Plany na 2015 rok, czyli o czym będziecie mogli poczytać na blogu...

Trochę ten wpis z opóźnieniem się pojawił, ale postanowiłam mimo wszystko przedstawić Wam, czytelnikom, o czym w tym roku postanowiłam pisać. Spokojnie, nie zamierzam zmieniać branży:) Chciałabym jednak dodać parę cykli wpisów, które przełamią teksty recenzyjne.
O czym zatem będzie można poczytać? Oto krótka lista postanowień na ten rok:
1. Recenzje - to się nie zmienia i będę starała się na bieżąco recenzować dla Was, czy to nowości, czy też nie, kolejne tytuły z książkowego rynku. Do tego pojawią się również ponownie recenzje gier planszowych i kto wie - być może wrócimy do filmów:)

Źródło:Link

2. Polecane tytuły - nie zawsze jest czas, by przeczytać interesujący nas tytuł, a co więcej - zrecenzować go. Dlatego postanowiłam co jakiś czas przedstawić Wam daną książkę, która "wpadła mi w oko". Będzie to krótki wpis z opisem, okładką, danymi autora i oczywiście to, dlaczego mnie zainteresowała. Być może i Wy poczujecie chęć na lekturę... :)
3. The best of BBC - ten mały wątek dotyczyć będzie seriali produkcji brytyjskiej, czyli inaczej seriali BBC. Nie chciałabym, aby książki zeszły na drugi plan, dlatego ten cykl będzie również pojawiał się rzadko, ale chciałabym Wam polecić naprawdę ciekawe produkcje (od kostiumowych do kryminałów i thrillerów - naprawdę niezłych). Powiedzmy, że 2 razy w miesiącu napiszę parę słów na temat wybranego tytułu. Też skrótowa wersja posta, ale być może zamieni się z czasem w recenzje...
4. Nowości/zapowiedzi - ostatnio rzadko zamieszczałam tego typu posty, dlatego postaram się dorzucić w tym roku coś częściej. Oby czas pozwolił :)
5. A poza tym: informacje o promocjach, czasem jakiś artykuł a nawet konkursy:)

Planów jest sporo, ale w praktyce zawsze wychodzi inaczej. Mimo wszystko będę się starała realizować własne postanowienia, abyście zawsze mieli co poczytać:) Nie tylko o książkach (choć w głównej mierze, niezmiennie i do końca), ale również o ciekawych produkcjach filmowych i serialowych. Mam nadzieję, że moje plany Wam się spodobają i przez ten rok również będziecie uczestniczyć w życiu tego bloga. Za poprzedni bardzo Wam dziękuję i do usłyszenia przy następnym poście!

Jadźka

"Moja mroczna strona" - Gabrielle Zevin

Co w rodzinie, to nie zginie...

   Literatura młodzieżowa od dłuższego czasu niczym szczególnym się nie wyróżnia. Nie rozumiem zatem ciągłych rozczarowań i zaskoczeń, jakie przejawiają czytelnicy tego gatunku. O schematach, płytkich emocjach i przewidywalnym zakończeniu mówiło się już wiele, ale wciąż widuję nagłe rozczarowania w miejscu, gdzie widać na pierwszy rzut oka, jaki będzie finał. Owszem, pojawiają się przebłyski – tzw. perełki. Można też czasem sięgnąć po tego rodzaju książki, ot tak, na rozluźnienie. Nie szukałabym jednak fajerwerków, gdzie nawet petardy nie chcą strzelać… Tym samym sposobem trafiamy na tytuł „Moja mroczna strona” autorstwa Gabrielle Zevin. Już na pierwszy rzut oka widać, czego można się spodziewać, ale z drugiej strony -  ma w sobie coś intrygującego. I chociaż nie jest to powieść wysokich lotów, to muszę przyznać, że wrażenia pozostawia przyjemne…

   Nowy Jork, rok 2083. 16-letnia Ania żyje w świecie, gdzie czekolada i kawa są nielegalne. Ich dystrybucją zajmują się wyłącznie mafie, które podzieliły miasto na dystrykty. Ania sama pochodzi z mafijnej rodziny, dlatego gdy zostaje oskarżona o otrucie swojego [byłego] chłopaka smakołykami z czekolady, wszystko wskazuje na to, że jest winna. Do tego ojciec jej [obecnego]chłopaka nie chce, by ktoś taki jak ona, niszczył reputację jego rodziny. Sprawy komplikują się jeszcze bardziej, gdy uświadamia sobie, że naprawdę kogoś kocha, ale by pomóc rodzinie i sobie samej, musi podjąć decyzję, czy wybrać uczucie czy zdrowy rozsądek…

