"Ostatnia prowokacja" - Louise Lee

Coś zawsze może pójść nie tak...

   Powieść detektywistyczna i humor? Takie klimaty uwielbiam. Zwłaszcza, jeśli wątek detektywistyczny jest dobrze rozwinięty – za idealną zagadkę właśnie pokochałam czytać kryminały. „Ostatnia prowokacja” to idealne połączenie humoru i pracy detektywa: historia jest lekka, zabawna, a zajęcie głównej bohaterki wygląda niesamowicie intrygująco i wciąga od samego początku. I być może nie jest to wybitna powieść, ale została napisana w taki sposób, że nie sposób jej nie pokochać już od pierwszej strony…

   Scot „Scat” Delaney to światowej sławy wokalista jazzowy. Ma mnóstwo okazji, żeby zdradzić swoją dziewczynę. Alice, zanim zwiąże się z nim na stałe, chce się dowiedzieć, czy może mu ufać. Wynajmuje Florence Love, prywatną detektyw specjalizującą się w prowokacjach, by wystawiła na próbę jej narzeczonego. Florence ma tylko dziesięć dni, żeby usidlić przystojnego muzyka i nie złamać swojej żelaznej zasady: Jeden pocałunek z języczkiem przez pięć sekund i sprawa zamknięta. Pani detektyw jest znawczynią mowy ciała, biologii ewolucyjnej i sprytnych przebrań. Jej metody działania są niekonwencjonalne, a skuteczność niezawodna. Jest tylko jedno ale – uwodzeni przez nią mężczyźni rzadko są równie pociągający jak Scot. A przecież nigdy nie należy się zakochiwać w obiekcie prowokacji…[wyd.]

   Nie będę ukrywać, że historia spodobała mi się i to bardzo. Już od pierwszych stron można poczuć w niej lekkość i swobodę w przeczytanych zdaniach – widać, że autorka zdecydowanie podeszła do swojego pomysłu. Tak samo zdecydowanie wykreowała główną bohaterkę, Florence Love. To właśnie ona napędza całą tę historię. Jej nieprzeciętny charakter sprawia, że czytelnik śmieje się do rozpuku, a zarazem śledzi jej poczynania z niemałym zaangażowaniem. Lee postawiła na śmiały wizerunek swojej postaci: jest pyskata, czasem wręcz wulgarna, seksowna, bystra, a czasem nawet lekko złośliwa. Nie mamy tu jednak do czynienia z czymś, co nas zniesmaczy bądź zbulwersuje. Cała historia została utworzona w pewnych granicach, których autorka nie przekracza. Jest wyzywająco, ale bez żadnej przesady. Bo i tak ostatecznie okazuje się, że nie taka bohaterka straszna, na jaką wygląda. A do tego bezsprzecznie i - od samego początku do końca - niezmiennie zabawna.

   Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że ta historia - lekka i zabawna – zakończy się romansem. Taki wniosek może się nasunąć po przeczytaniu opisu. Nie ukrywam, że trochę się tego obawiałam. Autorka jednak mile mnie zaskoczyła, bowiem na pierwszym miejscu postawiła pracę detektywistyczną Florence i jej potyczki na ścieżce kariery. Wplotła w tę historię nieco rodzinnych tajemnic i niewyjaśnionych spraw sprzed lat, przedstawiła ciepła relację głównej bohaterki z jej bratem… I proszę, powieść od razu wydaje się ciekawsza. Z jednej strony nieco ociepla to wizerunek zadziornej Florence, z drugiej zaś nadaje książce intrygujący wyraz, przez co po skończeniu lektury czujemy niedosyt. Nutka romansu też się znajdzie, ale w ilości, jaka nie przeszkadza a jedynie podkreśla urok, nie tyle bohaterki, co całej historii.

    „Ostatnia prowokacja” to świetny wstęp do kolejnej ciekawej serii z udziałem nietypowej acz intrygującej postaci. Louise Lee udało się stworzyć historię, która niebywale wciąga, momentami naprawdę intryguje, a od pierwszej do ostatniej strony niezwykle rozbawia. Nie brakuje jej zwrotów akcji i niespodziewanych wydarzeń; każda postać wydaje się dobrze dogranym elementem powieści. Ale przede wszystkim, co będę podkreślać już zawsze, czyta się ją niezwykle miło. A jeszcze milej się ją wspomina. Serdecznie polecam!

Autor: Louise Lee

Tytuł: Ostatnia Prowokacja

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2016

Liczba stron: 456

The best of BBC #6 - "Co ludzie powiedzą?"

   Z brytyjskim serialem miałam styczność już dawno, jednak często nie miałam nawet o tym pojęcia. Zazwyczaj były to komedie, które oglądałam wraz z rodzicami i do dziś pamiętam, jak mocno się z nich śmiałam. To uczucie towarzyszy mi do dzisiaj; kiedy odświeżałam sobie niektóre produkcje - weźmy na to chociaż nieśmiertelnego Jasia Fasolę lub "Allo' allo!" - humor niezmiennie mi dopisywał. Oprócz wymienionych tutaj tytułów warto również wspomnieć prześwietne "Co ludzie powiedzą?", które dziś ma solidne 25 lat. Jeśli słyszycie o nim po raz pierwszy, koniecznie nadróbcie zaległości. Bo tak barwną osobowość, jaką jest Hiacynta Bukiet, nie sposób nie polubić.

   Główna bohaterka filmu to Hiacynta Bukiet, niewyobrażalna snobka, żyjąca na pokaz i starająca się nadać swemu życiu wysoki standard. Uważa, że jest to tylko pomyłka genetyczna, że nie urodziła się w rodzie arystokratycznym. Obrzydza wszystkim życie, obraża dając wszystkim do zrozumienia jak daleko im do jej wysokiego standardu. A ludzie tak się jej boją, że wolą uciekać na jej widok, niż powiedzieć jej parę słów lub po prostu odmówić jej życzeniom. Zresztą uwagi pod adresem Hiacynty i tak nie wiele by dały, gdyż z natury nie słucha co się do niej mówi. [źródło]

   Dziś nie pamiętam dokładnie, kiedy po raz pierwszy obejrzałam ten serial, ale widziałam go wielokrotnie. I do tej pory mam ochotę go oglądać. "Co ludzie powiedzą?" to fantastyczna komedia, przy której nie ma chwili bez uśmiechu. Główna bohaterka, Hiacynta, to mocno wyróżniająca się postać, która nie może pogodzić się z faktem, że nie jest arystokratką. Ale nie staje to na przeszkodzie, aby stworzyć pozory przed innymi i traktowaniem ich z góry. Hiacynta robi wszystko, aby "wysokie standardy" jej życia przewyższały sąsiadów i jej własną rodzinę. Przy czym nie to jest tutaj najlepsze. Każdy odcinek pokazuje widzom parodię tego, jak kobieta stara się zachowywać pozory. Taka już jest i kropka. Dlatego też zachowanie Hiacynty nie irytuje, nie denerwuje ( no nie wliczając w to jej męża i sąsiadów), ale niesamowicie bawi, wręcz rozśmiesza do łez. Serial obfituje w zabawne sytuacje, cięte riposty, sarkastyczne uwagi. I dostrzeżemy to w każdym jednym półgodzinnym odcinku.   

