Nie samą książką człowiek żyje, czyli czas na... gry planszowe!

Nie ma to jak dobra książka. Ale nie samymi książkami człowiek żyje. W wolnych chwilach można robić mnóstwo rzeczy. A jedną z nich jest granie w gry planszowe!

Pytanie jednak brzmi: jak znaleźć dobrą grę dla siebie i dla naszych bliskich? Jak zapewnić sobie dobrą rozrywkę na wiele wolnych chwil? Mam dziś dla was propozycję trzech ciekawych gier od wydawnictwa Egmont.

Być może na pozór wydają się banalne. Być może wydają się lekko dziecinne. Jednak warto zapamiętać, że potrafią wciągnąć, ale przede wszystkim – zapewniają mnóstwo świetnej zabawy!

 1. Lubisz malować? Uwielbiasz kolory? Mam dla ciebie propozycję: zagraj w „Granie w malowanie”!

Gra wydaje się banalnie prosta. Ale, czy w rzeczywistości taka jest? Choć nieskomplikowany cel gry pozwala na takie myślenie, praktyka pokazuje co innego. „Granie w malowanie” to z pewnością duży trening dla naszej pamięci i pamięci młodszych. Należy bowiem wykorzystać w grze umiejętność zapamiętywania obrazków, a także umiejętność dobrego kojarzenia: jak efektownie i trafnie zmieszać kolory i powiązać je z obrazkiem. Mamy lekką pomoc ze strony specjalnej palety, ale i tak to świetna okazja, aby poćwiczyć pamięć. Przy okazji można się świetnie bawić, co wbrew pozorom, jak przewidziano przez innych, może trwać przez długi czas.

Elementy gry: W zestawie znajdziemy komplet płytek z obrazkami, żetony z kolorami, paletę barw oraz instrukcję. Choć nie jest ich wiele, gra zapewnia dwa warianty rozgrywki.

Ocena: 5/6. Początek nieco trudny do „ogarnięcia”, jednak później gra toczy się dobrym rytmem. Łatwo przyswajalna dla dzieci, nie sprawia komplikacji podczas zabawy. Choć szybko się kończy, jej ciekawa struktura zachęca do ponownych rozgrywek.

2. I kolejna propozycja, również związana z kolorami. Tym razem jednak potrzebny jest refleks, żeby nadążyć za Basią, która łapie kolory!

„Basia. Łap kolory!” to kolejna gra, która wykorzystuje w sobie element kolorów. Tym razem mamy jednak do czynienia z kojarzeniem obrazków i ich barwą. Cel jest prosty: ułożone na stole obrazki są bezbarwne. Gracz losuje kartę z kolorem, który musi dopasować do odpowiedniego rysunku. Mamy tylko po 2 żetony danego koloru, dlatego liczy się, aby jak najszybciej dopasować je do odpowiedniego obrazka. Jeśli kolor się zgadza, zbieramy obrazek. Wygrywa ten, który uzbiera ich najwięcej. Proste, prawda? Musisz być jednak czujny! Inni mogą być od ciebie szybsi, więc musisz mieć dobry refleks i umiejętność szybkiego kojarzenia… No tak, można się domyśleć, że gra szybko się kończy. Jednak jej prostota ujmuje i sprawia, że chcemy grać w nią i jeszcze raz i jeszcze! Dodatkowo jednak mamy rozszerzony wariant gry, który jest nieco inny, ale równie mocno zajmujący.  Dlatego tak dobrze można bawić się z tak prostą grą.

Elementy gry: W zestawie znajdują się kolorowe karty Basi, żetony postaci, komplet obrazków oraz dokładna instrukcja, a także dwie książeczki o przygodach Basi, które z pewnością będą miłym dodatkiem dla najmłodszych.

Ocena: 6/6. Szybka przyswajalność teorii gry, prosta rozgrywka, świetna zabawa i przede wszystkim wciągająca gra. Po jednej rundzie nie tylko dzieci proszą o kolejną :)

3. Ostatnią propozycją jest największa jak dotąd planszówka o tytule „Agenci”. Lubisz zagadki? Usiądź wygodnie. Ta gra zamieni cię w prawdziwego detektywa!

