygującą. Po przeczytaniu mogę dodać jedynie, że bardzo dobrze się ją czyta, a pomysły autora naprawdę są oryginalne. Co jednak należy zwrócić uwagę, to fakt, że fabuła faktycznie jest typowo młodzieżowa. Jestem już trochę ponad wiek nastoletni, jednak wciąż pamiętam rodzaj narracji czy sposób postępowania młodych bohaterów, jakich miałam okazję spotkać. Ten tytuł zawiera banały i omyłki nastolatków, a co się tyczy samej narracji – to trudniej wyjaśnić. Może ujmę to tak: główny bohater, Michael Vey, opowiada się ze swojej perspektywy, a myśli oczywiście jak zwyczajny nastolatek, który dojrzewa. Nie jest głupawy, ani nazbyt dojrzały, taki w sam raz (mam nadzieję, że zrozumiecie). Jednak, co trzeba przyznać, autor wykreował go w taki sposób, że i starsza część czytelników zdoła odnaleźć się w jego książce. I nawet uda mu się polubić bohatera.

   Przyznam szczerze, że nie lubię, kiedy dominują dialogi w książce. „Micheal Vey. Więzień celi 25” jest przykładem takiego tytułu, gdzie opisy są praktycznie na drugim planie, dialogi ciągną akcję do samego końca. Tutaj z jednej z strony odczuwałam lekkie rozczarowanie, bowiem w ten sposób akcja leciała na łeb na szyję, wciąż wkradał się jakiś chaos, nad którym ledwo panowali bohaterowie. Jednak z drugiej zaskakujące momenty, fajne wypowiedzi postaci, czy też ta ciągła akcja (co lubię w książkach) zdołały jakoś przyćmić ten zauważony defekt. Dlatego jeśli ktoś nie lubi, podobnie jak ja, mało opisów i dużo dialogów, nie powinien się tym faktem przejmować. Zawsze znajdzie się jakiś element, który zrekompensuje wam ten wspomniany defekt.

   Książka ma swoje plusy i minusy, z przewagą oczywiście tych pierwszych, jednak co najważniejsze: Richard Paul Evans okazał się świetnym kreatorem fabuły dla młodzieży. Często możemy się natknąć na zbyt banalne lub zbyt przerysowane elementy powieści dla nastolatków, jednak, co należy wspomnieć, w przypadku tego tytułu jest zupełnie inaczej. Choć zdarzają się tutaj błędy, choć nie wszystko jest idealne, to tytuł zdecydowanie jest fakt szerszej uwagi. Nie tylko ze względu na fantastyczną przygodę, jaka ma miejsce na kartach powieści, ale również ze względu na poruszany dodatkowo fakt pewnej choroby, zwanej zespołem Tourette’a. Jak widać na przykładzie bohatera, ale również samego autora, który również zmaga się z tą chorobą, nie trzeba być ideałem, żeby posiadać pewne zdolności. Można razić prądem, ale także pisać świetne książki. Jak sam R.P. Evans. Sami zobaczcie – tytuł naprawdę godny uwagi. Polecam!

Autor: Richard Paul Evans

Tytuł: Michael Vey. Więzień celi 25

Wydawnictwo: Fabryka słów

Rok wydania: 12 kwietnia 2013

Liczba stron: 362

"Arka Ognia" - Chloe Palov

Ahoj, przygodo!

   Znacie książki Dan’a Browna? Lubicie przygody Indiany Jones’a? Jeśli tak, tytuł „Arka ognia” powinna znaleźć się obowiązkowo na waszych półkach. Książka autorstwa Chloe Palov, amerykańskiej pisarki, opisuje zażartą walkę o znalezienie Arki Przymierza – jednego z najcenniejszych skarbów na naszym globie. Tajemnice, pościgi, potyczki, morderstwa, a nawet romans – to wszystko składa się na współczesną przygodę bohaterów tej powieści. Nad wyborem nie ma co się długo zastanawiać – oto książka, która niesamowicie wciąga i ciekawi. A także uzależnia. Mocno zaskakujący debiut wśród pisarzy.

