The best of BBC #2 - "Muszkieterowie"

Dziś dzień wyjątkowy - Dzień Kobiet. Z racji naszego święta, Drogie Panie, przygotowałam dla Was wpis o ciekawej BBC-owskiej produkcji - "Muszkieterowie". Tych zacnych trzech (a raczej czterech) panów znamy nie od dziś, adaptacji filmowych i serialowych powieści Dumasa mieliśmy w ostatnich latach dość sporo. Jednak ta ostatnia, wspominana dzisiejsza wersja, spodobała mi się nie tylko ze względu na sympatię do brytyjskiego akcentu. Ale dlatego, że kostiumowych seriali tak dobrze jak BBC nie produkuje nikt inny :)

Zabójczo przystojni i ceniący kobiece wdzięki bohaterowie powracają w wielkim stylu. Romantyczny Aramis, hazardzista Portos, pogrążony w mrocznej przeszłości Atos i młodzieńczy D’Artagnan - mistrz dedukcji i sprytu. XVII-wieczna Francja - muszkieterowie, elitarni żołnierze nieudolnego króla Ludwika XIII-tego walczą ze spiskującym kardynałem Richelieu, tropią dworskie spiski, walczą w imię honoru i … zdobywają kobiece serca. Mistrzowsko zrealizowany serial kostiumowy; znani bohaterowie i świetnie zachowany klimat epoki w całkiem nowej, zaskakującej historii stworzonej przez Adriana Hodgesa ("Siły pierwotne", "Rzym"). Takiej wersji muszkieterów jeszcze nie było!

Bardzo, ale to bardzo wciągający serial. Jeśli jesteście fanami powieści Dumasa, lubicie kostiumowe produkcje - z pewnością polubicie tę wersję Muszkieterów. Wierne odtworzenie obrazu tamtej epoki stwarza klimat dla dziejących się wydarzeń. I wbrew pozorom - to nie historia o podbojach przystojnych żołnierzy. Choć, moje Drogie - jest czym nacieszyć oko ;) 
Fani kryminalnych zagadek również odnajdą w nim coś dla siebie, w końcu każdy odcinek to intrygujący spisek, porwania, walki, strzelaniny, etc. Czasem brutalny, ale umiarkowanie. Dużo akcji, trochę romansu i nieco humoru. I wszystko otoczone świetnymi kostiumami!
Wam polecam uwadze sezon pierwszy, tymczasem uciekam na seans najnowszego odcinka. Do usłyszenia!

 

"Umarli nie kłamią" - J.T. Ellison

Uważaj na swojego przyjaciela...

   Pora na powieść, której przewrotny tytuł bardzo wiele obiecuje. „Umarli nie kłamią” autorstwa J.T. Ellison to książka z gatunku thrillera i akcji. Mroczna okładka, ciekawy opis zwiastują bardzo wiele uciechy. Czy rzeczywiście tak właśnie jest? Po lekturze tejże powieści okazuje się, że wszelakie oczekiwania są jak najbardziej na miejscu. Historia toczy się w dobrym tempie, panuje aura tajemniczości a co więcej – schematyczność, która przejawia się w tego typu książkach, choć się zdarzyła, to nie rzuca się czytelnikowi w oczy. Pomimo kilku maleńkich minusów, można stwierdzić, że powieść udała się znakomicie.

   Detektyw Taylor Jackson wraca do zdrowia po ciężkim postrzale. Kiedy odzyskuje siły, spędzając czas u swojego znajomego w Szkocji, wpada na trop w sprawie, która budzi wiele wątpliwości. Czy żona jej przyjaciela naprawdę zginęła w wypadku? Kiedy kobieta próbuje dowiedzieć się prawdy, okazuje się, że i ona również staje celem dla „ukrytego” zabójcy. Z dala od cywilizacji, w wielkim i bogatym zamku, jest zdana tylko na siebie…