Uwielbiam gry, w których mamy więcej niż jedno rozwiązanie. Do takich gier można zaliczyć „Agentów” – grę, która nie tylko jest zwykłą planszówką, ale również rozgrywką z cyklu: zgadnij, kim jestem!. Podczas rozgrywki nie tylko walczymy o jak najlepszy wynik, ale staramy się ukryć własną tożsamość oraz odkryć, kto jakim jest agentem. Nie brakuje przy tym śmiechu, kombinacji oraz czasem nawet złośliwości. Ale w umiarkowanym stopniu. Wszystko po to, aby wygrać i nie dać się odkryć. To czyni z nas prawdziwych agentów! Na czym polega gra? Mamy planszę, kostkę i pionki, dlatego można się domyślać, że po rzuceniu kostką sterujemy pionkami. Jest tutaj jednak pewna komplikacja, która czyni grę bardziej tajemniczą. Po rzuceniu kostką, owszem, poruszamy naszymi pionkami, jednak nie tylko własnym, ale… wszystkimi! Wszystko po to, aby ukryć swoją tożsamość, aby inni nie zgadli, kim jesteśmy. Poruszając się innymi pionkami manipulujemy podejrzeniami i „dowodami”, których użyją przeciwko nam nasi współzawodnicy. A ile przy tym zabawy! Oprócz podstawowego wariantu gry, mamy dodatkowe dwa, które zmieniają lekko wygląd rozgrywek. „Ściśle tajne” czy też „Tajne akta” wymagają od graczy nieco więcej sprytu i kojarzenia faktów, ale w tym wypadku to dodatkowe urozmaicenie gry i większe pole do popisu własnymi umiejętnościami. Gra „Agenci” mocno wciąga, nie tylko najmłodszych, ale również dorosłych. Bardzo ciekawie wygląda wariant rozgrywki między dwoma pokoleniami: jest dużo śmiechu i większa determinacja, by pokonać przeciwnika. Jak widać – nie tylko sama fabuła gry tworzy dobrą zabawę. Sam gracze mogą stać się dodatkowym atutem całej zabawy.

Elementy gry: w pudełku znajdziemy planszę, pionki w kształcie agentów, karty agentów, kostkę, sejf, znaczniki punktów, karty „Ściśle tajne” oraz instrukcję obsługi, która wszystko nam klarownie objaśni.

Ocena: zdecydowane 6/6. Nie tylko sama rozgrywka jest świetnym widowiskiem i ogromną zabawą, ale także ta walka między graczami, która się wytwarza podczas gry. Każdy walczy o swoje, nie dopuszczając do szybkiego zakończenia gry, a to tutaj nadaje zabawną atmosferę i zapewnia dużo rozrywki. To nie tylko dobry wariant dla dzieci i młodzieży. Dorośli wsiąkają w tę grę równie mocno, jak młodsi zawodnicy. Międzypokoleniowa rozgrywka to kupa śmiechu, ale również – większa mobilizacja. Nie potrzeba zatem innych wariantów gry, które przewiduje autor planszówki. Przy tak dobrych grach tworzą się one samodzielnie. I to dodatkowo przemawia na jej korzyść…

"Nigdy nie wiadomo" - Chevy Stevens

Czasem lepiej nie wiedzieć kilku rzeczy...

   „Nigdy nie wiadomo”, powieść autorstwa Chevy Stevens, to kolejny tytuł wydany w serii „Granice zła”. Ten thriller psychologiczny z pewnością pasuje do tej serii, bowiem nie tylko potrafi porządnie czytelnika zaintrygować, ale równie mocno wprawić go w przerażenie i wywołać gęsią skórkę. Lektura tej książki ma swoje ogromne zalety, ale bez wad się nie obeszło. Jednak, patrząc na nią z przymrużeniem oka, można dojść do wniosku, że to niezła historia. Nie tylko ma mroczny klimat, ale również dobry styl. Pytanie tylko brzmi: czy każdy zdoła się do niej przekonać?

   Sara Gallagher całe swoje życie spędziła w rodzinie, która ją adoptowała. Nadszedł jednak czas, kiedy zaczęła się zastanawiać, dlaczego została oddana, jakie powody mieli jej biologiczni rodzice, aby to zrobić. Decyduje się na odnalezienie rodziny. Kiedy trafia na ślad swojej matki, ta okazuje się być wobec niej oziębła, nie chce mieć z nią do czynienia. Niebawem jednak odkrywa, że jej matka jako jedyna zdołała uciec kempingowemu mordercy. Fakty mówiły samy za siebie, dlatego poszukiwania ojca stały się przerażającą próbą zapobiegania o to, aby jej tożsamość nie została przez niego odkryta…