   Chociaż całość składa się z jednej mantry Hiacynty - by inni widzieli, że ma lepiej - to w każdym odcinku dzieje się coś ciekawego. Najlepiej zapamiętałam te sytuacje, kiedy stykały się dwa obrazy ludzkie: państwo Bukietowie, odpicowani "arystokraci" i rodzina Hiacynty - Stokrotka, Róża i Powolniak - lekko patologiczni. W tych momentach śmiałam się najbardziej! Wtedy właśnie wywiązywała się walka o zachowanie pozorów. Bo jak to tak, z wyższych sfer schodzić tak nisko? Co ludzie powiedzą? Hiacynta zrobi wszystko, dosłownie wszystko, by tylko inni widzieli w niej szlacheckie pochodzenie. Nie chodzi tu oczywiście o zwykłe wygłupy starszej pani - co to, to nie! Serial został świetnie skonstruowany, zadbano o to, by w prosty sposób rozbawić widza. I daleko mu do kiczu i żenady.

   Nie pozostaje mi nic innego, jak polecić Wam gorąco ten serial. Idealny seans na chłodne wieczorki i weekendy :) Oglądajcie!

"Mam twój telefon" - Sophie Kinsella

Abonent czasowo (nie)dostępny...

   Sophie Kinsella to pseudonim brytyjskiej autorki, nazywanej przez wielu królową chic-litu. Swoją pierwszą przygodę z twórczością tej pani mogę uznać za jak najbardziej udaną, ba!, mogę powiedzieć nawet, że zakochałam się w jej piórze. Cenię sobie dobrą komedię, świetny obyczaj, czy też dobrze rozegrany romans, a te elementy z łatwością odnajdziemy w tytule „Mam twój telefon”. Oczekiwałam po nim dość wiele i nie zawiodłam się – autorka stworzyła fantastyczną historię, przez którą nie przestawałam się śmiać, a o ciągłych niespodziankach już nie wspomnę. Opowieść zgrabna, z klasą, humorem i romantycznym zakończeniem –a z innego nie byłabym bardziej zadowolona…

    Poppy Wyatt jest szczęśliwą kobietą – ma wyjść za mąż za wyjątkowego i przystojnego mężczyznę. Jednak pewnego dnia wszystko się zmienia. Poppy gubi pierścionek zaręczynowy (rodzinna pamiątka!), a w dodatku kradną jej telefon – urządzenie, bez którego nie może się obejść, nie w tej chwili! Kiedy przeszukuje hotelowe zakątki w poszukiwaniu pierścionka, natyka się na porzucony telefon, który postanawia, tak po prostu, sobie wziąć. Właściciel telefonu, biznesman Sam Roxton, wcale nie jest z tego powodu zadowolony i nie życzy sobie, aby ktoś obcy wchodził z butami w jego osobiste i biznesowe sprawy. Sytuacja wymyka się spod kontroli, i co dziwne, Poppy i Sam coraz częściej wymieniają się wiadomościami, wywracając swoje życia do góry nogami. I to właśnie w tym momencie los szykuje dla Poppy jeszcze więcej niespodzianek i zaskoczeń.

   Muszę przyznać, że już dawno nie miałam przyjemności spotkać aż tak sympatyczną lekturę. Brakowało mi zdrowego humoru, który wylewa się z kartek książki na każdym kroku. Sophie Kinsella, jak się okazało, świetnie radzi sobie w tworzeniu fabuły komediowej: niewymuszone żarty i zabawne sytuacje wyglądają czysto spontanicznie. Duża dawka humoru nie sprawia jednak wrażenia, że bohaterka to pogranicze klauna i fajtłapy. Poppy Wyatt, czyli nasza przewodniczka po tej historii, nadaje żartobliwy ton, bo w końcu to ona pakuje się w różne tarapaty, z których (z różnym skutkiem) próbuje się wykaraskać. Wszystkie jej działania mieszczą się jednak w granicach dobrego gustu, więc jedyne, co będziemy wobec niej czuć,  to ogromna sympatia i szacunek. To chyba jedna z nielicznych bohaterek, której tak mocno kibicowałam do końca. A co więcej, dzięki tak dobrze rozegranej fabule, pełnej emocji i zaskoczeń i ciekawej postaci, stałam się częścią tej historii i to chyba będę wspominać najmocniej. Dziękuję, Sophie!

   Warto pamiętać, że to nie tylko czysta komedia. To także ciekawy obyczaj i romans, który nie mógłby wyglądać lepiej. Kolejne podziękowania dla autorki za to, że nie stłamsiła dobrego ducha zbyt dużą dawką romansu. Bo on kwitł, ale tak daleko w tle, że do końca nie było wiadomo, czy w końcu skończy się dobrze, czy nie. Finał okazał się przewidywalny, sam opis to zwiastuje, ale co z tego, skoro właśnie tego oczekiwałam. Ta powieść nie mogła skończyć się inaczej – po wielu przygodach, tych zabawnych i smutnych, tych wielu intrygach, kłamstwach, chwilach szczęścia i czystej zabawy – koniec musiał stać się happy endem. A jednocześnie tak zabawnym, że historia na długo zapada w pamięć. I po raz kolejny chciałabym rzec – dziękuję, Sophie!

   „Mam twój telefon” to z pewnością historia, którą chciałabym Wam wszystkim polecić. Jest lekka, wciągająca, romantyczna i przede wszystkim przezabawna. Do samego końca śmiałam się jak szalona, a historia nie pozwoliła odłożyć książkę na bok. Jest to świetny przerywnik na każdą chwilę – z miejsca poprawia humor i samopoczucie. A historia, która przecież wygląda niesamowicie poprzez różnorodność emocji, zapada czytelnikowi w pamięć na długi, bardzo długi czas. Gorąco polecam!

Autor: Sophie Kinsella

Tytuł: Mam twój telefon

Wydawnictwo: Sonia Draga

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 416

"Nie będę Francuzem..." - Mark Greenside

Jak (nie)zostać Francuzem...

   To, co lubię w książkach najbardziej to fakt, że ciągle się czegoś uczę. Nie ważne, czy sięgam po książkę obyczajową, kryminał, fantastykę czy zwykły podręcznik z danej dziedziny. Za każdym razem dowiaduję się czegoś nowego, w częstych przypadkach – bardzo ciekawego. Dzięki temu polubiłam książki, w których autorzy opowiadają o własnych doświadczeniach, ujmują w słowa własne przygody i przejścia. Jednym z takich tytułów, którym chciałabym Was zainteresować, jest książka Marka Greenside'a „Nigdy nie będę Francuzem (choćbym nie wiem jak się starał)”. To przezabawna opowieść o tym, jak rodowity Amerykanin próbuje odnaleźć się wśród bretońskiej społeczności. Nie tylko język stanowi barierę między nimi – przecież co kraj, to obyczaj. Jedno nieodpowiednie słowo, jeden zły krok i wszystko może runąć. I chociaż poczynił wiele trudnych kroków – za każdym razem spotykał nowe niespodzianki.