   Do tej książki przemówiły do mnie dwa kluczowe słowa: mafia i czekolada. Tym drugim nie chciałam zbyt mocno się sugerować, dlatego liczyłam na przewagę pierwszego. I jak się okazało – wybór był dobry. „Moja mroczna strona” to tytuł, który aż krzyczy schematem ze znanych powieści (dystrykty, młodzieńcza lecz zakazana miłość, główna bohaterka, która mimo trudności staje się bohaterką), jednak mnie one nie rzucały się tak mocno w oczy. Jasne, większość wątków to jedynie rozterki i problemy głównej bohaterki, które klasycznie wpasowują się w schemat, jednak mroczny klimat, dobre tempo akcji  i ciągłe powracanie do mafii (czyli co najbardziej mnie zainteresowało) – czy to w powiedzeniach ojca Ani, czy w działaniu jej rodziny – to wszystko sprawiło, że czytało się lepiej. Sprawiło nawet, że zepchnięty został wątek miłości na dalszy plan. I od razu zrobiło się lżej.

   Ale, choć fabuła nie była trudna „do ogarnięcia” i przyjemnie się ją poznawało, kilka aspektów pozostawało wiele do życzenia.  Jednym z nich (wiem, trochę dziwne) – jest imię głównej bohaterki. Zdecydowanie do niej nie pasuje. Przebrnięcie przez tekst, gdzie wieje grozą, istnieje niezłe napięcie, i w którym znajdziemy kilka powtórzeń imienia „Ania”, jest naprawdę ciężkie. To było strasznie irytujące, może nawet bardziej niż posiadaczka tego właśnie imienia, która również ma sporo na sumieniu (niezdecydowana, drażniąca). Chociaż ogólnie nie wygląda najgorzej, to jej przemyślenia czasem sprawiały wrażenie, jakby brakowało jej jednej klepki. I kiedy cytowała słowa własnego ojca – nieżyjącego już bossa mafii – widać było wyraźną różnicę intelektualną. Końcówka historii jednak jest obiecująca, bowiem widać, że dziewczyna wzięła się w garść, jej myśli są bardziej dojrzałe, a słowa konkretne. Czyli klasyczna zmiana. Ale to daje również nadzieję, że kolejny tom będzie lepszy…

   …nie tylko ze względu na nią, rzecz jasna. Jako miłośnik kryminałów wręcz oczekiwałam z każdym rozdziałem rozwinięcia wątku mafii. Bo to ona nadaje tej powieści charakter, powiedzmy to szczerze. I chociaż przewijał się jak wąż między tymi młodzieżowymi ekscesami, bójkami, przemyśleniami (i wszystkiemu, co młodzieżowe), to i tak został on dobrze rozegrany. Bo, po pierwsze: wciąż pojawiają się wzmianki na temat czekoladowej mafii, w ogóle nie ginie, jest dobrym mrocznym tłem. Po drugie: bohaterka często cytuje słowa bossa mafii, które zawsze pasują do sytuacji i niosą ze sobą tę świadomość wszechwiedzy i mądrości przywódcy. A po trzecie – końcowe wydarzenia w tej części zapowiadają świetlaną przyszłość dla tego wątku. Już po końcowych rozdziałach widać, że to on będzie wiódł prym w kolejnych częściach. I mam taką nadzieję, bo wtedy z prostej młodzieżówki zrobi nam się całkiem ciekawa mafijna opowieść z dreszczykiem.

   Mimo wszystko, jak widać, książkę mogę zaliczyć do przyjemnych doświadczeń. „Moja mroczna strona”  to historia dobra, lecz z jeszcze większym potencjałem na przyszłość. Mieści w sobie ciekawą opowieść, która bogata jest w klasyczne „młodzieżowe wątki”, ale ma również ciekawą kryminalną stronę. Zapewne wielu czytelników uniknie czytania tego tytułu, jednak spieszę zapewnić, że na wiele sposobów jest on wart naszego czasu. Czyta się lekko, szybko, czasem nawet mocno wciągająco, a wydarzenia w tej historii zapewne nie raz nas zaintrygują. Nie jest to na pewno powieść wysokich lotów, ale przez chwilę można naprawdę nieźle się „pobawić”.  Zachęcam do lektury.