   Ta powieść zawiera w sobie przeszło pięćset stron historii. Można z łatwością wyobrazić sobie, że podczas lektury sporo się dzieje. I tak rzeczywiście jest – autorka nie próżnowała już od samego początku, serwuje czytelnikowi intrygującą zagadkę przeszłości głównej bohaterki. Z pozoru wydaje się ona banalna, jednak dalsza akcja pokazuje, że byliśmy  w błędzie. Chociaż zdarzają się niemałe przestoje w działaniach, panującej akcji, to jednak historia mocno nas wciąga. To z pewnością zasługa umiejętności autorki, której styl jest bardzo dobry. Lekki, zwiewny, a jednocześnie nie nużący. Potrafi zainteresować odbiorcę. I to, można powiedzieć, w dużej mierze przełożyło się na sukcesywny odbiór powieści.

   Dodatkowym atutem tej powieści z pewnością będzie fakt, że choć z pozoru wydaje się ona przewidywalna przez nas, to potrafi zaskoczyć. Można snuć pewne przypuszczenia dotyczące pewnych postaci, pewnych wydarzeń, jednakże pojawiają się momenty, których w ogóle się nie spodziewamy. I to nadaje tej powieści charakter – mrożący krew w żyłach thriller, który niejednokrotnie wprawi nas w zaskoczenie i zaserwuje wiele pełnych napięcia sytuacji. Nic dodać, nic ująć.

   Jednak bez wpadek się nie obeszło.  Głównym mankamentem tej powieści  jest… jej długość. Nie chodzi oczywiście o objętość, która przeszkadza, ale o treść, która w pewnym momencie jest po prostu męcząca. Wydaje się, że pewne wątki są zbyt wydłużone, jakby autorka w pewnym momencie doszła do wniosku, że można by je jeszcze jakoś rozwinąć i dopisała do nich paręnaście linijek. Tak powstała wydłużona wersja dobrej historii, która ciągnie się i ciągnie w nieskończoność. W pewnym momencie można odnieść wrażenie, że wyczekujemy tego końca. Jakbyśmy przedzierali się przez niezliczoną ilość tych wątków… 

   Nie ma co jednak narzekać, bowiem prócz tej niewielkiej wpadki, książka jest naprawdę bardzo dobra. „Nigdy nie wiadomo” to powieść, która nie tylko intryguje na każdym kroku, ale przerażająco wciąga każdego, kto zdecyduje się po nią sięgnąć. Mroczna historia głównej bohaterki niesamowicie ciekawi, choć jest ona w dużej mierze przepełniona mrożącą krew w żyłach relacją z jej przeszłości i teraźniejszości, która również nie należy do sielanki. To z pewnością bardzo dobry thriller, który powinien zagościć u każdego, kto lubi ten gatunek. Być może lekko rozczaruje pod względem budowy treści, ale z pewnością nie zawiedzie samą historią. Polecam!

Autor: Chevy Stevens

Tytuł: Nigdy nie wiadomo

Wydawnictwo: Świat Książki

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 560

"Kryjówka" - Andrea Camilleri

Co się kryje w ludzkiej głowie...

   Dziś będzie opowieść o nietypowej książce. Książce, która kryje w sobie treść nie tylko dziwną, ale również niezwykle inną. Ciężko powiedzieć o niej, że ma określoną tematykę, jej fabuła lekko przytłacza i sprawia, że czujemy się niepewnie. Dlaczego? Na to pytanie również niezwykle ciężko odpowiedzieć, bowiem jej specyfika polega na tym, że każdy czytelnik odbierze ją inaczej. Mowa tutaj oczywiście o tytule „Kryjówka” autorstwa Andrea Camilleri. Być może to książka nie dla każdego, jednak jedno jest pewne: jeśli przeczytasz, będziesz miał do siebie wiele pytań…

   Arianna to nietypowa kobieta. Żyje w związku ze starszym od siebie Giuliem, jednak ich życie nie jest idealne. Ze względu na pewne „problemy”, Arianna sypia z obcymi mężczyznami, których starannie dobiera razem ze swoim partnerem, który jednocześnie jest świadkiem każdego aktu. Cały układ wydaje się prawidłowy, dopóki nie pojawia się pewien chłopak, który niszczy wszystko, co sobie poukładali.