   Pierwszą zaletą tej książki jest to, że szybko i płynnie się ją czyta. Historia została nakreślona w bardzo ekspresywny sposób – nie sposób się od niej oderwać. Ciągle się coś dzieje, wciąż nadane tempo akcji nie zwalnia, dlatego z większym zaangażowaniem czyta się każdą stronę. Ponadto fabuła wciąż jest zagadkowa, nie wiadomo, kto jest kim, pozostają nam jedynie czytelnicze spekulacje. I to jest w tym najlepsze: coś wiemy, ale finał okazuje się zaskakujący. „Umarli nie kłamią”, choć jej narracja i ogólnie cała fabuła jest prosta, bez zbędnych szczegółów, to z pewnością należy do powieści bardzo dobrych.

   Jednak, jak w to amerykańskich historiach bywa, wszystko co idealne, wcale takie nie jest. Występuję również nadmierna skłonność do przesady. W tej powieści mamy do czynienia w pewnym sensie z niedopracowaniem detali. W drugiej połowie książki akcja przenosi się do Szkocji, do bardzo klimatycznego krajobrazu. Miałam ogromną nadzieję, że malownicze obrazy pojawią się i tutaj, jednak autorka popełniła spory błąd. Otóż skupiła się na samym zamku, który okazał się bogatszy niż wszystkie królestwa razem wzięte. Przepych tego miejsca był tak przytłaczający, ideał tego miejsca tak porażający, że w pewnym stopniu stłamsił całą akcję. Na szczęście aura mrocznej tajemnicy zdołała wyprzedzić całe to bogactwo, dlatego finał powieści okazał się dobrym zaskoczeniem. A było blisko, naprawdę blisko, aby wszystko skończyło się klapą…

   Lekkość pióra i dobra konstrukcja na szczęście wygrały. „Umarli nie kłamią” to powieść mocno wciągająca, gdzie akcja trzyma w napięciu do samego końca. Choć te wspomniane przesady do niektórych elementów ujawniły się kilkakrotnie, to w ogólnym rozrachunku wyszło to książce na korzyść. Nie brakuje jej wątków, tajemnic, zagadkowych postaci czy też dobrych miejsc akcji. Niektóre elementy zostały niedopracowane do samego końca, jednak są to detale, ledwo zauważalne. Dlatego warto zapoznać się z tą powieścią. Historia jest ciekawa, a wykonanie bardzo dobre. Nic dodać, nic ująć. Polecam!

Autor: J.T.Ellison

Tytuł: Umarli nie kłamią

Wydawnictwo: Mira/Harlequin

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 397

"Kod wzgórza świątynnego" - Charles Brokaw

Czas ocalić świat przed zagładą...

   Charles Brokaw to autor powieści sensacyjnych, których bohaterem jest profesor Thomas Lourds. W jego książkach odnajdziemy sporą dawkę akcji, mnóstwo tajemnic i bezkresnych poszukiwań. „Kod wzgórza świątynnego” to już trzecia część przygód słynnego profesora, który tym razem musi pomóc, czy też bardziej zapobiec odnalezieniu sekretu, który doprowadzić może do zagłady świata. Brzmi to lekko na przesadzony efekt godny amerykańskiego kina, jednak pod tym pozorem kryje się naprawdę świetna opowieść. Jeśli lubicie przygody i mnóstwo wciągające akcji, to zapnijcie pasy i ruszajcie z profesorem Lourdsem…

   Nowe odkrycie profesora Thomasa Lourdsa rzuca na kolana. Po raz kolejny. Sprawa jego przyjaciela okazuje się jednak ważniejsza, dlatego lingwista wyrusza do Jerozolimy, aby przyjrzeć się pewnemu zabytkowemu tekstowi. Szybko okazuje się, że ten dokument pragnie wiele osób. Poszukiwania zamieniają się w gorączkową ucieczkę i próby zapobiegnięcia najgorszego – zagłady świata. Nie jest to łatwe, kiedy na każdym kroku ktoś próbuje odebrać ci życie…