Autor: Gabrielle Zevin

Tytuł: Moja mroczna strona

Wydawnictwo: YA!

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 380

"Wielka encyklopedia zwierząt" - skarbnica wiedzy dla każdego!

Informacje, jakich nie znaliście. Do dziś...

   Nawet jeśli nie jesteście fanami zwierząt, z pewnością będziecie oczarowani tą książką jak ja. „Wielka encyklopedia zwierząt” to zbiór mnóstwa informacji na temat wszystkich zwierząt, które z pomocą ilustracji i zdjęć przekazują podstawową wiedzę na ich temat oraz – wiele ciekawostek. Ten zbiór pozwala przybliżyć sylwetki mieszkających na naszej planecie zwierząt, począwszy od podziału na grupy: ssaki, ptaki, gady, płazy, ryby i bezkręgowce, do szczegółowych informacji na temat zasięgu ich występowania, środowiska, które zamieszkują czy też wyglądu i sposobu rozmnażania. Ale to i tak tylko początek. Każda strona to bogactwo wiedzy, które zaspokoi głód najwierniejszego fana zwierząt. I nie tylko…

 

   Każde zwierzę, jakie nas interesuje, możemy poznać od całkowicie innej strony. Encyklopedia zapewnia bowiem nie tylko garść informacji na ich temat, ale przeróżne ilustracje oraz zdjęcia. Przyznam szczerze, że opracowanie tej książki wygląda rewelacyjnie, bowiem zachęci do pochłaniania wiedzy nawet przez najmłodszych. Mnóstwo ciekawostek, historii, zdjęć, nawet anegdotek. Nazwy polskie i łacińskie, pomocny słowniczek. A wszystko razem w prostej formie, która dopasuje się do każdego zainteresowanego: młodszych, starszych, nauczycieli czy uczniów. Każdy z nas będzie usatysfakcjonowany nie tylko rzeczową treścią, ale również barwną formą.

   Jeśli zatem będziecie w pobliżu tej książki, nie omijajcie jej. Wzbogaci ona Waszą wiedzę w dużym stopniu. Ale nie tylko. „Wielka encyklopedia zwierząt” to również świetna zabawa odkrywcza, przy której cała rodzina będzie mogła poznać środowisko zwierząt „od kuchni”. To także idealny prezent dla tych, którzy kochają zwierzęta. I świetna okazja dla wszystkich, by poznać parę nowych zwierzaków. Pięknie wydany egzemplarz sprawdzi się w każdej sytuacji. Polecam serdecznie!

Autor: Praca zbiorowa

Tytuł: Wielka encyklopedia zwierząt

Wydawnictwo: Publicat

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 544

"Miniaturzystka" - Jessie Burton

Nigdy nie wiesz, co się stanie...

   Zanim ten tytuł był dostępny na półkach w księgarniach, już było o nim głośno. Wiele osób pisało na jej temat jako „książka roku”, zapowiadając iście intrygującą powieść. Czy „Miniaturzystka” autorstwa Jessie Burton, naprawdę zasługuje na to miano? Okazuje się, że wystarczy poznać historię, aby samemu odpowiedzieć sobie na to pytanie. Moim zdaniem faktycznie ma w sobie coś magnetycznego – od początku do końca zaciska czytelnika wokół wydarzeń, nie pozwalając choć na chwilę się oderwać. Szara, lekko mroczna aura panująca w fabule, buduje niesamowity nastrój, który przyprawia o gęsią skórkę. A tajemnicze wydarzenia i mocne grono emocji wprost wyzwala w czytelniku przeróżne reakcje… Prawda, że brzmi interesująco?