   Nowojorczyk Mark Greenside wyruszył na wycieczkę z dziewczyną do niewielkiej celtyckiej wsi – i to był początek jego drogi. Urokliwa miejscowość i mentalność Bretończyków podbiły jego serce, dlatego postanowił na trochę zostać. Wziął kredyt, otworzył francuskie konto i kupił dom. I dzięki temu przeżył więcej przygód niż niejeden bohater. „Nie będę Francuzem...” to oprawiona humorem opowieść autora o tym, jak wyglądało jego życie na francuskiej ziemi. Nadgorliwa sąsiadka i jej bezgraniczna pomoc, nieznajomość języka i prawa, czy też kłopoty natury technicznej domu sprawiły, że polubił to miejsce. W końcu nie wszędzie można doznać aż tylu niespodzianek!

   Tytuł ten z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom francuskiej kultury – jest nią przepełniony. Chociaż niespecjalnie interesuje się Francją, to muszę przyznać, że lekturę czytało mi się świetnie. Może dlatego, że ma w sobie sporą dawkę humoru, a może dlatego, że autor nie próbował na siłę robić z siebie wybitnego pisarza i wybitnej lektury z luźnej opowieści. Ton książki jest bardzo swobodny – autor po prostu opowiada o tym, co przeżył, mieszkając w Bretanii. Czasami jego relacja jest trochę chaotyczna, zwłaszcza w momentach, kiedy wymienia słowa z siłą i szybkością karabinu maszynowego. Jednak nie ma problemu z odbiorem tekstu, czyta się płynnie i z zaciekawieniem. To opowieść zwykłego człowieka, który postanowił zamieszkać wśród obcej kultury, mocno kontrastowej dla jego własnej – i przeżywa tyle zabawnych perypetii, że aż chce się słuchać takiej historii. Mnie osobiście urzekł i rozbawił – aż nabrałam ochoty, aby wybrać się na ten słynny „koniec świata”.

   Historia ciekawa, czarująca i zabawna. A jednak może sprawiać lekką trudność. Może odbieram to zbyt osobiście, może to komuś zupełnie nie przeszkadzać. Ale duuuża ilość zdań we francuskim może spowolnić lekturę nieznającym języka. Co prawda tłumaczenie jest (spokojnie), ale powtarzające się zwroty nie są ponownie tłumaczone i ktoś, jeśli nie zna francuskiego, musi się domyślać albo wertować kartki w poszukiwaniu znaczenia. To nieco dekoncentruje, spowalnia, ale oczywiście nie zmienia odbioru książki. W dodatku, jeśli nie znacie języka i będziecie próbować przeczytać je na głos jak ja – z pewnością ubawicie się niezmiernie.

   Krótko mówiąc,„Nie będę Francuzem...” to przezabawna opowieść, która umili niejeden nasz wieczór. Jeśli jesteście miłośnikami podróży, francuskiej kultury i komedii – historia Marka Greenside'a z pewnością przypadnie Wam do gustu. Nie jest to sztywny przewodnik po Bretanii, żaden tam poradnik „Jak rozmawiać z Francuzami”. Autor w prosty, wręcz swobodny sposób przedstawia swoją relację z pobytu na francuskiej ziemi, którą czyta się z niemałym zainteresowaniem. Całość uzupełnia galeria pięknych fotografii, które nie tyle pobudzają wyobraźnię, ale mocno zachęcają do odwiedzin tego regionu. I nie wiem jak inni, ale ja z pewnością czuję się zachęcona. Czy polecam? Na pewno. Każdemu, kto choć raz usłyszał o Francji...

Autor: Mark Greenside

Tytuł: Nie będę Francuzem (choćbym nie wiem jak się starał)

Wydawnictwo: Świat Książki

Rok wydania: 2015 (II)

Liczba stron: 240

The best of BBC #3 - "Miranda"

   Prawdą jest, że Brytyjczycy mają specyficzne poczucie humoru. Jednak w pewien sposób ten humor polubiłam, niekiedy wręcz uwielbiam się z niego śmiać. Nic więc dziwnego, że kolejna moja propozycja "The best of..." dotyczy komedii. Powiem nawet - wyjątkowej komedii:) "Miranda" to tytuł, który od pierwszego odcinka się pamięta. Od początku do końca niespełna 30-minutowego obrazu nie ma chwili, byśmy nie parskali śmiechem. To lekka, przesiąknięta humorem historia pewnej kobiety, której zmorą jest wysoki wzrost, jednak z entuzjazmem dziecka kroczy przez ten świat. Tylko innym (w tym matce) przeszkadza jest stan cywilny i podejście do świata. Ale, jak to mówią, lepiej być innym niż tacy jak wszyscy!

   "Przezabawny sitcom opowiadający o perypetiach bardzo wysokiej dziewczyny, która z determinacją szuka swojego miejsca w życiu. Miranda (Miranda Hart) ma 185 cm wzrostu i tak naprawdę nigdy nie potrafiła odnaleźć się w społeczeństwie. Prowadzi sklep ze śmiesznymi rzeczami, wciąż przyjaźni się z równie jak ona zagubionymi koleżankami ze szkoły z internatem i podkochuje w Garym (Tom Ellis), kucharzu z pobliskiej restauracji. Matka Mirandy (Patricia Hodge) chciałaby, aby dziewczyna znalazła w końcu porządną pracę i męża, jednak każda próba ingerencji w życie miłosne córki kończy się spektakularną porażką." [źródło]

   Wiele osób, z którymi rozmawiałam na temat tego serialu, porównywało Mirandę z Bridget Jones. Wiele osób, wiem, z tej racji z pewnością by się zraziły do tej postaci. Dlatego spieszę powiedzieć, że "Miranda" to zupełnie coś innego. Choć historia krótka, można ją wręcz pokochać. Miranda to taka postać, która z jednej strony wydaje nam się "dużym dzieckiem", a z drugiej mocno chcielibyśmy, aby w końcu jej się udało. Nic w tym dziwnego, w końcu serial nagrywany jest w ten sposób, że główna bohaterka wciąż ma kontakt z widzem. To zabawna, przesiąknięta humorem, lekka historia, która jednocześnie skupia się na różnych aspektach życia dorosłej kobiety. Wzloty i upadki w życiu zawodowym (tak, sklep ze śmiesznymi rzeczami to niezły biznes), miłosnym; konflikty na linii matka - córka... To wszystko zostało ukazane w żartobliwym tonie, którego nie sposób polubić. 

