"Alchemia miłości" - Eve Edwards

Miłość czy kochanie? - oto jest pytanie...

    Romanse historyczne przeważnie są do siebie mocno podobne. Łączy ich pewien schemat, który łatwo dostrzec w każdego tego typu powieści. Mimo wszystko, zagorzali fani tego gatunku z ochotą sięgają po kolejne tytuły, bowiem mają w sobie coś ciekawego, jakąś cząstkę, która pozwala na fantastyczną lekturę. „Alchemia miłości” autorstwa Eve Edwards, wydawać by się mogło, również należy do typowego romansu z tłem historycznym. A jednak ma w sobie pełno uroku, który zamienia fabułę w subtelny obraz. Ten tytuł trafił do mnie przez przypadek. I ten przypadek okazał się świetną lekturą.

   Wiek XVI. Hrabia Dorset, młody Will Lacey musi szybko okiełznać ruinę majątkową, jaką pozostawił mu w spadku jego ojciec. Aby to się stało, powinien ożenić się z posażną panną, których nie brakuje na dworze Elżbiety I. Jednak serce Will’a bije tylko dla jednej kobiety – Ellie, która posiada jedynie bezwartościowy hiszpański tytuł. Kiedy rodzina naciska na niego, aby ożenił się z bogatą szlachcianką Jane, chłopak staje przed nie lada trudnym wyborem: wybrać sercem czy rozumem?

   Współczesny czytelnik z pewnością częściej wybiera współczesną literaturę aniżeli historyczną. I to jest błąd, bowiem powieści z tłem historycznym są równie ciekawe, jak te, które dzieją się w dzisiejszych czasach. I można opowiedzieć to na przykładzie tytułu „Alchemia miłości”. Przyznaję, że tytuł brzmi nieco jak stare dobre harlequiny, ale tutaj jest to zwykła przykrywka. Pod tą przykrywką skrywa się wciągająca i urokliwa historia dwojga młodych ludzi, którzy w świecie trudnych wyborów muszą skrywać własne uczucia. Nie jest to typowy romans, ale subtelna historia dla młodych czytelników, którzy z pewnością będą nią oczarowani. Wiadomo, że słowo romans kojarzy się z banalnym i szybkim uczuciem, ale w tej powieści autorce udało się wyciągnąć esencję z tego słowa i zastąpić je czymś naprawdę wyjątkowym.

   Uczucie dwojga bohaterów zostało ujęte w bardzo dojrzały sposób. Z jednej strony dotyczy naprawdę młodych osób, z drugiej – łączy ich coś prawdziwego, namacalnego. Od początku nadana została pewna zasada, w myśl której autorka poprowadziła tych dwoje postaci. Wygląda to w ten sposób, że od początku wiemy, jaki będzie finał, ale bez względu na to kibicujemy bohaterom w ich wyborach i ich przygodach. To naprawdę wielka zaleta książki, świadczy to o umiejętnościach autora w kreowaniu tego typu powieści. Powstaje zatem nie ckliwy romans dwóch młodocianych postaci, ale dojrzałe uczucie, które przeplata się z przeciwnościami losu. Schemat znany, ale jednak lubiany.

   Warto również zwrócić uwagę na bohaterów. Ich cechy są różnorodne, każdy z nich jest inny i nadaje ciekawy charakter całej historii. Możemy spotkać kobieciarza, twardo stąpającego po ziemi szlachcica, zabawne trio braci, „fałszywą” służkę czy też skrycie dobrą szlachciankę. Postaci zwyczajne, ale jednak mają w sobie coś interesującego. I to oni w dużej mierze przyczyniają się do tego, że powieść wygląda w taki a nie inny sposób… 

   Ta powieść należy do tego typu książek, o których nie da się długo opowiadać. A to za sprawą tego, że są proste i nieskomplikowane, a jednak tak urokliwe i dobrze napisane, że mówi się o nich w samych superlatywach. Dlatego jeśli ktoś powie o tej książce, że jest po prostu dobra, należy uwierzyć mu na słowo – bo to szczera prawda. „Alchemia miłości” autorstwa Eve Edwards to dobra, a nawet bardzo dobra powieść historyczna i romantyczna. Więcej nie trzeba dodawać. Uwierzcie mi na słowo. Polecam serdecznie!