   „Kryjówka” to pewnego rodzaju wyzwanie dla czytelnika. Z jednej strony opis wydaje się intrygujący, zwiastuje historie, z jakimi jeszcze nie mieliśmy stale styczności. Z drugiej jednak, kiedy już przeczyta się książkę, pojawiają się wątpliwości i pytania. Dlaczego? O co tak naprawdę chodziło? Autor zaserwował nam pewnego rodzaju grę. Powieść ma bowiem z lekka erotyczny wymiar, czyli intymne spotkania Arianny z mężczyznami i jej mąż jako uczestnik „wydarzeń” oraz analiza psychiczna głównej bohaterki. Kiedy poznajemy ją bliżej, widzimy wyraźnie, że nie jest tak naprawdę zdrowa na umyśle. Być może Camilleri chciał przedstawić pewnego rodzaju psychologiczne obserwacje kobiety, jej fetysze, jej wyobraźnię i postrzeganie świata, jednak nie do końca ten zabieg się udał. „Kryjówka” pozostaje do końca z lekka „dziwną” lekturą. 

   Choć pisarzowi nie wolno zarzucać tego, że brakuje mu wyobraźni i nie potrafi dobrze pisać, to wciąż pozostaje pewien niesmak, jeśli chodzi o powieść. Jest krótka, co w tym przypadku jest zaletą, szybko się czyta, co uwalnia szybko od całej historii, ale również budzi w nas ogrom wątpliwości. Wyraźnie widać, że brak tutaj zdecydowania, jakie wątki mają przeważać, co ma być głównym zamysłem książki. Po prostu jest totalny bałagan i historia, która nie porywa wcale. Mnie ogromnie rozczarowała, chociaż uwielbiam psychologiczne gry w powieściach. Nikomu nie życzę podobnie, dlatego warto zastanowić się nad sensem nie tylko tej książki, ale również pomysłu, czy warto ją będzie przeczytać…

Autor: Andrea Camilleri

Tytuł: Kryjówka

Wydawnictwo: Literackie

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 172

"Podpalacz" - Peter Robinson

Sztuka bywa czasem zabójcza...

   Są takie książki, które już po pierwszych stronach wydają się kiepskie. Styl nie jest odpowiedni, fabuła nie intryguje… Ale są również takie, które na samym początku stwarzają mocny klimat, który utrzymuje się do samego końca. Takie niespodzianki zazwyczaj znajdziemy w kryminałach i w takich sytuacjach najlepiej jest poznać, które warto dokończyć, a z którymi lepiej dać sobie spokój. „Podpalacz” autorstwa Petera Robinsona, to na szczęście ta lepsza strona kryminału – wciąga już na samym początku, a styl autora jest bardzo dobry. Zagadka kryje kolejne zagadki, bohaterowie i akcja budują coś na kształt improwizacji, a cała historia z banalnej staje się fascynująca. Czegoż tu więcej chcieć?

   Nad kanałem Yorkshire dochodzi do pożaru dwóch barek. Wydawać by się mogło, że to tylko zwykłe podpalenie staroci, jednak na obu z nich znaleziono ciała mężczyzny i młodej dziewczyny. Głębsza analiza pokazuje, że w grę może wchodzić morderstwo. Do gry wkracza ekipa pod wodzą inspektora Alana Banksa. Sprawy komplikują się dodatkowo, kiedy wybucha kolejny pożar, w którym ginie kolejna osoba. Okoliczni mieszkańcy wiedzą więcej, niż może się to wydawać…

   Lubię, kiedy kryminał pozytywnie mnie zaskakuje. „Podpalacz” to właśnie jeden z tytułów, który przyjemnie wprawił mnie w zaskoczenie. Przede wszystkim największym pozytywem jest pióro autora. Jego umiejętności są bardzo wysokie, o czym świadczy dobrze skonstruowana fabuła i każdy jej aspekt – od bohaterów po intrygującą zagadkę kryminalną. Robinson potrafi utrzymać klimat, nie zdradza niczego na samym początku, igra z czytelnikiem. To nieco komplikuje całą historię, ale to świetny aspekt powieści. I chociaż czasami przesadzał z zastosowaniem dialogów, to w tym wypadku można ten błąd wybaczyć. Nadają one dobre tempo akcji, co owocuje szybkim i efektownym czytaniem.

   Fabuła jest bardzo dynamiczna. Nie ma w niej miejsca na przystanki, w których moglibyśmy ochłonąć. Obfituje również w wiele zwrotów akcji, które co rusz zaskakują. Teorie, które wymyślamy sobie we własnym zakresie, z pewnością będą rozmaite, a i tak Robinson postara się, aby obalić wszystkie nasze przypuszczenia. Tak jak wspomniałam, igra on z czytelnikiem, wciąż wypuszcza różnego rodzaju wątki, miesza, komplikuje. To dodatkowo podnosi efekt zaciekawienia i zaangażowania w lekturę. W niewielu książkach dzieje się podobnie, dlatego warto docenić nie tylko książkę, ale również to nazwisko. 