   Osobiście uwielbiam ten serial. Wszystkie odcinki i dialogi praktycznie znam na pamięć. Nie tylko "Rude" i "Such fun!", które zdarza mi się użyć w codziennym życiu :) To świetny serial również ze względu na to, że poprawia humor w każdej sytuacji. Lubię włączyć sobie odcinek "Mirandy", kiedy mam za sobą kiepski dzień lub nie najlepiej się czuję. Swoją rolę spełnia znakomicie - rozbawia aż do łez. Za każdym razem. Czego i Wam życzę, moi drodzy, kiedy zdecydujecie się ją obejrzeć. Naprawdę warto! :)

"Niezwykła podróż fakira, który utknął w szafie IKEA" - Romain Puértolas

Co to była za podróż!

   „Niezwykła podróż fakira, który utknął w szafie IKEA”. Moi drodzy – to nie żart. Ta książka nosi właśnie taki tytuł i właśnie o tym opowiada. Romain Puértolas wymyślił prostą historię i zawarł jej sedno w tytule. O czym ona jest? O wielu rzeczach. O zakupach, podróżach, oszustwach i przemianie. Praktycznie po trochę o wszystkim. Nieco komediowa, lekko absurdalna, a nawet dająca do myślenia. Ale przede wszystkim rozrywkowa, świetnie nadająca się na popołudniowy relaks.

   Pewien fakir (oszust, jak się zdaje) wyrusza wprost z Indii do Francji, by specjalny zakup w jednym ze sklepów sieci IKEA. Kiedy postanawia wdrożyć swój plan w życie, całkiem „przypadkowo” trafia do szafy, w której przemierza drogę do… Londynu. W tym właśnie miejscu rozpoczyna się ciąg niespodziewanych podróży po Europie, podczas których jego życie zmieni się całkowicie…

   Najzabawniejsze w tej książce, o dziwo, nie jest sam tytuł, ale prześmieszne zbiegi okoliczności, jakie spotykają głównego bohatera. Z początku opowieść fakira wydaje się być niepozorna, jedynie pomysł na zakupy w IKEI trochę dziwi, ale z czasem historia zaczyna robić się… interesująca. Wydarzenia przybierają niespodziewany obrót, wszystko dzieje się panicznie szybko – raz jesteśmy z bohaterem w Londynie, zaraz lądujemy w Hiszpanii. Tak zdecydowane działania, szybkie podróże, krótkie wrażenia bohatera sprawiają, że czegoś nam może zabraknąć – większej ilości przygód, a może mniej zbiegów okoliczności? Lecz z drugiej strony otrzymujemy rozrywkę w takiej dawce, że nie sposób odłożyć jej na bok. Wciąga, bawi i pozostawia po sobie dobre wrażenie. Idealny tytuł na nudny wieczór.

   W historii jakże niezwykłej zwyczajnego fakira przychodzi jednak moment pewnej przemiany. Nie wiadomo, czy autor miał od początku cel napisać opowieść, w której zachowanie głównego bohatera da czytelnikowi solidnie do myślenia, czy jego przemiana ma stać się wzorem… Jednak z pewnością można rzec, że cały ten komediowy obrazek, perypetie fałszywego fakira, mają w sobie głębszy sens. Po przeczytaniu całości na usta ciśnie się jeden wielki uśmiech, ale w głowie pozostaje pewna myśl, która skłania do zastanowienia się. Być może nad tym, czy ta historia ma jakikolwiek sens, być może coś więcej. Ale na pewno na długo pozostawia ślad w naszej świadomości. I z pewnością jest to pozytywny ślad.

   To krótka opowieść, więc nie ma co się długo nad nią rozwodzić. „Niezwykła podróż fakira, który utknął w szafie IKEA” to historia, która z pewnością Was rozbawi. Chociaż jest krótka, to zwariowane przygody fałszywego fakira wciągają niesamowicie. Fajnie skonstruowana, dobrze napisana (z humorem) i przekazana w formie delikatnego absurdu–  wszystko to kryje się pod tytułem francuskiego debiutanta. Świetna rozrywka dla każdego mola książkowego. Polecam!

Autor: Romain Puértolas

Tytuł: Niezwykła podróż fakira, który utknął w szafie IKEA

Wydawnictwo: Sonia Draga

Rok wydania: 2015

Liczba stron: 240

"Lokator do wynajęcia" - Iwona Banach

Uważaj na sąsiada!

   Typem rozluźniającej lektury można nazwać wiele książek. Są to komediowe historie, które umilają czas w chwili, gdy potrzebujemy trochę luzu. Takim właśnie tytułem można mianować powieść „Lokator do wynajęcia” autorstwa pani Iwony Banach. To lekka i niezobowiązująca opowieść, w której znajdziemy wszystko – od wielkiej komedii po kryminał. Zwariowana historia od początku do końca nieźle bawi czytelnika, a bohaterowie przyprawiają o niemały ból głowy ( w pozytywnym tego słowa znaczeniu…). Chociaż nie wszystko wyszło jak trzeba. Ale o tym za chwilę…

   Miśka – studentka, która zarabia jako lokator; wraz z Noldim – towarzyszem w pracy, trafia w do maleńkiej górskiej wioski, w której zajmuje jeden z najdziwniejszych domów. Dziwnych, bo ma numer 666, a sąsiadki to niezbyt normalne staruszki. Chociaż może bardziej niegrzeczne? Za ich sprawą dzieje się bardzo wiele – spotykają nader kąśliwe i „sprytne” psy, historię wisielca i dziwną siłę, która dewastuje ich wynajmowany dom. Nie to jest jednak najgorsze. Bo w końcu chodzi o wygryzienie konkurencji. A nikt nie jest tak konsekwentny jak góralki. Kiedy więc dochodzi do morderstwa – nikt już nie jest w stanie niczym się zdziwić…

   Przede wszystkim należy zaznaczyć, że powieść to jedna wielka zabawna historia. Od początku akcja ma wydźwięk komediowy i w tym klimacie utrzymana jest fabuła. Fajna narracja i ciągła akcja doprowadzają do tego, że bez przerwy coś się dzieje. Dynamiczna akcja prowadzi również do tego, że szybko i sprawnie idzie nam czytanie. Dlatego tytuł ten można śmiało traktować jako coś lekkiego na nudne wieczory. Ten manewr świetnie się sprawdza.