Autor: Eve Edwards

Tytuł: Alchemia miłości

Wydawnictwo: Egmont Polska

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 384

"Dziwni" - Stefan Bachmann

Bycie Dziwnym nie zawsze jest dobre...

   Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, kim są autorzy książek, które czytacie? Są to osoby różne: nauczyciele, wykładowcy, dziennikarze, osoby starsze, a nawet… nastolatki. Stefan Bachmann należy do tej ostatniej kategorii, a jego książka „Dziwni” od niedawna gości  w naszym kraju. Pewnie niektórzy sceptycznie podejdą do powieści, która powstała spod pióra nastoletniego człowieka, co jest w pełni zrozumiałe, bowiem wielu z nich brakuje jeszcze bardzo dużo do dojrzałego stylu pisarza. Jednak zdarzają się osoby, które w imponującym stylu tworzą świetne historie. Trudno stwierdzić, czy młody Bachmann zalicza się do mniej lub bardziej zdolnych autorów. Jego historia z jednej strony jest ciekawa, lecz z drugiej ma wiele niedociągnięć. Zachwalanie więc pod niebiosa jego twórczości, mówiąc wprost, jest lekko nie na miejscu…

   Bartłomiej i Hettie są rodzeństwem. Dość nietypowym, bowiem należą do kategorii dziwnych istot. Nie mogą się wychylać poza szeregi, gdyż to skończyłoby się stryczkiem. Pewnego dnia podobne im stworzenia zaczynają ginąć, co budzi u niektórych podejrzenia. Bartłomiej staje się kolejnym celem tajemniczego porywacza. Jemu i jego siostrze grozi wielkie niebezpieczeństwo…

   Dużo można spodziewać się po tym tytule. Sam pomysł wydaje się nietypowy, można rzec, że nawet oryginalny, ale jak wiadomo, sama idea nie wystarcza. Początek powieści zwiastuje coś dobrego – można powiedzieć, że konstrukcja zdań nie ujawnia prawdziwego wieku autora. Styl wydaje się dość dojrzały, zatarta jest gdzieś ta świadomość, że to jest książka debiutanta. Jednak im dalej w las, w tym przypadku książkę, tym coraz więcej niedociągnięć się pojawia. Głównym problemem są wątki, które nie zostają do końca rozwinięte. Czytelnik powoli wdraża się w świat „Dziwnych”, ale nie ma szansy poznać do końca każdego aspektu ich życia. Poznajemy ich pobieżnie, co niestety przeszkadza w kontynuowaniu historii. Ponadto zdarzają się fragmenty, gdzie wszystkie elementy wydają się wprost dziecinne: od stylu do zachowania i wypowiedzi bohaterów. Wygląda to tak, jakby autor miał chwile słabości, zapominał się kompletnie. I to niestety rzutuje na całą historię.

   „Dziwni” to książka fantastyczna przeznaczona dla młodych czytelników. Z drugim stwierdzeniem łatwo się zgodzić, można dostrzec, że przekaz jest doskonale sprecyzowany. Jednak można mieć wątpliwości co do fantastyki w tym tytule. Wydaje się, że jest jej zbyt mało. Owszem, pojawia się często, są i skrzaty, jest i magia. Ale co z tego, skoro nie czuć tego za bardzo? Jako miłośnik tego gatunku odczuwałam wszelakie braki. Początek być może był w porządku, ale później gdzieś ten duch fantasy zniknął w tłumie akcji i ciągłych problemów małego bohatera.

   Ale pozytywne strony również się znajdą. Główną zaletą tej książki jest brak nudy. Od początku coś się dzieje. Nie ma miejsca, gdzie panowałby jakiś zastój w fabule. Bohaterowie również wydają się ciekawi, szkoda tylko, że nie do końca dobrze skonstruowani. Sceneria wygląda bardzo bogato, miejsca, w których rozgrywa się akcja, są z pozoru zwyczajne, ale tutaj autor się postarał: stworzył opisy oszczędne, ale jednocześnie ciekawie wyglądające. Szkoda, że pozostałe elementy zawiodły. Książka byłaby naprawdę świetna. 