   „Kod wzgórza świątynnego” to kolejna świetna powieść tego autora. Charles Brokaw znów udowadnia, że potrafi kreować dobrą akcję i swoim tekstem udaje mu się zainteresować czytelnika. Przede wszystkim już na pierwszy rzut oka widać, że bohater w postaci Thomasa Lourdsa, znanego z wcześniejszych części profesora lingwistyki, nic a nic się nie zmienił. Wciąż pozostaje barwną postacią pełną humoru, inteligencji i uroku, rzecz jasna. Co trzeba przyznać, to ten właśnie bohater w dużej mierze sprawia, że książki Brokawa są bardzo dobre i pozostają po nich same pozytywne wrażenia. Bo jak tu nie lubić zwariowanego osobnika, który napędza cała akcję?

   No właśnie, akcja. Tej tutaj nie brakuje. Już od pierwszych stron, choć nie jest ona dobrze rozwinięta, dzieje się na naszych oczach. Powoli nabiera rozpędu i do samego końca nie pozwala nam się od siebie oderwać. Niekiedy bywa to męczące, jednak w przypadku powieści tego autora, rzecz dzieje się wręcz odwrotnie. Im więcej się dzieje, tym bardziej chcemy poznać każdy kolejny rozdział. Razem z głównym bohaterem czujemy adrenalinę, podniecenie nadchodzącą przygodą i każde inne emocje, jakie się pojawiają. Wraz z inteligentnym połączeniem całej fabuły, na którą składają się intrygujące zagadki i odkrycia czy też nasz wspaniały bohater, tworzy się nam fantastyczna sensacyjna powieść, od której nie sposób się oderwać.

   Jak widać zatem, „Kod wzgórza świątynnego” to książka, obok której miłośnicy tego gatunku nie powinni przechodzić obojętnie. Charles Brokaw po raz kolejny stworzył coś, dzięki czemu możemy pozwolić sobie na parę chwil świetnej rozrywki. Autor ma swój styl, który jest oryginalny i choć prosty, to wciąż intrygujący. Dzięki swoim umiejętnościom wykreował fabułę bogatą w sensację i wszelakich przygód bohatera, którego nie sposób nie lubić. Prawda, że wygląda zachęcająco? Dlatego zachęcam do lektury. W tym przypadku – naprawdę warto.

Autor: Charles Brokaw

Tytuł: Kod wzgórza świątynnego

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 447

"Intruz" - Stephenie Meyer

Walcz o duszę!

   Autorkę o nazwisku Stephenie Meyer nie muszę chyba nikomu przedstawiać. Kilka lat temu sławę przyniosła jej słynna Saga „Zmierzch”, która stała się popularna na całym świecie. Powstały również ekranizacje jej powieści, które także odniosły ogromny sukces. Jednak są na świecie również czytelnicy, którzy nie darzą sympatią jej twórczości… Oprócz słynnego „Zmierzchu” Meyer napisała również inne opowieści, a jedną z nich jest „Intruz”, który tego roku został nawet zekranizowany. Wielu twierdzi, że jest to kolejna porażka autorki, inni zaś wychwalają oryginalny pomysł na fabułę. I tutaj ciężko stwierdzić, kto naprawdę ma racje. Z jednej strony historia jest intrygująca i naprawdę wciągająca, lecz z drugiej – widać w niej niemałe błędy, podobne do wpadek zmierzchowych. Lecz choćby nie wiem, jak źle została napisana, za samą ideę należą się autorce duże brawa.

   To już nie jest ten sam świat, co kiedyś… Ludzie na ziemi zostali zaatakowani przez niewidzialnego wroga. W ich ciałach znajdują się teraz obce dusze, które zajęły każdy skrawek ich wspomnień. Jednym z ostatnich ludzi, którzy przetrwali, jest Melanie, jednak wkrótce i ona wpada w sidła wroga. W jej ciało zostaje wszczepiona dusza o imieniu Wagabunda, która ma za zadanie wyłapać ze wspomnień Melanie informacji na temat pozostałych rebeliantów. Dziewczyna podsuwa jednak intruzowi coraz nowsze wspomnienia ukochanego, co doprowadza do wielu niespodziewanych wypadków…