   Drugim plusem można uznać naprawdę barwnych bohaterów. Na główną uwagę zasługują dwie staruszki – Bella i Nina, które nakręcają cały komediowy szum. To dzięki nim najwięcej się śmiejemy – knują, doprowadzają swoich sąsiadów do białej gorączki (a nawet całą wioskę), śmiesznie mówią…  Gdyby nie one, powieść z pewnością by straciła. Dobrym dodatkiem jest też Miśka, ale chociaż jest jedną z głównych postaci, to spada na dalszy plan. Uwagę czytelnika przykuwa bardziej duet starszych pań, ale nic w tym dziwnego. Jest też Noldi – mięśniak o gołębim sercu, romantyk. Jednak mnie osobiście nie spodobała się jego postać. Nie lubię tak stworzonych postaci, bo z normalnego faceta powstaje taka „ciapa”. Boi się własnego cienia i mówi jak dziecko… Takich bohaterów spotykałam już często i za każdym razem  czułam to samo – za mało faceta, za dużo infantylności. I chociaż pasuje do tego tła fabularnego taki osobnik, mnie strasznie przeszkadzał…

   Podsumowując  zatem– „Lokator do wynajęcia” to lekka i zabawna historia, która umili nasz każdy nudny wieczór. Nie jest to może wybitne dzieło, można odnieść wrażenie, że czasem ten humor jest zbyt przesadzony, ale z pewnością może się podobać. Szybko się ją czyta, wiele można się pośmiać, a to w tego typu książkach jest najważniejsze. To taka lektura na zabicie czasu – świetnie się sprawdza. Dlatego polecam. Dobra zabawa gwarantowana.

Autor: Iwona Banach

Tytuł: Lokator do wynajęcia

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 400

"Smaczne życie Charlotte Lavigne 2" - Nathalie Roy

Smak życia i uroki Paryża...

   Charlotte Lavigne to rezolutna kobieta, którą mieliśmy okazję poznać w pierwszej części serii zatytułowanej „Smaczne życie Charlotte Lavigne”. Pierwszy tom okazał się przezabawną historią o kobiecie, która dzieliła swą miłość między wspaniałego mężczyznę a kuchnię. Swoboda i lekkość w poznaniu jej historii sprawiła, że od razu chciało się czytać tom kolejny. I tak oto nadarzyła się szansa, bowiem dość niedawno ukazała się część druga przygód Charlotte. Tym razem treść również nie zawodzi, wiele się dzieje, w dodatku w sporej dawce humoru. Szkoda tylko, że historia tak szybko się skończyła. Na tle całej powieści wydaje się, że nawet zbyt szybko. Czy aby na pewno dobrze to wróży?

   Charlotte to kobieta szczęśliwa. W jej życiu wiele się dzieje: wychodzi za mąż za przystojnego Francuza oraz przeprowadza się do Paryża. Nie można wymarzyć sobie czegoś bardziej romantycznego! Okazuje się jednak, że szczęście nie trwa wiecznie. Na drodze staje jej matka ukochanego mężczyzny, jego córka oraz problemy najbliższego przyjaciela. Czy Charlotte poradzi sobie z tyloma wyzwaniami? Czy uda jej się być jednocześnie kobietą dystyngowaną i wspaniałą, acz zwariowaną kucharką?

   „Smaczne życie Charlotte Lavigne” to fantastyczna seria o zwariowanej kobiecie, która uwielbia gotować. Przekona się o tym każdy, kto sięgnie po każdą kolejną książkę. Ale czy tylko na tym skupiają się historie? Absolutnie nie. Charlotte Lavigne to bohaterka jednocześnie oryginalna, ale także prosta jak zwykły człowiek. Jej zachowania i podjęte decyzje wywołują u czytelnika niezliczone wybuchy śmiechu. Nie sposób jej nie polubić, gdyż ma tak bogatą (na swój sposób) osobowość, że od razu czytelnik nabiera chęci, by się z nią zaprzyjaźnić. Potrafi rozśmieszyć, wzruszyć i wywołać współczucie. A w dodatku wspaniale gotuje. Mało gdzie spotkamy takie postacie…

   W drugim tomie poznajemy więcej szczegółów z życia Charlotte. Tym razem są to przygotowania do ślubu, sama uroczystość zaślubin oraz przeprowadzka do Paryża. Autorka świetnie uchwyciła każdy aspekt z życia Charlotte. Chociaż akcja skupia się na różnych osobach (w tym przyszłej teściowej czy córce jej męża), na różnych miejscach (w tym głównie Paryż, który, jak wiedzą wszyscy, jest pięknym miastem) to nie zapomina utrzymać głównej bohaterki na pierwszym planie. Czasem coś innego przykuwa naszą uwagę, jednak to Charlotte jest głównym przedmiotem każdego wątku. I wcale nie mamy jej dość, wprost przeciwnie. Z czasem można stwierdzić, że bez niej nie byłaby to ta sama historia.

   Tytuł ten to z pewnością żaden banalny obyczaj. Ani zwykła komedia romantyczna. Przygody Charlotte Lavigne, można rzec, to żadna dobrze sprecyzowana kategoria. Mamy tu do czynienia z wieloma wątkami, które ciężko zamknąć w jedno. Nie tylko romans, nie tylko obyczaj, nie tylko komedia czy też kulinarna powieść. To powieść oryginalna i to chyba wystarczy.

   Tak jak wspominałam, jedynym mankamentem tej historii jest fakt, że zbyt szybko się kończy. Nie mówię tego owszem ze względu na to, że przeczytałabym więcej i więcej (swoją drogą: tak chyba jest), ale odniosłam wrażenie, iż powieść kończy się zbyt nagle. Coś się dzieje i nagle bum – koniec. Z lekka urwana  wydaje się ta historia, jakby autorka nie za bardzo wiedziała, jak zakończyć. Albo, skłaniając się ku lepszej wersji – nie chciała zbyt dużo zdradzać i wzbudzić zaciekawienie na dalsze przygody Charlotte. Jeśli to ta druga opcja, spełniła swoje zadanie. Teraz oczekuję od kolejnego tomu więcej i w dodatku mocno jestem zaintrygowana. A to chyba dobrze, prawda?

   Mówiąc zatem krótko: „Smaczne życie Charlotte Lavigne 2” to świetna kontynuacja serii, ale również fantastyczna powieść indywidualnie. Oryginalna bohaterka, duża dawka humoru i smaczne jedzenie – to tylko przedsmak tego, co znajdziemy w tej powieści. Niezwykle zajmująca akcja, w której znajdziemy wątki obyczajowe, romantyczne i komediowe. Ale nie tylko. Coś dla siebie znajdzie w niej każdy, kto po nią sięgnie. Dlatego z miejsca polecam każdemu z osobna. Świetna (i smaczna) zabawa gwarantowana!

Autor: Nathalie Roy

Tytuł: Smaczne życie Charlotte Lavigne 2. Bąbelki szampana i sucre à la crème

Wydawnictwo: Literackie

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 435

"Kwartet" - reż. Dustin Hoffman

Życie zaczyna się po 60-ce...

   Wiele komediowych filmów, jak można zauważyć, to próba rozbawienia widza poprzez idiotyczne wygłupy aktorów, które przeważnie kończą się żenującym finałem. Ale komedia nie musi być parodią, tylko wesołą historią, czego dowodzi film „Kwartet” reżyserii Dustina Hoffmana. Nie tylko bawi w sposób subtelny, ale również poucza w kwestii życia i uczuć. I co z tego, że dziewięćdziesiąt procent obsady to seniorzy. Uroczy obrazek o operowym kwartecie jest wprost fantastyczny.