   Edie Miller, fotoreporterka, jest świadkiem morderstwa kustosza muzeum. Zabójca kradnie hebrajski zabytek, zwany Kamieniami Ognia, który wcześniej Edie uwieczniła na fotografii. Kobieta zmuszona jest uciekać przed tajną grupą poszukiwaczy Arki Przymierza, który nie cofnie się przed niczym – nawet przed zabójstwem kolejnych osób. O pomoc prosi historyka Caedmona Aisquitha, który ma niejakie pojęcie o zabytkach. Jednak nawet on nie wie, jak wielką cenność ma przedmiot, jakiego poszukują, kim jest grupa zagorzałych fanatyków religijnych i w jaki sposób zamieszany jest w to rząd. Razem z Edie muszą powstrzymać poszukiwaczy, których działania mogą doprowadzić do upadku cywilizacji…

   „Arka Ognia” to mocno wciągająca powieść przygodowa. Nieprzypadkowo została porównana do znanych postaci jak Indiana Jones czy też nawet James Bond. Nie należy się jednak kierować uprzedzeniami, że Chloe Palov uwspółcześniła tych bohaterów – ich przykład ma jedynie za zadanie ukazać, jak dobra jest ta książka. I w żaden sposób nie jest to porównanie przesadzone. Autorka w zupełnie realistyczny i dokładny sposób przedstawiła wydarzenia nakreślone w powieści. Nic dziwnego, że czytany tekst odbieramy z zapartym tchem. Przygody bohaterów są mega wciągające i naturalnie nakręcają czytelnika, który z miejsca pragnie więcej adrenaliny. A tej oczywiście nie brakuje. Należy przyznać autorce, że potrafiła wyważyć akcję z pozostałymi fragmentami, które skupiały się na wyjaśnieniu danej sytuacji. W ten sposób mamy i mnóstwo emocjonujących momentów jak i chwile wytchnienia, gdzie doczytujemy potrzebne informacje. Dlatego po skończeniu książki nie czujemy rozczarowania bądź braku wiedzy na poruszany temat.

   Powieść ma w sobie również wiele innych ciekawych aspektów. Prócz przygody, która tutaj dominuje od początku, mamy wiele elementów fantastyki, a nawet thrillera. Ta mieszanka wyszła autorce wręcz znakomicie – przy fantastycznej i dreszczowej przygodzie czytelnikowi nie nudzi się nawet przez sekundę, a co więcej – nie ma możliwości, aby oderwał się od książki. Lektura „Arki ognia” jest ogromnie zajmująca, a ponadto pozwala odbiorcy na odkrycie wielkiej zagadki na skalę światową. Wszelkie działania, sekrety, czy też zaszyfrowane zagadki – to wszystko pobudza wyobraźnie i pozwala się świetnie bawić. Nic dziwnego, skoro Palov użyła wielu bardzo skomplikowanych, ale jednocześnie intrygujących poszlak i tajemnic.

Chloe Palov

   Co więcej można powiedzieć o „Arce Ognia”? Chyba to, że po niej można spodziewać się bardzo wiele, a jednocześnie nie wiadomo, czego. Ta powieść zaskakuje z każdą jej kolejną stroną, a dodatkowo napawa wielkim optymizmem i zaangażowaniem, jakie towarzyszy od początku lektury. Chloe Palov poszła w dobrym kierunku, nie skupiając się na jednym wątku, lecz na kilku, łącząc je jednocześnie w jedną spójną historię, która w żadnym wypadku nie okazuje się tym, czym można się spodziewać. Ten element zaskoczenia, jaki towarzyszy czytaniu, pokazuje, jak dobrze autorka może uśpić naszą czujność, serwując spokojniejsze fragmenty. I jak mocno wstrząsnąć, kiedy dojdziemy do tej prawdy. Świetna gra emocjonalna.

   Nie słyszałeś jeszcze o książce „Arka Ognia”? Czas naprawić ten błąd. Ta mocno współczesna przygodowa powieść wciąga bezpowrotnie nawet największego opornego czytelnika. Co więcej, zapewnia wiele godzin świetnej zabawy wśród adrenaliny i dreszczyku, jaki towarzyszy każdej stronie historii. Mnóstwo wątków naszpikowanych aurą tajemniczości sprawią, że czytelnik przeniesie się w najskrytsze zakamarki swojej wyobraźni, a elementy fantasy dopełnią jedynie magicznego wyobrażenia. Książka Chloe Palov to nic innego, jak kawał dobrej literatury, gdzie rzeczywistość idzie w kąt, dając się zastąpić przez świetnie nakreśloną historię rodem z fantastycznego snu. Gorąco polecam!