   Szczerze przyznam, że do twórczości Stephenie Meyer nie jestem zbyt pozytywnie nastawiona. Po słynnej parodii, jak zwykłam nazywać „Zmierzch” (nie obrażajcie się, fani), nie byłam przekonana co do jej pozostałych książek. Jednak po obejrzeniu zwiastuna filmu, który powstał na bazie „Intruza”, postanowiłam dać szansę Meyer po raz kolejny. I co muszę powiedzieć: krok warty ryzyka. Co prawda powieść nie wywarła na mnie nie wiadomo jak ogromnego wrażenia, jednak bardzo polubiłam jej treść, która, powiedzmy sobie szczerze, jest naprawdę dobra. Pierwsze, co rzuca się w oczy, jest pomysł na rozegranie fabuły. Od początku do końca akcja dzieje się być może w rozpoznawanym kierunku, jednakże potrafi zaskoczyć i wciągnąć. Ponadto jest w niej jakaś ciekawa cząstka, która nie pozwala oderwać się mimo wpadek autorki. Powieść rozgrywa się nieco schematycznie, jest true love, szczęśliwe zakończenie, jednak w żaden sposób nie odczułam zażenowania czy zmęczenia oklepaną formułą. „Intruz” wygląda naprawdę estetycznie, ma sporo ciekawych wątków, mnóstwo akcji, której towarzyszy wysokie napięcie i adrenalina. Czyli to, co w takich książkach jest naprawdę ważne.

   Ale prócz pozytywów, książka zawiera również mniej efektowne wątki. Jednym z przykładów jest

idealizowanie niektórych sytuacji i miejsc. Wygląd jaskiń (choć przez ludzi dostosowana do życia, trochę ciężko uwierzyć w cały ich wygląd), czy też techniki leczenia przez Intruzów (choć to można potraktować jako dodatek do wyglądu innego świata). To tylko dwa przykłady, ale zdarzały się sytuacje, kiedy autorka upraszczała zdarzenia z udziałem bohaterów (przykład: zatrzymanie przez patrol policyjny). Wyglądało to tak, jakby Meyer brakowało pomysłów, jak rozegrać ten wątek dobrze. Pójście na łatwiznę nie zawsze szło w parze z efektywnością, co wpływało na czytanie. A w tym przypadku łatwo było się domyślać i odczuć nudę…

    Jednak nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. „Intruz”, choć przez wielu będzie kojarzony ze „Zmierzchem”, nie ma z nim nic wspólnego, a co więcej – jest w stu procentach lepszy niż słynna saga. Stephenie Meyer tym razem pokazała, że potrafi wymyślić coś z sensem. Powieść może nie należy do wybitnych książek, jednak jej treść wygląda bardzo ciekawie i z pewnością spodoba się każdemu czytelnikowi, który szuka czegoś lekkiego i niezobowiązującego. Nie warto sugerować się nazwiskiem autora, bowiem w tym przypadku możemy popełnić błąd. A takich książek warto szukać. Polecam!

Autor: Stephenie Meyer

Tytuł: Intruz

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Rok wydania: 2013 (II)

Liczba stron: 560

"Kod Lucyfera" - Charles Brokaw

"Kod Lucyfera" Charles Brokaw

   "Kod Lucyfera" Charlesa Brokaw to kolejna sensacyjna książka, która dostarcza odbiorcy wielu pozytywnych wrażeń, a smak przygody można odczuć na własnej skórze. Nie należy do kręgu fascynujących pozycji, jednak często zaskakuje ciekawymi pomysłami autora oraz wymyślnym wątkiem, który pozytywnie nadrabia niedociągnięcia w fabule. I chociaż ma w sobie sporo powiewających nudą momentów, fani literatury sensacyjnej nie powinni być rozczarowani lekturą.