   To będzie niepowtarzalny koncert, w którym światowej sławy kwartet wokalny znów zaśpiewa razem. Na scenie spotkają się Jean – ekscentryczna diva, jej pierwszy mąż – Reggie, lubieżny Wilfred oraz roztrzepana Cissy, przedmiot pożądania Wilfreda. Tego wieczoru wyjdą na jaw ich sekrety.*

   Być może film nie należy do najlepszych i najbardziej cenionych produkcji, to i tak pozostawia po sobie ciepłe wspomnienia. Ponadto jego fabuła, w której przewija się wątek nie tylko przemijania, ale również

muzyki, stwarza pewien urok, któremu nie da się oprzeć. Komediowy wymiar tego filmu stoi na dobrym poziomie, bohaterowie nie są bezbarwni, a cała sceneria dodaje całemu obrazkowi ciekawy odcień. Dodatkowym atutem jest również gwiazdorska obsada, w tym dwukrotnej laureatki Oscara – Maggie Smith, czy też nominowanego do tej samej nagrody, dwukrotnie, Toma Courtenay’a. Trzeba przyznać, że w pewien sposób nadają oni charakteru tej opowieści, chociaż, mówiąc szczerze, można spodziewać się po nich czegoś więcej niż zobaczymy w „Kwartecie”…

   Z pewnością jednak film ten napawa optymizmem i wywiera na odbiorcy różnego rodzaju odczucia. Nie brak mu radosnych momentów, żartobliwych kwestii cz też dobrej muzyki, którą cała produkcja jest otoczona. „Kwartet” to w końcu film o kwartecie wokalnym, więc dobrego dźwięku nie może zabraknąć. I

chociaż film posiada swoje słabsze momenty (zbyt luźne wątki, mało interesujące dialogi) to z pewnością pod tym względem wszystko wygląda tak, jak być powinno – wykwintnie i z klasą.

   Krótko mówiąc – produkcja w reżyserii Dustina Hoffmana jest z pewnością udana. Nieco kuleje pod kilkoma względami, jednak nie pozostawia wątpliwości, że to urokliwa i zabawna historia. Radzę nie zrażać się tym, że film opowiada o emerytowanej już czwórce operowych śpiewaków, bo takie podejście może zepsuć jedynie nasz smak. „Kwartet” z pewnością należy do kręgu ciekawych i mądrych zarazem produkcji, które nie tylko bawią i się podobają, ale również czegoś uczą. Naprawdę godna każdej uwagi. Serdecznie polecam.

*opis wydawcy

Reżyseria: Dustin Hoffman

Tytuł: Kwartet

W rolach głównych: Tom Courtenay, Maggie Smith, Pauline Collins, Billy Connolly

Rok produkcji: Wielka Brytania 2012

Czas trwania: 98 min.

"Nieletni pełnoletni" - reż. Jon Lucas, Scott Moore

Nie ma to jak przyjaciele...

   Kto widział na własne oczy słynną trylogię filmową „Kac Vegas”, wie, do czego zdolni są jej twórcy. Na kolejny ich projekt nie musieliśmy długo czekać. Niedawno powstała produkcja „Nieletni pełnoletni”, która pokazuje, co alkohol robi z ludźmi. Tym razem w nieco młodszym wieku. W końcu 21-urodziny to nie byle jaka okazja, prawda? Bohaterowie tego filmu nie tylko opijają zdrowie swojego kolegi, ale również borykają się z tego konsekwencjami. Poznajecie ten schemat z „Kac Vegas”? Jakież to typowe! Ale ile przy tym zabawy…

   Jeff Chang jest wzorowym uczniem. Szykuje się do najważniejszego egzaminu w życiu… Dzień wcześniej koledzy postanawiają uczcić jego urodziny. Za kilka godzin będzie pełnoletni. Ta noc nie może skończyć się na jednym piwie... Nieudany skok z balkonu do basenu, ucieczka przed napalonymi nastolatkami z kijami baseballowymi i sprint po dachach samochodów w bikini z pluszowym misiem w... a do tego żubr na zebrze. Tysiące siniaków, setki śladów damskiej szminki na ciele i potworny kac, a za dwie godziny egzamin do najbardziej prestiżowej szkoły… To wszystko nie tak miało wyglądać.*

  

Słynne „Kac Vegas” to swego rodzaju klasyka współczesnej komedii. Ko oglądał, wie, na czym polega
idea tych filmów. Twórcy tych produkcji wzięli się ostatnio również za inny film, również z morzem alkoholu w tle. Tym razem jednak dotyczy trojga przyjaciół, którzy oblewają pełnoletniość jednego z nich. Nie kończy się to dobrze. Mają mało czasu, aby doprowadzić wszystko do porządku… Przyznam, że to w dużej mierze przypomina schemat „Kac Vegas”. Ale, jeśli widzieliście te filmy, z pewnością poznacie się na też komedii „Nieletni pełnoletni”. Z jednej strony jest to prześwietna komedia, w której dużo prawdy o tym, jak wygląda współczesna impreza. Z drugiej jednak można dostrzec elementy, które mogą, że tak ujmę, zniesmaczyć, a to za sprawą odważnych scen. Chociaż wiele już tyłków na ekranie widziano, tutaj producenci poszli o krok dalej. Nie wnikajmy jednak w szczegóły. Chociaż, jeśli mam być szczera, postać grana przez Skylar’a Astin’a skutecznie zakłóciła mój pogląd na jego osobę. Jesse z filmu „Pitch Perfect” już nigdy nie będzie tak niewinny…

   To jest właśnie film z rodzaju komedii, które swoją banalnością bawią każdego. Nie musi być nie wiem, jak skomplikowany, bohaterowie mogą rzucać zwykłe teksty, a jednak ich zachowanie i cały zarys fabuły po prostu doprowadza widzów do niezłego śmiechu. Głupota – pomyśli kilka osób. W pełni można się z nimi zgodzić. Nic tak nie śmieszy człowieka jak głupota innych ludzi. W tej produkcji widać to w całej okazałości.

    Jak to mówią, szału nie ma, ale „Nieletni pełnoletni” z pewnością przypadnie do gustu wielu osobom. Nie jest to wysoko poziomowa komedia, która doprowadza śmiechem do łez, ale ma w sobie pewien urok, który niezaprzeczalnie kusi do obejrzenia tego tytułu. Twórcy „Kac Vegas” po raz kolejny udowodnili, że film nie musi być bogaty w przesłania. Po prostu bawi, śmieszy, czy też doprowadza do wielu do puknięcia się w czoło. Mówiąc krótko o tej produkcji – przede wszystkim zwariowana. Ale w bardzo pozytywny sposób. Dlatego jeśli czujesz się zaintrygowany – śmiało oglądaj. Nic nie stracisz, a nieźle się ubawisz. 