   Nie da się ukryć, że powieść jest zdecydowanie przeznaczona dla młodych czytelników. „Dziwni”, choć należą do gatunku powieści fantastycznych, większość fanów może rozczarować. Być może młody wiek autora zdecydował o niedociągnięciach, które zaistniały w książce, być może jest inny powód. Ale wciąż pozostaje świadomość, że można było napisać ją lepiej. Nie chcę nikogo zniechęcać do lektury „Dziwnych”, bowiem ma w sobie pewien urok, ale trudno zachęcać do czytania tego, czego samemu by się nie przeczytało. Pozostawmy więc temat neutralnie. Wybór pozostawiam Wam. 

Autor: Stefan Bachmann

Tytuł: Dziwni

Wydawnictwo: Fabryka Słów

Rok wydania: październik 2013

Liczba stron: 290

"To, co zostało" - Jodi Picoult

Pozory igrają na naszych oczach...

   Jodi Picoult to autorka, która na swoim koncie ma już wiele fantastycznych tytułów. W czym tkwi sekret jej świetności? Być może w tym, że nie wymyśla skomplikowanych książek, skupia się na ludzkich problemach i wyciąga z nich esencję piękna, która zachwyca czytelnika. Spytacie, jak można pisać pięknie o czyichś problemach? Picoult udowadnia, że można. Nie trzeba wymyślać smoków, elfów i innych podobnych stworów. Nie trzeba myśleć na kryminalną zagadką wszechczasów. Wystarczy dostrzec to, co dzieje się w naszym otoczeniu. W końcu najpiękniejsze historie pisze ludzkie życie…

   Sage Singer, po śmierci swojej matki, potrzebuje mocnego emocjonalnego wsparcia. Nawiązuje kontakt z pewnym staruszkiem, który, widząc, jak dobrze dogaduje się z młodą kobietą, postanawia opowiedzieć jej swoją historię, która nęka go od lat. Finałem opowieści jest nietypowa prośba: mężczyzna prosi Sage, aby pomogła mu umrzeć. Jego czyny są haniebne i sięgają czasów II wojny światowej. Choć prośba jest umotywowana argumentem nie do zdarcia, to czy Sage ma prawo decydować, czy ktoś zasługuje na śmierć?

   „To, co zostało” to tytuł, który niedawno pojawił się na naszym rynku. Ale jest kolejnym autorstwa Jodi Picoult, który mieliśmy okazję poznać wielokrotnie. Po tylu książkach można się zastanowić: czy każda kolejna będzie równie dobra? Odpowiedź jest zdecydowanie twierdząca. Na przykładzie tejże książki można powiedzieć, że każda historia jest fantastycznie napisana. I nie chodzi tu tylko o sentyment do samej pisarki. Wszystkie jej powieści nadają sens każdej minucie, którą poświęciliśmy na lekturę jej książek. I nie mówię tutaj przesadnie. Skupmy się jednak na tym konkretnym tytule. „To, co zostało”, można powiedzieć, mieści w sobie dwie historie: Sage Singer i jej emocjonalne przejścia oraz historia z czasów II wojny światowej – według babci Sage i Josefa, nowego „przyjaciela” głównej bohaterki. Obie te części czyta się z nieskrywaną ciekawością, choć wydają się nieco ciężkie do swobodnej lektury, to z każdą linijką tekst coraz bardziej nas pochłania. I to jest właśnie zaleta książek Jodi Picoult – tematyka nie wiadomo, jak trudna, jak znana, to tak dobrze rozpisana, że mamy ochotę ją wchłonąć. Bez reszty, dosłownie…

   Czytając „To, co zostało” można z pewnością odczuć wiele emocji, które towarzyszą bohaterom. Są tak namacalne, że nie sposób ich przeoczyć. Krótko rzecz biorąc, jesteśmy naocznymi świadkami obu historii, które wpływają nie tylko na postaci książki, ale również na nas, czytelników. Uwierzcie, że podczas lektury, nie sposób jest nie uronić łzy, czy też zareagować gwałtownie na słowa któregoś z bohaterów. Fabuła niby prosta i zwyczajna, jak na obyczaj przystało, ale wpływa, i to mocno, na każdego odbiorcę. Bardzo cenna zaleta tychże książek.