   Jeśli miałabym dalej opisywać ten tytuł, z pewnością byłyby to same superlatywy. Już dawno nie spotkałam się z kryminałem, który po pierwsze wciąga, a po drugie – niesamowicie intryguje. „Podpalacz” to z pewnością jeden z najlepszych kryminałów ostatnich lat, dlatego warto zainteresować się nie tylko tym tytułem, ale również samym autorem, który na swoim koncie ma więcej tytułów. Nie znam ich jeszcze dobrze, ale z pewnością poznam, bowiem styl, jaki reprezentuje Robinson jest nadzwyczaj mocno rozwinięty, dokładny, a zarazem lekki. Potrafi poruszyć i zaintrygować. Dlatego jeśli do tej pory nie słyszeliście o Peterze Robinsonie lub „Podpalaczu”, czas zmienić ten stan rzeczy. Książka jest naprawdę godna szerokiej uwagi. Polecam!

Autor: Peter Robinson

Tytuł: Podpalacz

Wydawnictwo: Sonia Draga

Rok wydania: listopad 2013

Liczba stron: 392

"Kings of Leon: Sex on Fire" - Michael i Drew Heatley

Ciekawa biografia zespołu

   Jeśli chodzi o biografie, ten dział literatury jest często omijany przez czytelnika. Dlaczego? Niektóre z nich składają się z kilkudziesięciu stron suchych faktów, które znajdziemy sami za pomocą wyszukiwarek internetowych. Już wystarczająco męczące są biografie, którymi zajmowaliśmy się w czasach szkolnych. Ale warto jednak szukać czasem perełek tego gatunku. Jedną z nich z pewnością jest biografia zespołu Kings of Leon zatytułowana „Kings of Leon: Sex on Fire” autorstwa duetu Michaela i Drew Heatley’ów. Ta pozycja jest zaskakująca dobra: lekka, bez przesadnych i wylewnych opisów, a co więcej posiada mnóstwo ciekawostek na temat słynnego zespołu. Dla ich fanów to z pewnością nie lada gratka.

   Książka zawiera w sobie opisy przeżyć kultowego zespołu „Kings of Leon”. Czytelnik ma okazję poznać szczegóły powstawania znanego kwartetu oraz krótką relację z życia muzyków po założeniu kapeli. Pełna ciekawostek opowieść biograficzna, gdzie znajdziemy również zdjęcia oraz pełną dyskografię zespołu.

   Ten tytuł z pewnością mile zaskakuje. Choć nie czytam często biograficznych powieści, ta książka z góry mnie zainteresowała: dobre opinie oraz fakt, że lubię ten zespół, przemawiał z góry dobitnie. I bardzo dobrze, bowiem powieść okazała się lekka i przyjemna, a ciekawostki na temat zespołu uzupełniły całokształt „Kings of Leon” w moich oczach. Ponadto tytuł zasługuje na wyróżnienie za lekkie podejście do sprawy. Jego treść nie składa się z suchych faktów, skopiowanych rodem z wikipedii oraz innych portali informacyjnych,  ale z ciekawych i dobrze rozpisanych faktów, które intrygują i pozwalają na lepsze poznanie zespołu. Nie ma w nim miejsca na nudę. Cała treść jest mocno interesująca.

   Mocną stroną tej biografii są również wypowiedzi muzyków. Przyznają się otwarcie do różnego rodzaju słabostek czy też po prostu pokazują, że są zwyczajnymi ludźmi, którzy postanowili grać muzykę. „Kings od Leon” to jeden z nielicznych zespołów, który polubiłam za oryginalny styl, dlatego tym lepiej odebrałam ich rozmowy. Należy również zaznaczyć, że autorom udało się zastosować wypowiedzi członków grupy w odpowiedni sposób, dzięki czemu treść stała się wyważona, a co zatem daje – bardziej ciekawa. 