Autor: Chloe Palov

Tytuł: Arka Ognia

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 464

"Ucieczka znad rozlewiska" - Katarzyna Zyskowska-Ignaciak

"Ucieczka znad rozlewiska" Katarzyna Zyskowska-Ignaciak

   Coraz nowsze powieści polskich autorów wywołuje u mnie przekonanie, że to, co swoje, jest najlepsze. Wiele osób pewnie się nie zgodzi ze mną, bowiem nie zbyt często czytuje książki autorstwa polskiego autora (z różnych powodów), jednak zapewniam, że powinniśmy bardziej przypatrywać się twórczości rodzimej. Dlaczego? Jest wiele powieści, które zasługują na uwagę czytelnika, nie tyle pomysłowością autorów, ale równie ich innym spojrzeniem na różne sprawy. „Ucieczka znad rozlewiska” Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak plasuje się w gronie interesujących pozycji polskiego czytelnictwa, i choć należy do lekkich kobiecych czytadeł, można śmiało zaliczyć książkę do wartych uwagi.

   Frania to dorosła kobieta z planami na przyszłość. Jednak nie czuje ona chęci do ich realizacji, bowiem są one zupełnie podporządkowane pod wygodę jej matki. W dniu jakże dla niej ważnym decyduje się na ostateczny krok – ucieczkę z nudnego Kazimierza do Warszawy. Dopiero tam doświadcza pełni życia, w którym jednak czegoś jej brakuje. Miłości? Być może. Ale to tylko do niej zależy, jak pokieruje własnym życiem, które na dobre zaczęło się właśnie po trzydziestce…

   Zanim sięgnęłam po ten tytuł, czułam, że znam skądś podobną historię. Nie wiedzieć czemu, czytając opinie na jej temat oraz sam opis, miałam wrażenie, że kiedyś coś podobnego czytałam. Postanowiłam jednak odrzucić owo wrażenie i zacząć lekturę, która w mig rozwiała podejrzenia. „Ucieczka znad rozlewiska” to bardzo ciekawa opowieść obyczajowa. Jej lekka i nieskomplikowana fabuła wciąga od razu, lekkie i rześkie opisy pochłaniają czytelnika na długie godziny. Chociaż jest niewymagająca i przewidywalna, łatwo w niej odnaleźć wieńczące powieść zakończenie, to trzeba przyznać autorce, że potrafiła skomponować akcję w taki sposób, aby mimo wszystko przytrzymać czytelnika przy książce. To jej ogromna zaleta, plus przemawiający na korzyść całej powieści.

   Dodatkowym atutem jest również wszechobecny humor głównej bohaterki. Jej ciekawe i nie raz śmieszne wypowiedzi wywołują na twarzy niejeden uśmiech. Ale nie tylko ona bawi czytelnika, wiele innych, barwnych postaci często rozśmiesza do łez nawet banalnym słownictwem. Dzięki lekkiemu i przyjemnego stylowi pisania pani Zyskowskiej-Ignaciak, która wykreowała owych bohaterów, książka zyskała na wartości i jeszcze bardziej nabiera się na nią ochoty.  Razem z nimi można przeżywać rozterki oraz chwile szczęścia, łatwo utożsamić się z postaciami. I łatwiej ich wszystkich zrozumieć.

   „Ucieczka znad rozlewiska” stanowi przyjemną i powabną lekturę dla każdego, zwłaszcza dla pań, które lubią zaczytywać się w podobnych historiach. Można z łatwością oddać się lekturze, która pochłania, dopingować bohaterów w ich zmaganiach, ale również spędzić miłe chwile na czytaniu. W zupełności przypadnie do gustu fanom obyczajówek, niewymagających lektur kobiecych oraz miłośnikom zabawnych (i nie tylko) perypetii innych osób. Czyta się ją bardzo szybko, stanowi dobrą rozrywkę szczególnie w pochmurne dni, gdy możemy poddać się lekkim lekturom. Mnie osobiście nie porwała, ale podobała mi się i z czystym sercem mogę ją polecić. I na koniec dodam, że po polskich autorów warto sięgać. Naprawdę.

Za książkę dziękuję serdecznie wydawnictwu Nasza Księgarnia:

Autor: Katarzyna Zyskowska-Ignaciak

Tytuł: Ucieczka znad rozlewiska

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 298

"Fałszywy krok" - Alex Kava

"Fałszywy krok" Alex Kava

Jeden fałszywy krok może odmienić Twe życie...

   Alex Kava to znana i ceniona autorka thrillerów. W swym dorobku ma naprawdę sporo wciągających czytelnika tytułów. Jednym z nich jest „Fałszywy krok”, który mimo swoich słabszych momentów, tak jak inne książki pani Kavy potrafi zaciekawić, a przede wszystkim pochłonąć bez reszty. Mocny styl, charakterystyczny dla autorki wzbudza dodatkowe zainteresowanie.