   Jak wspomniałam, książka zawiera w sobie wątek II wojny światowej. Jako czytelnicy jesteśmy świadkami historii, która mam miejsce w niemieckiej rodzinie, gdzie rodzą się żołnierze SS, oraz, co gorsze, w samym środku obozu koncentracyjnego. Temat znany literaturze, nie oszukujmy się, ale należy wspomnieć, że Jodi Picoult nadaje temu obrazowi nieco świeższego spojrzenia. Nie są to pobieżne fakty, suche wnioski czy też typowe wspomnienia. Ta historia „ożywa” na naszych oczach i jesteśmy po części jej uczestnikami. Nie każdej książce się to udaje. Dlatego ogromny ukłon w stronę autorki za jej umiejętność przekazania trudnej historii w sposób, powiedzmy, naturalny i mocno wciągający. 

   „To, co zostało” to jedna z lepszych, jeśli nie najlepszych książek Jodi Picoult. Wielowątkowość, powrót do czasów II wojny światowej, mieszanka niektórych gatunków oraz (nad)zwyczajni bohaterowie – tego nie doświadczysz w żadnej innej powieści. Historia w niej zawarta, nie ukrywajmy, jest trudna, ale jak w każdej innej książce Picoult, nie stanowi to problemu w odbiorze i lekkim przekazie. Kto poznał kiedyś tę autorkę, wie, że nie sposób oderwać się od zaczętej już historii. Tutaj, w tym tytule, występuje ta sama zaleta, w dodatku działa ze zdwojoną siłą. Dlatego nie przedłużając: gorąco zachęcam do lektury. Książka warta każdej minuty czytania. Polecam!

Autor: Jodi Picoult

Tytuł: To, co zostało

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wydania: wrzesień 2013

Liczba stron: 560

Targi Książki w Krakowie - okazja spotkań blogerów.

Moi drodzy,
już wiadomo, że ruszyły Targi Książki w Krakowie, co jest okazją nie tylko spotkania autorów i wydawców, ale siebie nawzajem - mowa oczywiście o blogerach i czytelnikach:)
Z racji tego, że w tym roku uda mi się dotrzeć na Targi, spieszę z informacją, w jakie dni możecie mnie spotkać:
25 październik (piątek) - będę od rana, po godz. 10 i do której - nie wiadomo :) Wyjścia nie planowałam, ale w ramach pewnych zajęć terenowych z mojej uczelni, mamy do wykonania zadanie: zbadać krakowski rynek książki:) Świetna zabawa, przynajmniej dla mnie, więc dzień minie z pewnością radośnie.
27 październik (niedziela) - również pojawię się koło południa. Na nieokreślony czas:D
Być może będę też w sobotę w południe, ale tylko przez chwilę, ponieważ mam inne zobowiązania, niestety...

Jak mnie poznać? Na prośbę kilku osób przygotuję plakietkę z imieniem i nazwą bloga. Także, jeśli dostrzeżecie taką "Jadźkę" w tłumie, uderzajcie śmiało;)
Pozdrawiam i do zobaczenia!

"Światłorodni" - Alison Sinclair

Byli sobie i Światłorodni...