   Jeśli więc jesteście fanami zespołu, to ten tytuł jest lekturą obowiązkową. Z pewnością wyniesiecie z niej wiele ciekawych doświadczeń i mnóstwo informacji na temat ulubionego muzycznego kwartetu. Lepiej nie traktować tej książki jako jedynie zwyczajnej biografii. Można się przez ten termin bardzo zniechęcić. Z mojej strony pragnę zapewnić, że „Kings of Leon. Sex on Fire” to pozycja bardzo dobra i w żadnym wypadku nie jest „zwyczajną biografią”. Lekkie przedstawienie tematu wprost ze źródła to połączenie wręcz idealne. Polecam serdecznie!

Autor: Michael Heatley, Drew Heatley

Tytuł: Kings of Leon: Sex on Fire

Wydawnictwo: SQN

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 288

"Ogień" - Mats Strandberg, Sara B. Elfgren

Zło czai się wszędzie...

   Dziś możemy śmiało znaleźć mnóstwo powieści przeznaczonych dla młodzieży. Jedne są bardzo dobre, jednak ze względu na dużą miarę powtarzalności i schematów pojawiają się również takie, które najchętniej odłożylibyśmy w kąt. Jednym z ciekawszych tytułów z pewnością jest trylogia „Engelfors” autorstwa Matsa Strandberg’a oraz Sary B. Elfgren. Pierwszy tom „Krąg” okazał się świetną historią, jednak część druga nieco straciła na wartości. Miejmy nadzieję, że trzeci okaże się lepszy i zakończy przygody młodych czarownic równie dobrze, jak się zaczęły…

   Drugi rok w liceum nie należy do najłatwiejszych. Zwłaszcza wtedy, gdy jest się czarownicą, a na każdym kroku mogą czaić się demony. Wybrańcy nie spodziewają się jednak, że atak nadejdzie z najmniej oczekiwanej strony. Powoli acz skrupulatnie mroczne plany zakorzeniają się w samym centrum miasteczka i sięgają do każdego, kto ślepo wierzy w ich intencje. Finał może być tylko jeden. Czy jednak uda się zmienić zakończenie tej historii?

   Jakiś czas temu miałam okazję przeczytać „Krąg”. Książka ta okazała się naprawdę ciekawa, dość oryginalna jak na wymagania rynku. Dlatego „Ogień” również musiałam poznać od razu. Tutaj jednak spotkało mnie lekkie rozczarowanie, bowiem z jednej strony dostałam, to co chciałam, czyli historię z dreszczykiem, mroczną i wciągającą, to jednak okazało się, że jest dużo słabsza aniżeli jej poprzedniczka. Ten tytuł jest dość obszerny, liczy sobie prawie siedemset stron, ale jest to zwykłe nieporozumienie. Tak naprawdę połowa z tego to historia, która jest czegoś warta, pozostałe to jedynie opisy i dopiski wątków, które nie są istotne. Przez to historia się wydłuża i staje się nieco nudna, wiele wątków nie jest potrzebnych tak naprawdę. Zapełniają jedynie strony, a nie wnoszą niczego ciekawego do powieści.

   Ale pozytywne strony również się znajdą. Z pewnością klimat, jaki panuje w tej historii, jest naprawdę dobrze wprowadzony. Dobrze rozegrane opisy i dopasowane do odpowiedniej sytuacji stwarzają mroczną aurę, która nadaje charakter powieści. Można odczuć dreszcz emocji, który nastaje w każdej chwili, gdzie dzieje się coś więcej aniżeli skromny dialog bohaterów. Ma mocny charakter, to trzeba przyznać i gdyby nie wpadka z obszernymi i nic nieznaczącymi wątkami, „Ogień” byłby powieścią rewelacyjną. 

   „Ogień” to gatunkowo thriller, jednak dobrze spełnia swoją rolę również jako powieść fantastyczna i młodzieżowa. Można odkryć w niej również lekką schematyczność, ale w dzisiejszych czasach ciężko o oryginalną fabułę. Ten fakt można zatem więc śmiało wybaczyć. Ciężko dobrze ocenić ten tytuł, bo choć z jednej strony mocno mnie wciągnął, nie pozwolił oderwać się od historii, dopóki nie poznałam zakończenia, to wciąż pozostaje ten posmak goryczy, jaki wywołał nadmiar pewnej treści. Nie chodzi tutaj o szczególnie wielki wybryk autorów, ale szczerze – nieco przeszkadza. Dlatego z dozą ostrożności, ale jednak zachęcam do przeczytania. Mimo wszystko warto spróbować lektury. 

Autor: Mats Strandberg, Sara Bergmark Elfgren

Tytuł: Ogień

Wydawnictwo: Czarna Owca

Rok wydania: 2013

Liczba stron: 696