*opis wydawcy

Reżyseria: Jon Lucas, Scott Moore

Tytuł: Nieletni pełnoletni

W rolach głównych: Skylar Astin, Justin Chon, Miles Teller, Sarah Wright

Rok produkcji: USA 2013

Czas trwania: 90 min.

"7 psychopatów" - reż. Martin McDonagh

Psychopaci czają się wszędzie...

   Kiedy nie ma się pomysłu na film, po prostu się go nie kręci. Coraz więcej jednak powstaje produkcji, gdzie fabuła nie ma ładu i składu, a bohaterowie po prostu denerwują na każdym kroku. Prosta zasada: nie wiesz, co nakręcić, nakręć byle co. I powiedz, że to komedia z elementami innych gatunków. Z podobnego założenia z pewnością wychodzili stwórcy filmu „7 psychopatów”. Albo świadomie, albo też nie zrobili obraz, który ni śmieszy, ni bawi, za to człowiek zaczyna zastanawiać się, co takiego myślała osoba, która pisała scenariusz tej produkcji. Gangster, który płacze za psem? Porywanie psów dla okupu. Słaby żart, oj słaby…

   Marty pisze scenariusz. Nieźle mu idzie, ma już… tytuł „7 Psychopatów”. Kiedy weny brakuje, przychodzi mu z pomocą najlepszy przyjaciel Billy – bezrobotny aktor, dorywczo złodziej psów. Za pomocą ogłoszenia w gazecie ściąga do domu największych świrów, jakich świat widział. Wszystko byłoby ok, gdyby nie jeden mały shih tzu – futrzak tragiczny – pupil gangstera neurotyka. Z tego nie może wyjść normalny film.*

   

Opis filmu jest jak najbardziej twórczy – w końcu zachęca do obejrzenia. Osobiście uwielbiam komedie, dlatego wydawało mi się, że ten tytuł może być naprawdę niezły. Niestety po raz kolejny rozczarowałam się fabułą. W tym miejscu należy dodać, że nie tylko ten element nie zachwyca. Obsada, choć można powiedzieć, że obfituje w dobre gusta (m.in. Colin Farrell, Olga Kurylenko czy też Christopher Walken), jednak ich role po prostu są blade. Od razu na myśl nasuwa się wniosek, że musieli być nieźle opłaceni, skoro zechcieli w czymś takim zagrać. Wróćmy jednak do obrazu. „7 psychopatów”, jak sama nazwa wskazuje, skupia się na psychopatach wszelkiej maści. I nie chodzi tu tylko o postaci, których główny bohater chce użyć w swoim scenariuszu do filmu. Po kolei uświadamiamy sobie, kto tak naprawdę odgrywa rolę niestabilnego psychicznie i jakie ma to znaczenie dla filmu. Pewnie miało to wyjść w żartobliwym sensie, bawiąc widza do łez ( w końcu nie co dzień widzimy gangstera w rozsypce z powodu zaginięcia pieska), jednak dostrzeżenie jakiegokolwiek humoru graniczy z cudem. Może nawet z sensem, bo tutaj wcale go nie widać.

   Być może pozostałe elementy filmu typu scenografia czy też muzyka  są jak najbardziej odpowiednie, jednak nie są one dopasowane do fabuły. Szczerze przyznam, że widząc akcję, jaka miała miejsce na

ekranie, czułam lekką zgryzotę. Panował lekki kontrast pomiędzy bohaterami, ich dialogami i scenerią w tle. Po raz pierwszy spotkałam się z produkcją, która miała w sobie aż tyle sprzeczności. Czuć pewien chaos, pewien nieporządek w tym filmie. Może dlatego zgubił się gdzieś sens i logika, a w szczególności poczucie humoru. Dodać należy, że nawet rola Colina Farrella nie nadała mu barw. Przeciwnie, jego bohater zatonął w morzach alkoholu, gasząc wszelakie talenty aktora…

   Doszukując się jakichkolwiek pozytywów w tym filmie, można znaleźć jeden wątek, który potrafi „przemówić”. Jest to miłość Hansa i jego chorej żony. Ten wątek mi przypadł do gustu. Jednak podobne temu części filmu tworzą z niego nie komedię, a dramat, co jest bliskie prawdy niż się można spodziewać. Dramat jako gatunek, ale również dramat jako wykonanie. Niestety. Jeśli jednak ktoś lubi tak proste produkcje, gdzie nie ma nic, nad czym trzeba się zastanawiać, może śmiało obejrzeć „7 psychopatów”. Nie gwarantuję jednak, że sam nie stanie się jednym z tytułowych bohaterów.

*opis wydawcy

Reżyseria: Martin McDonagh

Tytuł: 7 psychopatów

W rolach głównych: Colin Farrell, Olga Kurylenko,Chistopher Walken,Sam Rockwell

Rok produkcji: Wielka Brytania 2012

Czas trwania: 109 min.

"Sherlock" - reż. Euros Lyn, Paul McGuigan

"Sherlock"

   Zbrodnia z ukrytym motywem? Łatwizna. Odkrycie tożsamości człowieka? Nic prostszego. Zabawa z mordercą w kotka i myszkę? No wreszcie coś się dzieje! – Tak myśli Sherlock Holmes, którego z pewnością kojarzy każda osoba, jeśli nie tylko ze słyszenia, to również z utworów sir Arthura Conan Doyle’a. Tym razem jednak mowa o współczesnej wersji detektywa, która niedawno powstała w serii seriali BBC. Nowa wersja Sherlocka z pewnością przypadnie do gustu jego fanom, ale również miłośnikom nietuzinkowych zagadek, które Holmes rozwikła w równie ciekawy sposób,  aczkolwiek jest to naprawdę świetna interpretacja dawnych utworów o tym dociekliwym detektywie.

   Sherlock umie rozpoznać programistę po krawacie, a pilota samolotów po kciuku. Ma niezwykły, analityczny umysł i zabija nudę rozwiązując zagadki kryminalne. Kiedy na drodze Holemsa staje były żołnierz, John Watson, od razu widać, że trudno o dwa bardziej różniące się od siebie charaktery. Jednak intelekt Sherlocka w połączeniu z pragmatyzmem Watsona tworzą niezwykły sojusz. W trzech poruszających, przerażających, pełnych akcji i widowiskowych filmach telewizyjnych, Sherlock i John poruszają się w plątaninie wskazówek, pośród niebezpiecznych zabójców, by dotrzeć do prawdy. Doskonały scenariusz i świetne role dwóch głównych bohaterów sprawiają, że „Sherlock” jest idealnym kryminałem dla nowych pokoleń.*

    Na początku, zanim obejrzałam serię pierwszą, miałam małe obiekcje. Zastanawiałam się, jak może wyglądać współczesna interpretacja Sherlocka Holmesa? Owe uprzedzenie zniknęło już na samym początku, kiedy minęło zaledwie parę minut odcinka. A jest to zasługa pomysłowego scenariusza jak i bardzo dobrze dobranej obsady. Benedict Cumberbatch, odtwórca tytułowej roli, fantastycznie wcielił się w postać Holmesa. Śmieszny, inteligentny oraz szczery aż do bólu Sherlock emanuje oryginalnością, co przekłada się na sympatię widza. Warto też pamiętać o jego towarzyszu, w którego wciela się Martin Freeman. Dwie skrajnie od siebie różne osobowości uzupełniają się doskonale, razem tworzą duet doskonały, dzięki czemu serial ogląda się z nieukrywaną przyjemnością.