   Jakiś czas temu na naszym rynku pojawiła się książka „Ciemnorodni” autorstwa Alison Sinclair. Była to pierwsza część fantastycznej trylogii, jak głosiły opisy na różnych stronach. Zapowiadało się świetnie, niestety pewien system zawiódł i nie wyszło to autorce najlepiej. Od niedawna możemy poznać również kolejną część z serii, pt. „Światłorodni”. I tutaj mamy cięższy orzech do zgryzienia. Z jednej strony dzieje się nieco więcej niż w poprzedniej części, nie czyta się tego tak ospale, ale z drugiej znów natłok wydarzeń potrafi przytłoczyć. Niektóre sytuacje są nakreślone tak chaotycznie, że ledwo dostrzegalny jest sens powieści. I weź tu przeczytaj coś ciekawego…

   Światłorodni muszą mieć światło, by przetrwać, dlatego chronią się w zaciszu swoich domostw przed zgubną dla nich nocą. Ich światem wstrząsają wydarzenia, które mogą zakłócić delikatną równowagę, a nawet doprowadzić do wojny. Popadną w wyniszczający konflikt z Ciemnorodnymi, dopóki obie rasy nie dostrzegą, że mają wspólnego wroga – tajemniczych i groźnych Cieniorodnych.*

    „Światłorodni” to tytuł drugiej części trylogii, jak wspomniałam, której postanowiłam dać szansę. Jej poprzedniczka nie sprawiła się najlepiej – dużo było w niej niedociągnięć, ale wiadomo, pierwsze książki zawsze należą do trudniejszych. Niestety i tutaj czuć niemałe rozczarowanie. Przede wszystkim zawodzi technika, jaką posłużyła się Sinclair do napisania tej historii. W fabule czuć ogromną monotonię, która przytłacza. Owszem, są intrygi, ciekawe sytuacje, które dają do myślenia i w pewien sposób potrafią wciągnąć. Ale ten stan trwa zaledwie parę minut i za chwilę znów czujemy nudę. Nuda – to słowo kluczowe w tym przypadku. Brakuje tej powieści wątków, które zniwelowałyby poczucie znużenia. Bohaterowie są jacyś tacy nieobecni, niby dobrze poznaliśmy ich charaktery, a jednak pozostają dla nas dziwną zagadką. Naprawdę „porządny bałagan” panuje w tej książce.

   Autorka popełnia podstawowy błąd, jaki zauważyć można już w pierwszej części. Mianowicie jest to totalny chaos, który panuje na kartach powieści. Trochę się dzieje, jednak gdzieś pomiędzy prędkimi opisami postaci, ich zachowania, niknie całe napięcie i zainteresowanie. Znów bezkresna treść zwala z nóg, dialogi pojawiają się rzadziej niż to jest potrzebne, dlatego można odnieść wrażenie, że czytamy na siłę. Taki zabieg prowadzi często do niedokończenia historii przez czytelnika, a co za tym idzie – brak jakichkolwiek fanów tej serii. Przyznam, że ogromnie się rozczarowałam, uwielbiam ten gatunek. Szkoda tylko, że Alison Sinclair postanowiła tak go potraktować. 

   Z ciężkim sercem należy stwierdzić, że „Światłorodni” to powieść w niewielkim stopniu warta uwagi. Jej treść to ciężka przeprawa przez rozmaite wątki, które nijak nie budują dobrej fabuły. Powiedzmy sobie wprost – jest nudna i po prostu rozczaruje każdego, kto wymaga wiele i oczekuje po tym tytule naprawdę sporo. Na pewno znajdą się osoby, które będą uważały inaczej, w końcu są różne gusta. Ale na pewno każdy zauważy, że ta powieść posiada pewne wady, które w mniejszym bądź większym stopniu wpływają na całą historię. Trudna sprawa, uwierzcie. Dlatego radzę zastanowić się nad wyborem tej trylogii. Parokrotnie…

*opis wydawcy

Autor: Alison Sinclair

Tytuł: Światłorodni

Wydawnictwo: Bellona

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 414

"Ona już nie wróci" - Hans Koppel

Zło czai się bliżej niż myślisz...