   Profesor Thomas Lourds wyjeżdża do Stambułu, aby wygłosić cykl wykładów na tamtejszym uniwersytecie. Na lotnisku jednak zostaje porwany i zmuszony do współpracy przy tłumaczeniu tajemniczego „Zwoju Radości”. Z czasem okazuje się, że profesor poszukiwany jest przez większe jednostki, które chcą wykorzystać jego zdolności w tłumaczeniu i odnalezieniu tego pisma. Tak rozpoczyna się jego wielka przygoda, która jednocześnie stanie się walką o życie…

   Książka od pierwszych stron emanuje akcją. Autor szczególnie pomijał zbyt długie opisy, które mogłyby zmęczyć czytelnika. Dzięki temu tekst stał się bardziej zrozumiały i wciągający. Stosunkowo krótkie przerywniki, w których fabuła stawała się wolniejsza, dodatkowo urozmaiciły przyjemność lektury, ponieważ zanikało poczucie przesytu. Odbiorca od samego początku ma wrażenie, że cała powieść dzieje się na jego oczach. Wpływ na to ma dobre zobrazowanie otoczenia, w jakim rozgrywa się cała akcja. Szczegółowa relacja na temat zakątków Stambułu stanowi po części mini przewodnik po Turcji a zarazem dobre źródło dla wyobraźni czytelnika.

   Kolejnym jej atutem jest aura tajemniczości, którą stworzył pisarz. Od samego początku czytelnikowi towarzyszy napięcie oraz chęć poznania zagadki. Czytając poszczególne strony i kolejne rozdziały może pobawić się w detektywa i wraz z bohaterami snuć przypuszczenia, co takiego zdarzy się następnym razem. Do końca nie wiadomo, jak potoczy się akcja, co tylko wzmaga ciekawość i chęć do dalszego poznania fabuły. Ponadto bohaterowie zostali stworzeni w taki sposób, że oni sami budują tajemniczość całej akcji. Autor sprytnie pokierował ich losy tak, aby odbiorca mógł zgadywać jaką rolę odgrywają w poszczególnych momentach. Poza tym są oni zwyczajnymi ludźmi z nieco wyróżniającą się naturą, co owocuje łatwiejszym zrozumieniem ich postępowania. Ale bynajmniej ich nie tłumaczy…

   Jedyne, co może czasem przeszkadzać jest ilość brutalnych scen. W całej książce jest ich stosunkowo wiele, co niektórym czytelnikom może nie być w smak. Jednak gdyby nie pojawiły się one w lekturze, zapewne nie uzyskałaby miana dobrego kryminału i sensacji. Zmniejszyłaby się akcja i atrakcyjność fabuły.

  "Kod Lucyfera" można śmiało polecić czytelnikom, którzy poszukują książek pełnych ciągłej akcji i niekończących się niespodzianek. Jest to bowiem powieść zaskakująca, gdzie na końcu każdego rozdziału można dostrzec kolejny niebanalny wątek. W połączeniu z bardzo dobrym stylem autora, który w ciekawy sposób przedstawia to, co nasunie mu wyobraźnia, daje świetny efekt ciekawej i przyciągającej powieści sensacyjnej. Można spokojnie chwycić za książkę, bowiem rozczarowanie tutaj nie grozi.

Recenzja napisana dla portalu Paradoks. Publikacja znajduje się TUTAJ

Autor: Charles Brokaw

Tytuł: Kod Lucyfera

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2012

Liczba stron: 416

"Luther" - reż. Brian Kirk / Konkurs!

   Na dzień dzisiejszy mamy wiele filmów i seriali kryminalnych, które zdobywają wielu zwolenników. Nic dziwnego, intrygujące zagadki i ciekawie przedstawiony obraz operacji nie tylko oddziałów policji, oraz interesująca obsada sprawiają, że fani akcji poszukują nowych tytułów do obejrzenia. Należę do grupy zwolenników kryminalnych zagadek, dlatego z chęcią obejrzałam „Luther’a”, brytyjskiej produkcji serial policyjny. Muszę przyznać, że dawno nie widziałam tak świetnego obrazu. Połączenie kryminału z psychologiczną grą głównego bohatera dało naprawdę dobry efekt, który z pewnością zadowoli niejednego miłośnika intrygujących zbrodni.