   Melanie Starks i jej syn żyją z drobnych kradzieży. Dzięki nim udaje im się w miarę spokojnie żyć. Jednak do akcji wkracza jej brat, który właśnie wyszedł z więzienia. Planuje napad na bank, w którym musi pomóc mu Melanie i jej syn, Charlie. Kobieta godzi się na to, chcąc spłacić u niego dług wdzięczności. Ale napad niestety nie idzie po ich myśli. Zamiast rabunku zostawiają za sobą kilka ofiar. Za wszelką cenę muszą wywinąć się policji, co jednak nie jest proste. Dlatego tak ważne są właściwe decyzje, aby nie popełnić więcej fałszywych kroków…

   Przyznam, że oprócz opisu do przeczytania książki zachęciła mnie sama autorka, znana bardzo dobrze w czytelniczym środowisku. Słyszałam o niej bardzo wiele, przeważnie sam pochlebstwa, więc kiedy natrafiłam w końcu na jej książki w bibliotece, od razu wzięłam kilka tytułów. Na pierwszy rzut poszedł „Fałszywy krok” i choć większość czytelników twierdzi, że to najsłabsza powieść tej autorki, muszę przyznać, że zdołała mnie do siebie przekonać. Od początku powieści czytelnikowi towarzyszy napięcie, akcja i tajemne motywy działania bohaterów. Poziom napięcia utrzymywany jest przez cały czas, dzięki czemu nie ma miejsca na nudę, a ciekawość zostaje z nami do końca.

   Ciekawym faktem jest to, że ta historia po części została oparta na prawdziwym zdarzeniu z udziałem autorki. Pisząc swoją kolejną powieść w miejscu, które jest dla niej zaciszem, nagle znalazła się w samym środku wydarzeń. Napad na bank, a później ucieczka i pogoń – te wątki okazały się prawdziwe. W ten sposób narodziła się historia, którą pani Kava ubarwiła swoją dodatkową wiedzą, jak i ciekawymi pomysłami.

   Na początku krótkie rozdziały nieco mnie przeraziły. W końcu lubię, kiedy akcja dzieje się przez dłuższy czas, a rozdziały liczą sobie kilka stron. Jednak po paru rozdziałach zapomniałam całkiem o tym defekcie, który okazał się słuszny w tym przypadku. Dzięki tak krótkim częściom akcja nieustannie rodziła ciekawość i napięcie, wciąż chciałam czytać i czytać. Końcówki rozdziałów zaskakiwały i przyciągały do kolejnych. Nie często trafiam na takie książki.

   „Fałszywy krok” ma swoje słabsze strony, ale nie ma ich wiele. Przede wszystkim jest nieco przewidywalna, łatwo domyśleć się co będzie dalej, jak się skończy. Owszem, były elementy zaskoczenia, jednak nie przeważały szali. Prosta fabuła, krótkie rozdziały, wątki kryminalne jak i motywy zbrodni, a także pościgi, działania sądowe i prawnicze – tak można podsumować budowę książki.

   Niemniej polecam zapoznać się z tą powieścią. Jest dobra na małą odskocznię w jeden wieczór dla fanów tego typu literatury, jak również dla tych, którzy dopiero zaczynają przygodę z twórczością Alex Kavy. Mimo tej słabostki autorka potrafi przekonać do siebie czytelnika, przygarnąć go do swoich książek. Których, mam nadzieję, uda mi się przeczytać jak najwięcej. 

Autor: Alex Kava

Tytuł: Fałszywy krok

Wydawnictwo: Mira

Rok wydania: 2005

Liczba stron: 320

"Wśród zdradzonych. Wśród notabli" - Margaret Peterson Haddix

"Wśród zdradzonych. Wśród notabli" Margaret Peterson Haddix

Możesz ocalić życie. Za jaką cenę?