   18-letnia Petronella (Nella) Oortman przybywa do Amsterdamu, by zamieszkać ze swoim świeżo poślubionym mężem. W jednej z zamożnych dzielnic tego miasta ma rozpocząć nowe życie u boku znanego kupca Johannesa Brandta. To od niego , w prezencie ślubnym, otrzymuje replikę ich kamienicy w formie kredensu. Zadaniem Nelli będzie jedynie urządzić wnętrze uroczego domku. Figurki zostają wykonane przez tajemniczą miniaturzystkę, która, jak się później okazuje, wie więcej o ich rodzinie niż oni sami. Nazbyt realistyczne odzwierciedlenie mieszkańców kamienicy stanie się ich przekleństwem. Czy zdoła dopuścić do ich upadku? Czy może wręcz odwrotnie?

   Ta książka robi wrażenie od samego początku. Wystarczy zerknąć na opis, czy też popatrzeć przez chwilę na okładkę, aby poczuć, że w lektura ma w sobie sporo dreszczyku. Pomyślmy zatem, co się dzieje podczas czytania – ale w tej kwestii każdy powinien wypowiedzieć się sam. Zacznę od tego, że „Miniaturzystka” to przede wszystkim świetna narracja. Aż trudno uwierzyć, że ten tytuł to debiut Jessie Burton. Bardzo dobrze oddała ducha tamtych czasów, zawarła niesamowicie wiele emocji, które wręcz hipnotyzują czytelnika. Postarała się również o to, by dobrze opisać nie tyle tło historyczne,  nie tyle miejsca akcji (szare dzielnice, porty, kamienice), ale również szereg dramatycznych wydarzeń, które niesamowicie napędzają akcję. Wszystko: począwszy od charakterów postaci do otoczenia – zostało oddane w najdokładniejszym szczególe. I zostało zawarte w subtelnym języku, który pozwala czytelnikowi zaczytać się w powieści oraz na dokładne zobrazowanie sytuacji. Dobrze napisana i z dokładnością przekazana – tak w skrócie można określić tę historię.

   Nie zapomnijmy dodać, że w tej powieści wciąż coś się dzieje. W mniej lub większym stopniu, ale autorka nie pozwala czytelnikowi się nudzić. „Miniaturzystka” to dobrze skonstruowana historia, w której każde wydarzenie ma swoją konsekwencję – wiemy, że po jednej ważnej sprawie znów coś się stanie i fakt ten nie pozwala czytelnikowi przerwać lektury. Dobrze wkomponowany klimat wieku XVII, który Jessie Burton oddała niezwykle obrazowo, dodaje książce charakteru: jest mrocznie, tajemniczo, dramatycznie. Dodajmy jeszcze do tego główne wątki powieści: miłość, zdrady, rodzinne tajemnice, zemstę i grę pozorów, i otrzymamy niezwykle intrygującą oraz wciągającą historię. Uwierzcie – ten klimat wciąga. Nieprzerwanie. Od samego początku aż do ostatniej kartki.

   Chociaż powieść pozostawia na koniec czytelnika z wieloma pytaniami, z kilkoma nierozwiązanymi sprawami, to jednak ten niedosyt nie jest tak wielki i takk mocno odczuwalny, jak przy innych historiach. Autorka postarała się o to, by zapamiętać jej książkę na długo i to faktycznie świetnie jej wyszło. „Miniaturzystka” bowiem to świetnie przemyślana i równie świetnie napisana powieść, która niesamowicie wciąga każdego czytelnika. Jej styl i przekaz nie jest nachalny; zawarte w niej emocje i subtelny język narracji sprawiają, że czytelnik sam pragnie poznać historię do końca. Powieść urzeka, podsyca naszą skrywaną ciekawość i budzi wiele emocji. W każdym, kto sięgnie po „Miniaturzystkę”. Z mojej strony powiem krótko: warto. Ponieważ rzadko zdarzają się takie powieści…

Autor: Jessie Burton

Tytuł: Miniaturzystka

Wydawnictwo: Literackie

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 464

Wszystkiego dobrego!

Kochani,

dziś krótko i zwięźle. 

Zbliżają się święta Bożego Narodzenia, dlatego z tego miejsca chciałabym Wam życzyć wszystkiego, co najlepsze. Zdrowia - bo bez niego nie mamy sił czytać. Szczęścia - niechaj książki przynoszą Wam tyle radości za każdym razem, kiedy po nie sięgacie. Pomyślności - oby każdy wybór lektury był trafny! :) Pieniędzy - dziś książka kosztuje, dlatego na pewno się przydadzą:D Miłości i ciepła - nie tylko ze strony ulubionych bohaterów. I przede wszystkim życzę Wam tego, byście zawsze, ale to zawsze byli uśmiechnięci - nie tylko wtedy, gdy czytacie komedie!