   Hans Koppel to autor, którego nikt nie zna. A jednak warto zapamiętać to nazwisko. Ten szwedzki pisarz jest autorem nowo wydanej książki „Ona już nie wróci”, która w dobie tak wielu skandynawskich kryminałów i thrillerów po prostu sprawia wrażenie świetnej powieści. Mało kto słyszał o tym tytule, lecz pospieszmy z zapewnieniem, że jest w każdym stopniu wart przeczytania. Nie tylko bardzo dobrze rozpisana fabuła nakręca całe zainteresowanie, ale również elementy, które zaskakują ( co jest niełatwym zadaniem w tego typu książkach) sprawiają, że historia nabiera wręcz mocnego sensu. Nie wszystko jest w niej doskonałe, ale o to przecież chodzi – nikt nie lubi ideałów, bo, prawdę powiedziawszy, one nie istnieją…

   Ylva mieszka wraz z mężem i córeczką w pozornie spokojnym miasteczku. Pewnego dnia kobieta znika z tajemniczych okolicznościach, a podejrzenia padają na Mike Zetterberg’a – męża zaginionej. W świetle plotek i faktów wydaje się, że był to zwykły nieszczęśliwy finał odegranej namiętności. Jednak prawda jest znacznie brutalniejsza: Ylva znajduje się bliżej swojej rodziny, niż mogło się kiedykolwiek komuś przyśnić. Dlaczego więc nikt jej nie „dostrzegł”?

   Thrillery psychologiczne mają to do siebie, że nigdy nie wiemy, na jak bardzo pokręconą historię trafimy. Z jednej strony dużo się dzieje, z drugiej kombinujemy, w jaki sposób fabuła się potoczy. Autorzy podrzucają wiele specyficznych wniosków, które układają się w całkiem zgrabną całość. Tytuł „Ona już nie wróci” możemy śmiało zaliczyć do bardzo dobrze skonstruowanego thrillera. Autor zaserwował czytelnikom fabułę mocno obfitą w różnorodne wątki, które mieszczą się na zaledwie trzystu stronach – jak na taki gatunek wydaje się dość krótko. A jednak te trzysta stron zapewnia wiele, ale to wiele wrażeń, które wprawiają czytelnika w zaciekawienie, nerwowe oczekiwanie na kolejne sceny, ale co najważniejsze – potrafi zaskoczyć. Dość trudne zadanie dla tego tytułu, fabuła wydaje się być spokojna, wydaje się, że wszystkie informacje na temat akcji zawarte jest w tych słowach, które rozszyfrowaliśmy. I tutaj, wśród psychologicznie prostych wątków, pojawia się element, który wstrząsa odbiorcą. Naprawdę świetna robota, drogi autorze.

   Z doświadczenia powiem, że na moim koncie jest już wiele tytułów psychologicznie skomplikowanych i w niewielu przypadkach autorzy zdołali uchwycić najważniejsze i najistotniejsze sprawy w całej fabule. Hans Koppel udowodnił, że w krótkim tekście można zawrzeć i sens i dużo wartościowej treści, która będzie w stanie zainteresować innych. Nie sztuką jest bowiem wymyślenie dobrej fabuły – sztuką jest dobry jej przekaz. I ten autor tego dokonał. Dodajmy do tego lekkie pióro pisarza, krótkie i nieskomplikowane rozdziały, a wyjdzie z tego naprawdę fajny tytuł.

    „Ona już nie wróci” – ten tytuł warto już dziś zapamiętać, bowiem już nie długo będzie można obejrzeć go również na ekranie. Ciekawostką jest, że produkcją zajęła się ta sama  wytwórnia, która zekranizowała „Millenium” Stiega Larssona. Treść tej książki z pewnością jest dobrym materiałem na film i porównanie między powieścią a ekranizacją z pewnością będzie interesujące. Ale to trzeba poczuć na własnej skórze, aby wiedzieć, w czym rzecz. Dlatego zachęcam mocno do sięgnięcia po ten tytuł. Nazwisko autora być może nam nic nie mówi, ale kto wie, czy za jakiś czas będzie o nim głośno? Ja z pewnością na to liczę. Tak dobre tytuły zasługują na rozgłos. Polecam serdecznie.

Autor: Hans Koppel

Tytuł: Ona już nie wróci

Wydawnictwo: Świat książki

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 303