   Warto zwrócić uwagę na oprawę muzyczną oraz pomysł scenograficzny projektu. Charakterystyczna melodia w uzupełnieniu z obrazem współczesnego Londynu daje naprawdę ciekawy efekt, wiadomo, że serial utrzymywany jest w realiach XXI wieku, a dzięki muzyce ma się wrażenie, że Sherlock jest tym detektywem, o którym pisał Doyle. To dodatkowy atut całego przedsięwzięcia.

   Jako wielka miłośniczka Sherlocka, gorąco polecam oglądnięcie serialu. Z początku może trochę zastanawiać ta współczesność dawnego utworu, jednak zapewniam, że w żadnym wypadku się tego nie odczuwa. Dzisiejszy Holmes fantastycznie wpasowuje się w realia, dodatkowo zapewnia wiele godzin rozrywki dla każdego. Ciekawe scenariusze każdego odcinka, gdzie występują nietypowe zbrodnie oraz komiczne sytuacje przekładają się na ich jakość, odtwórcy głównych ról również dopełniają cały obraz. Polecam serdecznie obejrzenie tej wielce sympatycznej ekranizacji. Z „Sherlockiem” nie można narzekać na nudę.

Za możliwość poznania "nowego" Sherlocka, dziękuję firmie BestFilm:

*opis wydawcy

Reżyseria: Euros Lyn, Paul McGuigan

Tytuł: Sherlock (sezon1)

W rolach głównych: Benedict Cumberbatch, Martin Freeman

Rok produkcji: Wielka Brytania 2010

Czas trwania: 3 x 90 min.

"Klątwa karłowatych mnichów" - Wioletta Zatylna

"Klątwa karłowatych mnichów" Wioletta Zatylna

   Coraz częściej czytuję pozycje literatury polskiej i, co najlepsze, coraz częściej te tytuły są coraz lepsze. Można spotkać wiele osób, które stronią od polskich tytułów, jednak jest to błąd, bowiem mamy w naszym kraju sporo utalentowanych pisarzy. Do tego grona mogę śmiało zaliczyć panią Wiolettę Zatylną, której książka „Klątwa karłowatych mnichów” do tej pory wywołuje na mojej twarzy uśmiech. Spowita w sporą dawkę humoru fabuła przedstawia się interesująco, a sama lektura wciąga już od samego początku. Do tego barwne postacie, świetne dialogi oraz ciekawe wątki dają efekt bardzo dobrze skomponowanej książki.

   Ewa, w dniu swojego ślubu, niewytłumaczalnym sposobem znajduje się na murze kościelnym i ze smakiem zajada się czereśniami. Widoczny brak wsparcia ze strony najbliższych powoduje, że kobieta ucieka z pomocą szalonego szofera. Zastanawiając się nad powodem tego zajścia, Ewa postanawia dowiedzieć się, czy w jej rodzinie zdarzyły się już podobne przypadki. Z pomocą babci Neli oraz zwariowanego szofera i bliskiego przyjaciela zagłębia się w różne zapiski na temat swoich przodków. Okazuje się, że niegdyś panienka Maszkowska, daleka krewna, kradła czereśnie znad muru kościelnego, przez co wysłana została do klasztoru. W uzupełnieniu o rodzinne opowieści Ewa dowiaduje się o klątwie, która ciąży nad jej rodziną. Klątwie karłowatych mnichów…

   Do przeczytania nie musiałam się długo przekonywać, sam pomysł wydał mi się wystarczająco ciekawy, aby sięgnąć po tą książkę. Zastanawiałam się, co może oznaczać ta klątwa karłowatych mnichów, dlaczego związana jest z czereśniami i młodymi kobietami. Przyznam, że po poznaniu odpowiedzi na te pytania jestem całkowicie usatysfakcjonowana rezultatem, a treść lektury na długo pozostanie mi w pamięci. No ale po kolei. Książkę czyta się bardzo dobrze i z ogromnym entuzjazmem, a jest to wynik mnóstwa komediowych scen i barwnego języka, jaki zastosowała autorka. Wypowiedzi bohaterów nie raz zwalają z nóg, a ciekawe powiedzonka zostają w pamięci. Ponadto fabuła nie jest wymagająca, lekkie i przyjemne perypetie postaci dostarczają mnóstwa emocji, zapewniając sporą dawkę ciekawych przygód. Bardzo miło spędza się z nią czas, który biegnie nieubłagalnie szybko, niemal niezauważalnie nastaje koniec lektury.

   Bardzo ważnym elementem, który nadaje wyraz całej fabule, są jej bohaterowie. Stanowią oni mechanizm, który napędza akcję, ich barwne osobowości dopełniają całość. Chociaż każdy z nich ma w sobie to „coś”, co sympatyzuje go z odbiorcą, to najbardziej wyróżnia się chyba pan Walenty Kołatek, szofer, który pomógł Ewie uciec sprzed kościoła. Jego niesamowicie śmieszne oraz pomysłowe powiedzonka bawią wprost do łez, upodobanie do filmów przenosi na życie codzienne, porównując ludzi i sytuacje do ich odzwierciedlenia kinowego. Pan Valentino vel Walenty emanuje radością, jego sympatyczna osobowość z pewnością uzyska niejednego fana. Osobiście bardzo go polubiłam, starszego mężczyznę zaklinającego na „puchnące parówki” bądź „na pingwina Kleofasa” wprost nie da się nie lubić…

   „Klątwę karłowatych mnichów” czyta się bardzo miło, lekka i przyjemna lektura świetnie nadaje się na każdy dzień w roku. Szybkie tempo akcji wpływa na tempo czytania, podobnie jak zgrabny styl pani Wioletty. Znajdziemy w niej sporo ciekawych wątków, od tajemnicy (czym jest owa klątwa) po romans (Ewa i Watek) oraz wiele, wiele innych. Polecam każdemu tą książkę, nie ma ona bowiem żadnych barier czytelniczych, każdy się w niej odnajdzie. Dobrze spełnia rolę niewymagającej lektury, nadaje się w sam raz na letnie dni. Zachęcam do przeczytania.

Za możliwość przeczytania dziękuję wydawnictwu Novae Res oraz wortalowi webook.pl, na którym również ukazała się ta recenzja:

Autor: Wioletta Zatylna

Tytuł: Klątwa karłowatych mnichów

Wydawnictwo: Novae res

Rok wydania: 2011

Liczba stron: 228