Oby spełniły się wszystkie Wasze marzenia. 

Dziękuję, że byliście ze mną przez ten rok... Książkowych świąt!

Źródło: KLIK

"Lokator do wynajęcia" - Iwona Banach

Uważaj na sąsiada!

   Typem rozluźniającej lektury można nazwać wiele książek. Są to komediowe historie, które umilają czas w chwili, gdy potrzebujemy trochę luzu. Takim właśnie tytułem można mianować powieść „Lokator do wynajęcia” autorstwa pani Iwony Banach. To lekka i niezobowiązująca opowieść, w której znajdziemy wszystko – od wielkiej komedii po kryminał. Zwariowana historia od początku do końca nieźle bawi czytelnika, a bohaterowie przyprawiają o niemały ból głowy ( w pozytywnym tego słowa znaczeniu…). Chociaż nie wszystko wyszło jak trzeba. Ale o tym za chwilę…

   Miśka – studentka, która zarabia jako lokator; wraz z Noldim – towarzyszem w pracy, trafia w do maleńkiej górskiej wioski, w której zajmuje jeden z najdziwniejszych domów. Dziwnych, bo ma numer 666, a sąsiadki to niezbyt normalne staruszki. Chociaż może bardziej niegrzeczne? Za ich sprawą dzieje się bardzo wiele – spotykają nader kąśliwe i „sprytne” psy, historię wisielca i dziwną siłę, która dewastuje ich wynajmowany dom. Nie to jest jednak najgorsze. Bo w końcu chodzi o wygryzienie konkurencji. A nikt nie jest tak konsekwentny jak góralki. Kiedy więc dochodzi do morderstwa – nikt już nie jest w stanie niczym się zdziwić…

   Przede wszystkim należy zaznaczyć, że powieść to jedna wielka zabawna historia. Od początku akcja ma wydźwięk komediowy i w tym klimacie utrzymana jest fabuła. Fajna narracja i ciągła akcja doprowadzają do tego, że bez przerwy coś się dzieje. Dynamiczna akcja prowadzi również do tego, że szybko i sprawnie idzie nam czytanie. Dlatego tytuł ten można śmiało traktować jako coś lekkiego na nudne wieczory. Ten manewr świetnie się sprawdza.

   Drugim plusem można uznać naprawdę barwnych bohaterów. Na główną uwagę zasługują dwie staruszki – Bella i Nina, które nakręcają cały komediowy szum. To dzięki nim najwięcej się śmiejemy – knują, doprowadzają swoich sąsiadów do białej gorączki (a nawet całą wioskę), śmiesznie mówią…  Gdyby nie one, powieść z pewnością by straciła. Dobrym dodatkiem jest też Miśka, ale chociaż jest jedną z głównych postaci, to spada na dalszy plan. Uwagę czytelnika przykuwa bardziej duet starszych pań, ale nic w tym dziwnego. Jest też Noldi – mięśniak o gołębim sercu, romantyk. Jednak mnie osobiście nie spodobała się jego postać. Nie lubię tak stworzonych postaci, bo z normalnego faceta powstaje taka „ciapa”. Boi się własnego cienia i mówi jak dziecko… Takich bohaterów spotykałam już często i za każdym razem  czułam to samo – za mało faceta, za dużo infantylności. I chociaż pasuje do tego tła fabularnego taki osobnik, mnie strasznie przeszkadzał…

   Podsumowując  zatem– „Lokator do wynajęcia” to lekka i zabawna historia, która umili nasz każdy nudny wieczór. Nie jest to może wybitne dzieło, można odnieść wrażenie, że czasem ten humor jest zbyt przesadzony, ale z pewnością może się podobać. Szybko się ją czyta, wiele można się pośmiać, a to w tego typu książkach jest najważniejsze. To taka lektura na zabicie czasu – świetnie się sprawdza. Dlatego polecam. Dobra zabawa gwarantowana.

Autor: Iwona Banach

Tytuł: Lokator do wynajęcia

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 400