"Złota lilia" - Richelle Mead

Trzeba zaufać sercu i wybrać właściwie...

   Richelle Mead to autorka znanej i popularnej serii „Akademia Wampirów”. Śledząc na bieżąco informacji z sieci, można zauważyć, jak w zaawansowanym stopniu trwają zdjęcia do jej ekranizacji. Wspominam o tym, bowiem ta autorka, bazując na swojej słynnej serii o wampirach, stworzyła kolejne powieści, z tym, że zmieniła się ich główna bohaterka. Mamy do czynienia z morojami, dhampirami, strzygami, jednak na pierwszym planie mamy alchemików, a dokładniej alchemiczkę – Sydney. To ona jest motywem przewodnim nowej serii. Jedni pomyślą – czy Richelle Mead postanowiła pójść za ciosem sukcesu i dalej ciągnąć przygody swoich bohaterów? A może nie potrafiła rozstać się ze swoimi bohaterami i zechciała utrwalić ich żywot na papierze? Czytając kolejno powieści można dojść do różnych wniosków. Jednak kluczowym pytaniem w tym miejscu jest przede wszystkim pytanie o to, czy stworzenie takiej serii w ogóle miało sens…

   Sydney po raz kolejny zmierza się z trudami, jakie nakłada na niej zawód alchemika. Ma pod opieką morojską księżniczkę, co jest podwójnie trudnym zadaniem. Kiedy do Sydney dołącza Dymitr, sprawy się komplikują. Na drodze alchemiczki i jej „przyjaciół” staje wiele wyzwań, które skłaniają Sydney do trudnych wyborów: czy działać w imię dobra przyjaciół czy też trzymać się zasad własnej organizacji. Nie wie, w jaki sposób może pozwolić sobie na tworzenie więzi między jej podopiecznymi, a nią samą. A zwłaszcza nią a samym Adrianem…

   Nie ukrywam, że darzę sympatią autorkę. Bardzo polubiłam jej serię „Akademię wampirów”, która jako jedna z nielicznych w swoim gatunku jest naprawdę wyjątkowa. Bohaterowie, sama akcja – wszystko było napisane bardzo dobrze i z ciekawie stworzonym rozmachem. O kolejnej serii Richelle Mead niestety powiedzieć tego nie można. Czuć owszem sentyment do bohaterów, którzy pojawili się w zakończonej już „Akademii…”, jednak to nie jest już to samo. Przygody alchemiczki Sydney ciekawią, nie można powiedzieć, że jest nudno. Ale w pewien sposób fabuła jest nieco naciągana. Można odnieść wrażenie, że autorka nie do końca spożytkowała swoje pomysły na poprzednią serię bądź nie chciała rozstać się ze swoimi bohaterami. My czytelnicy, fani Rose i Dymitra, również tęsknimy za tymi postaciami, ale jeśli chcielibyśmy do nich wrócić, sięgnęlibyśmy po „Akademię Wampirów”, każdą jej część, raz jeszcze. I to sprawiłoby większą potęgę tego cyklu. Niestety powstały „Kroniki krwi” i sprawa się rypła.

   Powiem szczerze, że nieco dziwnie czułam się, czytając o Adrianie, o Rose, o Dymitrze, o Sonii w nieco innej odsłonie. To już nie to samo, chciałoby się rzec. Odnieść można wrażenie, jakby główna bohaterka, czyli Sydney, stała się tłem dla tych postaci. Niby epizodycznie pojawiają się niektórzy z nich, ale wyraźnie czuć, kto jest na pierwszym planie. Brakuje tej książce przede wszystkim stanowczości, więcej energii, która byłaby przekonywująca. Jeśli jest to książka o alchemiczce, niech tak zostanie, niech wiedzie prym Sydney. Nie czuć jej w ogóle, jest, a jakby jej nie było. Niech nie rozmazuje się w całej tej historii postać kluczowa, która jest naprawdę ważna dla serii. 

   Pomijając te wszystkie fakty, które przemawiają na niekorzyść książki, warto zaznaczyć, że styl autorki jest niezmienny i wciąż potrafi swoim piórem wiele osiągnąć. Mówiąc szczerze, gdyby pomysły szły w parze ze stylem Mead, z pewnością wyszłaby z tego fascynująca seria. Ale wyszło jak wyszło i nie ma co gdybać. „Złota lilia”, druga część serii „Kronik krwi” można, podobnie jak poprzednią część, zaliczyć do naprawdę nieudanych. Mających potencjał, ale jednak w pewien sposób nieudanych. Dla miłośników twórczości Richelle Mead z pewnością będzie to zawód. Po tylu świetnych książkach, jakie zaserwowała nam autorka, aż czuć w powietrzu zaduch, który wywołują „Kroniki krwi”. Słowa brutalne, ale jednak prawdziwe. Dlatego radzę zastanowić się nad lekturą tej, poprzedniej i następnej części…

Autor: Richelle Mead

Tytuł: Złota lilia

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 423

"Kuszące zło" - Keri Arthur

"Kuszące zło" Keri Arthur

Czasem usilna tęsknota za tym, co było kiedyś, sprawia, że zrobimy wszystko, aby to przywrócić.