   Jakbyśmy się czuli, gdyby osoba, której ufaliśmy bezgranicznie, zdradziła nas? Osoba, którą kochaliśmy i wierzyliśmy, że możemy jej powiedzieć wszystko. Z pewnością byłby to cios dla nas, bo przecież zaufanie jest podstawą w relacji między ludźmi. A co byśmy czuli, gdybyśmy wiedzieli, że nasi bliscy wcale się nami nie interesują? Na pewno nie bylibyśmy tą kwestią uszczęśliwieni…

   Trzeci tom serii „Dzieci cienie” zatytułowany „Wśród zdradzonych” opowiada o Ninie Idi, która została aresztowana przez Policję Populacyjną, zajmującą się łapaniem "nielegalnych dzieci". Jej chłopak Jason zdradził ją, twierdząc, że jest jego wspólniczką, a na dodatek że wszystko, co mieli rzekomo robić, zostało ukartowane przez nią. Dziewczyna jest skołowana, ponieważ nie miała o niczym pojęcia. Dostaje jednak szansę na udowodnienie swojej niewinności: musi wykonać zlecenie na rzecz Policji. Musi zdecydować, czy jest w stanie wydać im trójkę dzieci cieni, czy też woli zginąć. A może uciec? Wszystko jest możliwe…

   „Wśród notabli” to kontynuacja losów Luke’a Garnera, zwanego teraz jako Lee Granta. Chłopiec jest już straszy, mądrzejszy, ale wciąż prześladują go te same problemy. Nadchodzi dzień, gdy do szkoły ma dołączyć Smits, brat Lee Granta, chłopca jego nowej tożsamości. Z jego przybyciem przybywa również mnóstwo kłamstw i wiele zagadek, które próbuje rozwikłać. Kiedy zmuszony jest odwiedzić swoich „rodziców”, jego życie znajduje się w niebezpieczeństwie. Nie wiadomo, komu ufać i komu wierzyć. I kogo zrozumieć. Nic nie jest łatwe. I jak Luke sobie poradzi z tym wszystkim?

   Tak jak podczas czytania pierwszych tomów, znów odnoszę wrażenie, że książka różni się od zwyczajnych lektur. A już zwłaszcza różni się od tych, które miałam okazję przeczytać ostatnio. Autorka stworzyła coś niebywałego, coś innego i wyróżniającego się wśród literatury współczesnej. Ciężko mi jest powiedzieć cokolwiek na jej temat. Wiem jednak, że uczucia moje są mieszane: z jednej strony podobało mi się i to bardzo, z drugiej jednak wciąż odczuwam lekki posmak dziwnej nutki, która sprawia, że zastanawiam się: kurczę, co to było?

   Fabuła, podzielona na dosyć krótkie tomy, od początku do końca wciąga czytelnika. Zagłębiamy się w świat dzieci cieni, które radzą sobie nader dobrze w panujących warunkach, poznajemy ich świat i obowiązujące go zasady. Nie możemy się nadziwić, jak w ogóle świat może tak wyglądać? Jak można być tak zakłamanym krajem, żyjącym w ciągłym przeświadczeniu o swojej racji ( chociaż w dzisiejszych czasach to już się dzieje)? Wykreowany świat przez panią Haddix zdumiewa i wzbudza wiele niepożądanych uczuć, przeżywamy losy bohaterów razem z nimi samymi. Nic dziwnego, że po skończeniu książki mamy takie, a nie inne odczucia.

   Przyznam szczerze, że oba tomy są nieco lepsze od poprzednich. Mamy tutaj więcej intryg, więcej zagadek i tajemnic. Autorka wodzi nas za nos, podsuwając fałszywe tropy, sami nie wiemy, kto jest godny zaufania, kto nie. I kiedy wszystko wydaje się oczywiste, okazuje się, że sprawa ma się zupełnie inaczej. Totalne zaskoczenie. To mnie pozytywnie nastawiło do kolejnych części.

   W stylu autorki polubiłam tą nutkę tajemniczości, która prowadzi nas od początku do końca. Pani Haddix pisze nieskomplikowanie, w sposób prosty, dzięki czemu szybko i łatwo odbieramy czytany tekst. Krótkie rozdziały wcale nie przeszkadzają, wprost przeciwnie. To one budują całe napięcie w książce, przez to kartkujemy ją coraz szybciej, chcąc poznać zakończenie.

   Podsumowując, polecam książki tej serii. Na początku może ciężko jest czytać, wydaje się nieco nudna i dziwna, ale wystarczy przebrnąć dalej, aby porzucić to odczucie. Z czasem robi się coraz ciekawiej, a czytelnik zagłębia się w ten świat coraz bardziej, pragnąc poznać dalsze losy bohaterów. Ja z pewnością przeczytam kolejne części, wiem, że warto. W końcu nie co dzień czyta się tak intrygujących i 'odmiennych' książek...

Za możliwość przeczytania, dziękuję serdecznie wydawnictwu Jaguar:

Autor: Margaret Peterson Haddix

Tytuł: Wśród zdradzonych. Wśród notabli.

Wydawnictwo: Jaguar

Rok wydania: luty 2012

Liczba stron: 383