   Pracujący w londyńskiej jednostce zajmującej się poważnymi przestępcami detektyw Luther jest ofiarnym policjantem, doskonałym śledczym i błyskotliwym geniuszem. Rozwiązywanie kryminalnych spraw jest jego obsesją dlatego bywa brutalny i niebezpieczny. Luther toczy psychologiczne pojedynki z przestępcami. Jego praca jest jak potyczka myśliwego ze zwierzyną, drapieżnika z ofiarą. Stawka staje się coraz wyższa i detektyw coraz bardziej osobiście się angażuje w sprawy. Jego samotnicze nawyki mogą doprowadzić go na skraj przepaści.*

   Każdy odcinek serialu prezentuje nową zbrodnię, którą policjant John Luther rozwiązuje wraz swoim bystrym umysłem oraz kolegami z zespołu. Jednak to na nim skupia się fabuła, detektyw bowiem angażuje się w każde śledztwo bardziej niż to potrzebne, co odbija się na jego zdrowiu psychicznym. Po pewnym wypadku, do którego być może przyczynił się właśnie Luther, komisarz robi sobie przerwę w pracy. Powraca po pewnym czasie, aby znów skutecznie rozwikłać śledztwa. Jednak rozstanie z żoną, które okazuje się ostatecznością z jej strony, znów osłabi jego psychikę, co wpłynie na wiele wypadków w jego karierze, m.in. zostanie podejrzany o morderstwo.

   Osadzenie Idris’a Elbę w role główną było trafną decyzją. Znany z kultowego serialu „Prawo ulicy” aktor świetnie poradził sobie z rolą Johna Luther’a. Widać wyraźne zaangażowanie w odgrywaną postać, dzięki czemu bohater wydaje się realny, co wpływa na sympatię widza. Wszystkie sceny z jego udziałem są bogate w napięcie oraz energię, jaka emanuje na otoczenie. Podobnie jest z pozostałymi postaciami, każda z nich odgrywa poboczną, ale jednak ważną rolę. Dopełniają obrazu, który swoim znakomitym tempem bezsprzecznie kupuje sobie widzów.

   Z czystym sercem mogę polecić ten serial. Dawno nie wciągnął mnie żaden film ani serial o tej tematyce, jak „Luther”. Każdy odcinek zapowiadał się ciekawie, nie było w nich miejsca nudne epizody. Wszystkie sceny obfitują w ciekawe dialogi oraz pełne napięcia akcje. Zbrodnie wydają się na pozór banalne, jednak okazują się dość skomplikowane, a poszukiwanie sprawcy oraz jego motywów wprawiają odbiorcę w niekończącą się ciekawość, która towarzyszy mu do końca każdego odcinka. Sześć odcinków pierwszej serii pozostają niedosyt i wzbudzają oczekiwanie na kolejne części. Ja z pewnością będę czyhać na drugą serię, gdyż „Luther” to fascynujący kryminał psychologiczny, który jeszcze nie raz obejrzę. Polecam gorąco szczególnie maniakom zagadek kryminalnych oraz seriali policyjnych, ale również fanom filmów akcji. Każdy odnajdzie w nim coś dla siebie. 

Za możliwość obejrzenia tego wspaniałego kryminału dziękuję firmie BestFilm:

Reżyseria: Brian Kirk

Tytuł: Luther

W rolach głównych: Idris Elba, Ruth Wilson, Stephen Mackintosh, Indira Varma, Paul McGann, Saskia Reeves, Warren Brown

Rok produkcji: Wielka Brytania 2010

Czas trwania: 6 x 50 min.

*****

W imieniu Warszawskiej Firmy Wydawniczej zapraszam wszystkich do udziału w konkursie, gdzie do wygrania jest książka Sebastiana Kossaka pt. "Zajazd". Serdecznie zapraszam!:) (Kliknijcie w obrazek, a przeniesie Was na bloga wydawnictwa)