   Jest to już trzecia część serii Keri Arthur, australijskiej pisarki, opowiadającej o Riley, dhampirce, pracujące w Departamencie Innych Ras. Dawniej pracowniczka biura, teraz, w wyniku wielu zdarzeń, staje się Strażniczką. Przechodzi kurs na swoje stanowisko, dosyć przyspieszony. A  w najbliższej przyszłości okazuje się, że musi pokonać bardzo silnego wampira, który dziwnym trafem oczekuje od niej czegoś.

   Dhampirka przechodząc pomyślnie próbę, otrzymuje bardzo ważne zadanie. Musi dostać się do pałacu rozkoszy, w którym znajdował się Deshon Starr, człowiek, który za sprawą DNA potrafił stworzyć bardzo niebezpieczne istoty. I on jest jej celem numer jeden. Na dodatek o jej względy zaczną ubiegać się istoty przeciwne sobie: wilkołak i wampir. Riley będzie musiała zdecydować, którego z nich wybierze, przy okazji wykonując swoje zadanie.

   Jak poradzi sobie Riley? Czy sprosta swojemu zadaniu? Jaki podejmie wybór? I czy tym razem uda się rozwiązać całą sprawę?

   Trzecia część, która chyba podobała mi się najbardziej. Autorka jednak utrzymała dobry poziom z poprzednich części, dodając nieco więcej do ostatniej. Książka niesamowicie kusi, wciąga i ciekawi. Akcja intryguje i wyprowadza nas czasem w pole. Ciągle zastanawiałam się, co dalej? Co się teraz stanie? Nie mogłam się oderwać, wciąż w napięciu śledziłam fabułę.

   Bohaterowie mimo kontynuacji wciąż nas zaskakują, są świeży. Każda postać jest różnorodna, ciekawa, dzięki czemu nie nudzi. Riley zaimponowała mi swoją stanowczością i uporem w działaniu. Odwaga dziewczyny również zaskakuje w niektórych momentach. Mimo tego jednak wciąż miała w sobie potrzeby prawdziwej kobiety, której należy się chwila wytchnienia. I męskiego towarzystwa.

   Cała seria napisana jest w lekkim i przejrzystym stylu. Dzięki temu szybko i zrozumiale odczytuje się tekst. Osobiście polecam wszystkim książki Keri Arthur. W dobie zainteresowaniem fantastyką, warto sięgnąć po coś nowego. A seria Zew Nocy pozwala na takie odczucie: czegoś zupełnie innego.

Autor: Keri Arthur

Tytuł: Kuszące zło

Wydawnictwo: Instytut Wydawniczy Erica

Rok wydania: październik 2011

Liczba stron: 430

"Całując grzech" Keri Arthur

"Całując grzech" Keri Arthur

Życie nigdy nie było proste. Zwłaszcza wtedy, gdy ktoś na Ciebie poluje i nie wiesz sam, dlaczego akurat Ty jesteś aż tak cenny…

   „Całując grzech” to już druga część serii Zew nocy, której bohaterką jest Riley Jenson, dhampirka pracująca w Departamencie Innych Ras. Akcja rozpoczyna się od przebudzenia Riley, która nie wie gdzie jest ani co się z nią stało. Pamięta tylko mały urywek: fakt, że kogoś zabiła i przez to jest śledzona. Kiedy w końcu zostaje napadnięta, broni się, lecz zmuszona jest uciekać. Dociera do pewnej stajni, gdzie spotyka zmiennokształtnych, wśród których jest Kade, z którym, jak się później okaże, ucieka stamtąd. Dowiaduje się, że ktoś poluje na jej DNA, a na dodatek została wplątana w sprawy Departamentu.

  Po pewnym czasie w życiu Riley na horyzoncie pojawia się Quinn, który nie dość dawno nie wyrażał nią zainteresowanie, a teraz wyraźnie czegoś od niej oczekuje. Tylko jak to może być możliwe, skoro różni ich pochodzenie? Ich gatunek? Zawirowań w jej życiu miłosnym nie będzie końca, gdyż Kade nie jest dla niej obojętny.

Dlaczego ktoś chce ją porwać i po co komuś jej DNA? W co tym razem będzie zamieszana? Co takiego oczekuje od niej Quinn? I czy uda jej się w końcu odnaleźć tego jedynego?

   Książka ta, tak jak jej poprzednia część wypadły autorce dość dobrze. Jest znakomitym zjadaczem naszego czasu, więc tylko wystarczy spojrzeć na zegarki w czasie czytania i można temu niedowierzać. Fabuła wciąga z każdą stroną coraz bardziej, można tylko snuć przypuszczenia, co mogło być dalej. Ciekawość czytelnicza jest jak najbardziej wystawiona na próbę. Wynagradza to jednak ciągła akcja, która w żaden sposób nie nudzi, można łatwo iść śladem bohaterów, towarzyszyć im w przygodach.

   Jeśli chodzi o bohaterów, to uważam, że są naprawdę dobrze wykreowani. Każdy z nich ma w sobie coś zaskakującego, co nas dziwi i zachwyca jednocześnie. Z jednej strony chcemy nimi być, a z drugiej krytykujemy ich działanie.

    Styl autorki jest lekki, więc czytanie nie sprawia kłopotu. Szybkie pochłanianie tekstu i zrozumiały odbiór wraz z ciekawą fabułą tylko dowodzi, że książka została napisana w bardzo dobrym stylu. 

Autor: Keri Arthur

Tytuł: Całując grzech

Wydawnictwo: Instytut Wydawniczy Erica

Rok wydania: czerwiec 2011

Liczba stron: 440